Καλή Πρωτοχρονιά (Απολογισμός 2012 - Αναμονή 2013)

          [ Άλλη μια ανάρτηση αναδιοργάνωτη, ανακατεμένη. Μπορεί να έχω κάποιον "α" χρόνο ελεύθερο γενικώς, αλλά δεν έχω για γράψιμο. Γι' αυτό παρατηρώ ότι τέτοιυ είδους post-πρόχειρα εμφανίζονται όλο και πιο συχνά!]

          Άλλη μια χρονιά πέρασε. Μια χρονιά προσωπική. Μου έφερε έρωτες, χυλόπιτες, χαρές, κλάμματα, αγάπες, γέλιο, δισταγμούς, αβεβαιότητα, θλίψη. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες κάνω τον απολογισμό της χρονιάς. Τι ήρθε, τί έφυγε. Άλλος ένας χρόνος πέρασε αλλαγών, αποφάσεων, αναιρέσεων, όλα ένα μπάχαλο, όλα είναι καλά.
          Τα τελευταία δύο χρόνια ο προηγούμενος μήνας, ο Νοέμβριος, έχει κάνει συμφωνία με τούτον εδώ να μου φέρνουν το δώρο νωρίτερα. Δεν ξέρω γιατί αλλά το παίρνω ως "μια ιδέα του τι θα ακολουθήσει". Κάθε Νοέμβρη τα τελευταία δύο χρόνια ο παλιός ο χρόνος μου παίρνει ένα πρόσωπο αλλά σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μου το αντικαθιστά με ένα καινούργιο. Δεν μπορώ να νιώσω κάπως συγκεκριμένα, γιατί λυπάμαι γι' αυτόν που βγαίνει από την ζωή μου αλλά είμαι και ενθουσιασμένος μ' αυτόν που μόλις μπήκε. Και όπως κάθε χρονιά έτσι και φέτος...
          Νέο έτος, νέες αφήξεις, νέα σχέδια, ίδια όνειρα. Οι ευχές μου κρυφοί πόθοι. Αναμένοντας και φέτος μια καινούργια αρχή χωρίς να αλλάζω όμως κάτι. Και με το φόβο μην κάνω τα ίδια λάθη υπολογίζω, προγραμματίζω.
          Τί χρόνος κι αυτός! Έζησα αρκετά (σίγουρα όχι πολλά!). Έζησα και καινούργια αλλλά και πολλά  παλιά γνώριμα σκηνικά. Πιο πολύ όμως φέτος νοστάλγησα. Νοστάλγησα στιγμές, ευκαιρίες, εποχές. (μα το τελευταίο είναι εντελώς άσχετο με το θέμα).
          Δεν ξέρω αν η μαγεία των χριστουγέννων διαρκεί μόνο όσο είσαι παιδί και έφηβος, αλλά αν τυχόν διαρκεί περισσότερο, εγώ σίγουρα την έχω χάσει. Όλο αυτό το νταβαντούρι, η γιορτή - το πανηγύρι αγάπης, χαράς, ζεστασιάς που συνάμα είναι τόσο μοναχικό και μελαγχολικό, για εμένα έχει αρχίσει να χάνει το νόημα. Ίσως λόγο ότι παρεκλίνω από την ουσία που είναι η θρησκευτική, ίσως όμως και λόγο των καταστάσεων της εποχής.
          Παρόλο την εποχή όμως βλέπω διάφορα. Παρόλο τον δύσκολο χρόνο βλέπω τι μας δίδαξε, τι μας έμαθε, τι καταλάβαμε.
          Καταλάβαμε ότι τα λάθη και ο πλεονασμός των προηγούμενων χρόνων έχουν το τίμημά τους. Καταλάβαμε τη λαμογιά, την πονηριά, την τεμπελιά, την κλεφτιά και την ψευτιά που κάποιοι είχαν και συνεχίζουν  να έχουν. Είτε είναι αυτοί που μας κυβερνούν είτε ο γείτονας.
          Μας έμαθε έναν καινούργιο τρόπο ζωής, καταστάσεις διαβίωσης,  συμβίωσης, σε εμάς τους ηλικιακά νέους. Μας έμαθε να αναζητούμε εναλλακτικές λύσεις. Μας έμαθε να είμαστε διστακτικοί με ό,τι λάμπει.
          Μας δίδαξε ότι δεν χρειαζόμαστε τόσο χρυσό. Μας δίδαξε τι θα πει φιλανθρωπία, τι θα πει ανθρωπιά. Ξαφνικά όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι τα προβλήματά μας τα έχουν κι άλλοι και  κάποιοι έχουν πολλά περισσότερα. Φέτος πιο πολύ από ποτέ μοιραστήκαμε τα βάσανα και τους προβλιματισμούς μας, νοιαστήκαμε για τον απέναντι, μάθαμε ότι δεν υπάρχει πλέον το "για πάρτι μας" και βοηθήσαμε ανθρώπους που ούτε γνωρίζαμε και ίσως να μην τους ξανα δούμε. Μας δίδαξε την αντοχή, την οικογενειακή θαλπωρή, τις στιγμές που αξίζουν και την αξία των άϋλων αγαθών.
          Ένα έτος που φεύγει το αφήνουμε πίσω. Κρατάμε κάθε καλό και όποιο μάθημα πήραμε από κάτι κακό. Ο νέος χρόνος έρχεται, για αυτό λοιπόν ας χαμογελάσουμε. Ας ευχηθούμε στους δικούς μας και στους διπλανούς και ας ελπίσουμε ένα καλύτερο, πιο αισιόδοξο και ανώδινο χρόνο.

Σας εύχομαι να έχετε μια υπέροχη χρονιά με υγεία!    "ΚΑΛΉ ΧΡΟΝΙΆ"

Αναμένοντας τον έρωτα

     [ Συγγνώμη για την ανακατεμένη σύνταξη- όχι ότι άλλες φορές είναι καλύτερη- αλλά ας πούμε ότι είμαι κάπως περιορισμένος ]

     Το τελευταίο διάστημα ακούω συζητήσεις περί ενός θέματος το οποίο ήταν το τελευταίο που νόμιζα ότι θα άκουγα εδώ που είμαι. Ακούω συνέχεια για σχέσεις και για έρωτα.
     Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι υπάρχουν άντρες που μιλάνε για σχέση και για έρωτα. Όχι σε μεγάλο ποσοστό αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιοι. Αλλά ας μην ξεφεύγω. Οι σκέψεις μου τριγυρνούν γύρω από τον ρομαντισμό του έρωτα.
     Με πιάνει μια μελαγχολία, ένα αίσθημα μοναξιάς διότι αυτή την περίοδο είμαι μόνος μου. Δεν έχω μια σχέση, δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο και να μου δώσει αγάπη. Ζηλεύω που βλέπω τους γύρω μου με το κινητό στο αυτί  όλη την ώρα. Και νιώθω μόνος.
     Οι πρώτες μέρες, η αρχή, των εποχών με εμπνέουν στο να ερωτεύομαι και στο να ψάχνω το ζευγάρι μου (αν δεν έχω/ αν δεν το έχω βρει). Έτσι γίνεται και τώρα. Ο χειμώνας έχει αρχίσει να μπαίνει για τα καλά.
     Και είναι αυτό το γκρίζο του χειμώνα που με μαγεύει. Και με κάνει να αναζητώ το ταίρι μου, τον άνθρωπό μου. Ένα ταίρι με το οποίο θα χαζεύω έξω από το παράθυρο τα γκρίζα σύννεφα να μαζεύονται και να ακούμε τον δυνατό αέρα να σφυρίζει. Ή έστω να περιμένω από αυτό ένα ποτήρι ζεστής σοκολάτας ή τσαγιού όταν θα είμαι άρρωστος και θα κουκουλιάζουμε μαζί κάτω από το πάπλωμα.
      Κάτι τέτοια ψάχνω απεγνωσμένα να βρω. Το ψάχνω περπατώντας στους δρόμους εκεί που σκάει το κύμα και ο αέρας σε θερίζει αναγκάζοντάς σε να καλύπτεσαι μέχρι τα μάτια. Κι όμως η υπέροχη αίσθηση ότι το καλοκαίρι έφυγε και ξεκινάει καινούργια περίοδος, σου δίνει αντοχή να περπατήσεις μέσα στο κρύο και να χαζέψεις είτε τα δέντρα που τα μαστιγώνει ο αέρας είτε τα κλαδιά τους που είναι σχεδόν έτοιμα να ξεριζωθούν αλλά κρατούνται εκεί γερά.
     Ψάχνω να βρω τον άνθρωπό μου για τον επόμενο διάστημα (είτε για πολύ ή έστω για λίγο) που θα τρέχουμε μαζί όταν έστω μια ψιχάλα θα ακουμπήσει το μέτωπό μας ώστε να γλιτώσουμε την καταιγίδα, αλλά και σε κάποια ασταμάτητη βροχόπτωση θα βγούμε με μια ομπρέλα στο χέρι να περπατήσουμε αγκαλιά.
     Ο χειμώνας έχει τον πιο απλό τρόπο να σε φέρει πιο κοντά στην σχέση σου. Απλά, για να μην κρυώνετε είστε συνέχεια αγκαλιά... κι εγώ τουρτουρίζω μόνος. Παρόλα αυτά ελπίζω ότι κάπου, σε μια καφετέρια δίπλα σε ένα τζάκι θα δω μια παρέα κοριτσιών να γελάει και να προσπαθεί να ζεσταθεί. Ίσως αν έχω πιάσει εγώ το τζάκι να τους προσφέρω μια θέση. Μπορεί να την συναντήσω στην ουρά εισητηρίων στο σινεμά, περιμένοντας για κάποια κοινωνική ταινία (που μου αρέσει να βλέπω περισσότερο τον χειμώνα). Ή πάλι σε κάποιο σπίτι κοινών γνωστών, που θα μαζευτούμε για μια ήσυχη βραδιά ενώ έξω στο παρμπρίζ αυτοκινήτων θα πιάνει πάγος. Ίσως προμηθωποιηθώ να την γυρίσω σπίτι.
     Χειμώνας. Τόσες ωραίες ευκαιρίες να βρεις τον έρωτά σου. Έχεις τόσο χρόνο να περάσεις μαζί του, λόγω καιρού που περιορίζει τις κινήσεις και εξόδους σου. Ενώ τα πουλιά έχουν βρει ήδη το ταίρι τους εγώ το ψάχνω. Κι όμως εγώ ακόμα στο περίμενε και στην αναζήτηση. Και εδώ που είμαι όμως... που να τον βρω? Ουρανοκατέβατο... Δεν παίζει! Ακόμα και στον δρόμο να ήλπιζα, είναι αδύνατο, λόγω περιοχής.
     Έτσι για αυτόν τον χειμώνα απλά θα περιμένω να περάσουν οι μήνες. Αλλά πάντα πιστεύω στο φτερωτό αγγελάκι του έρωτα. Μπας και με πετύχει κατά λάθος κανά βέλος του. Και ξεκολλίσω από την ουρά. Αλλά μέχρι τότε τον αναμένω και θα τον προσδοκώ!

Φοβάμαι μήπως δεν θυμάμαι [μικρό κείμενο]

     Κάθε βράδυ που πέφτει η νύχτα και ετοιμάζομαι για ύπνο αγχόνομαι. Εκεί στο κρεβάτι λίγο πριν κλείσω τα μάτια, σαν να φοβάμαι. Όχι το σκοτάδι αλλά τις σκέψεις μου. Κοιτάω προς το ταβάνι και προς τα υπόλοιπα αντικείμενα του δωματίου χωρίς να τα βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Κοιτάω προς την κατεύθυνση μιας φωτογραφίας στηριγμένη σε μια μολυβοθήκη και με το μυαλό μου σχηματίζω το περίγραμμά σου μέσα σε αυτήν.
     Προσπαθώ να κοιμηθώ ευτυχισμένος μα μένω με ορθάνοιχτα μάτια λες και αποφεύγω κάποιον εφιάλτη. Με πιάνει ταχυπαλμία. Μια φοβία.
     Τι θα γίνει αν ξυπνήσω το πρωί και τα έχω ξεχάσει όλα? Αν δεν θυμάμαι την προηγούμενη ημέρα, αν δεν θυμάμαι την ζωή μου ολόκληρη... Το βλέμμα μου ξανά γυρνάει στην φωτογραφία που βρίσκεται κάπου εκεί στο σκοτάδι στην θέση της, αν δεν έχει πέσει.  Τότε είναι που με πιάνει ο κρύος ιδρώτας. Δεν με νοιάζει να ξεχάσω την προσωπικότητά μου, ή τους φίλους μου ή την οικογένειά μου. Φοβάμαι μην ξεχάσω εσένα.

     Φοβάμαι μην ξεχάσω το όνομά σου και το πόσο γλυκά ηχεί στα αυτιά μου. Μήπως ξεχάσω την μορφή σου να στέκεται απέναντί μου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω το πως σε γνώρισα. Το σοβαρό περπάτημά σου. Φοβάμαι μην ξεχάσω τον ήχο από το γέλιο σου ή το κλάμα σου. Το νευρικό σου ύφος σου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω την αίσθηση των ζεστών χεριών σου μέσα στην φωλιά των δικών μου. Φοβάμαι μήπως η αγκαλιά σου μου φαίνεται ξένη και δεν τολμώ. Μήπως δεν θέλω πια να φιλήσω τα μικρά χειλάκια σου. Ή μήπως δεν μου είναι οικείο και αγαπημένο το πρόσωπο σου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω την μυρωδιά σου και γίνει μία με του υπόλοιπου κόσμου. Φοβάμαι μήπως δεν σε αναγνωρίσω στο δρόμο... Όλα αυτά. Μα ένα πράγμα περισσότερο.
Φοβάμαι μήπως δεν θυμάμαι να σου έχω πει ότι σε αγαπώ.

Στρατιώτης πεζικού #Εσσό, Ορκίζομαι!

      Από την μέρα που γεννήθηκα ήταν γραμμένο. Με συνόδευε σε όλη την ενηλικίωσή μου. Δεν θα γλίτωνα. Όπως κανένα αρσενικό. Ήταν λόγος να αντέξω κάθε χτύπημα που μου δημιουργούσε πληγή "μέχρι να πας φαντάρος θα γιάνει"¨. Και να που ήρθε η ώρα. Και τι κατάλαβα...?
     Σαν ήρθε η ώρα πριν λίγους μήνες να κόψω την αναβολή μου έτρεμα στην ιδέα του στρατού. Δεν μου άρεσε, δεν μου πήγαινε και είχα όλες αυτές τις αντιρρήσεις που έχουν πολλοί. Ότι θα μου φάει χρόνο από την ζωή μου, ας γίνει εθελοντικός, να βρω ένα βίσμα, είναι αυστηρά κλπ. Δεν μπορούσα τότε, που μόλις είχα ξεμπερδέψει από την σχολή και ήμουν ελεύθερος πια, να πήγαινα φαντάρος. Ήθελα να ευχαριστηθώ λίγο...
     Αλλά ταυτόχρονα ήξερα ότι δεν μπορούσα και να γλιτώσω. Και από το να περνούσε ο καιρός και να υποχρεωνόμουν να πάω σε μεγαλύτερη ηλικία και να διακόψω πιο σημαντικά πράγματα που θα έκανα στην πολιτική μου ζωή, κατέληξα ύστερα από σκέψη ότι είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω αυτήν την περίοδο. Να το τελειώσω κι αυτό νωρίς, πριν αρχίσω να ασχολούμε με την προσωπική μου ζωή (χωρίς δημόσιες υποχρεώσεις) και να εξελιχθούν και λίγο τα πράγματα γύρω από την κρίση.
     Έτσι πήγα και έκοψα την αναβολή. Συνειδητοποιημένος αλλά όχι και χαρούμενος. Το έκανα αλλά δεν το ήθελα. Απλά έπρεπε. Όμως είχα πάρει την απόφαση ότι μέχρι να μου έρθει το χαρτί κατάταξης θα άλλαζα νοοτροπία. Έτσι κι έκανα. Τρείς μήνες μετά και μια βδομάδα πριν μπω, δεν είχα ούτε άγχος, ούτε νεύρα, ούτε στεναχώρια. Είχα αποδεχτεί και είχα συμβιβαστεί ότι έπρεπε να πάω/να το κάνω. Και πήγα...
     Μόλις πέρασα τον πρώτο έλεγχο και πήγα στο κτήριο για ρούχα και γιατρούς είχα βυθιστεί σε μαύρο πένθος. Σκεφτόμουν ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος μου. Ήθελα να βγω και να γυρίσω σε κάτι χρονάκια. Πήγαινα από εδώ και από εκεί σαν χαμένος (και ψαρωμένος) χωρίς να σκέφτομαι πολλά. Μόνο ένα. 9 μήνες. Εννιά ολόκληροι μήνες. Και εκεί που δεν είχα ίχνος άγχους πριν μπω και νόμιζα ότι είχα ετοιμαστεί ψυχολογικά, τσούπ! όλα (τα μέσα θετικής ενέργειας) είχαν γκρεμιστεί.
     Δυο μέρες δεν χαμογέλασα ούτε ελάχιστα. Δεν μιλούσα σε άνθρωπο. Ούτε τους δικούς μου δεν έπαιρνα. Δεν μπορούσα να μιλήσω με κάποιους που είχαν την ελευθερία τους ενώ εγώ θα ήμουν κλεισμένος το λιγότερο για έναν μήνα. Χάλια μαύρα.
     Για να μην τα πολυλογώ όμως, αφού πέρασαν οι δυο-τρεις μέρες, που όταν συνήλθα κατάλαβα ότι ήταν οι μέρες προσαρμογής, ήμουν κάπως καλύτερα. Και με έκαναν και ομαδάρχη. Με αυτόν τον ρόλο άρχισα να πιάνω περισσότερη κουβέντα με τα παιδιά. Άρχισα να ανοίγομαι και να γίνομαι κοινωνικός.
     Ύστερα από μια βδομάδα είχα βρει και την παρέα μου. Την "κλίκα" μου. Που χάρη σε αυτήν, πέρασα έναν πολύ ωραίο πρώτο μήνα εκπαίδευσης. Οι μέρες πέρασαν ευχάριστα, με λίγο νοσταλγία για τα κοντινά πρόσωπα... αλλά όχι μοναχικά.
     Τώρα όσο αφορά τον στρατό σαν θεσμό. Ότι είχα ακούσει δεν ίσχυε τίποτα. Δεν έχει καμιά σχέση η παλιά θητεία με την τωρινή κατάσταση. Ήταν ένας μήνας διακοπών. Δωρεάν μάλιστα. Το άγριο πρωινό ξύπνημα και το κρύο το έχει. Την εκπαίδευση μέσα στον ήλιο, όρθιος, ακίνητος, την έχει. Την εξωτερική και εσωτερική πειθαρχία την έχει. Τα καψόνια τα έχει. Αλλά είναι όλα σε λογικά πλαίσια. Τίποτα δεν είναι υπερβολικό. Κι αν είναι, το καταπίνεις γιατί είναι αρετές του καλού στρατιώτη η εσωτερική πειθαρχία.
     Το φαί, δόξα το Θεό, ήταν καλό. Βέβαια πολύ λυπηρό το να πετιούνται στα σκουπίδια τέτοιες ποσότητες. Από καθαριότητα, αν δεν την κάνεις θα τα βρεις τρις-χειρότερα, οπότε να εύχεσαι να τύχεις (όπως εγώ) σε παιδιά/άντρες που δεν είναι τελείως μαμόθρεφτα και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να καθαρίσουν και όχι να τεμπελιάσουν. Είτε αυτό είναι για τουαλέτες (κοινώς "μερέντα") είτε για λάντζα/μαγειρία.
     Μπορεί πάλι, κάποιοι άλλοι νεοσύλλεκτοι να έχουν διαφορετική γνώμη. Μπορεί να φταίει ότι ήταν ο πρώτος μήνας. Πάντως από ότι λένε στην μονάδα είναι πιο χαλαρά, οπότε θα είναι καλύτερα από το κέντρο. Επίσης μάθαινα ότι άλλα κέντρα ήταν πιο χαλαρά από το δικό μας. Με βάση αυτά σας βεβαιώνω ότι θα κουραστείτε λίγο, θα νευριάσετε λίγο... αλλά μην ακούτε τίποτα από ότι λένε οι "παλιοί". Ακούγονται πιο τραγικά ενώ είναι πιο απλα. Και κάποιοι έχουν ζήσει πιο τραγικά, που τώρα υπάρχουν σε σπάνιες περιπτώσεις. Παρέα θέλει και όλα περνάνε.
     Όπως καταλαβαίνετε είμαι και εγώ ένα φανταράκι πλέον, που εκτελεί το καθήκον του στην μαμά πατρίδα. Χρόνο πολύ δεν έχω για το blog μου, αν και όποτε θα μπορώ θα ξεκλέβω λίγο για να αναρτώ νέα θέματα και σκέψεις mou. Αύριο μαθαίνω την μετάθεσή μου. Όπου γης και πατρίς. Θα σας γράφω από κάποια ξενιτιά!!! χαχα... καλή συνέχεια. Υπομονή.

Μωρό, Παιδί, Έφηβος, Ενήλικας. Καμιά επιστροφή (ή διάκριση)

     Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν οι συγγενείς μου "τι βιάζεσαι να μεγαλώσεις;" ή "μείνε λίγο ακόμα μικρός!". Επίσης θυμάμαι που κάθε φορά που έλεγα εγώ ο ίδιος ότι θέλω να μεγαλώσω οι γονείς μου μου απαντούσαν ότι θα το μετανιώσω και θα θέλω να ξαναγίνω παιδί. Η ίδια καραμέλα για χρόνια όπως οι τόσες και τόσες συμβουλές που συνοδεύονται με το "θα με θυμηθείς!".
     Τελευταίες μέρες του σχολείου, λοιπόν, καθόμασταν στην τάξη και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Κάπου εκεί θυμήθηκα και αυτό. Και έθεσα στην καθηγήτρια της φιλολογίας και στους συμμαθητές μου το ερώτημα αν αυτοί θα ήθελαν να ξαναγίνουν παιδιά. Και κάθε τι γύρω από αυτό. Οι απόψεις και οι γνώμες που ακούστηκαν ήταν ποικίλες. Βέβαια καμιά δεν με εντυπωσίασε. Επίσης δεν συμφώνησα με κανέναν που έλεγε ότι θα ήθελε να ξαναγίνει παιδί. Και η δικιά μου θέση πάνω σε αυτό είναι οι εξής:
     Δεν μου λείπουν πολλά πράγματα από το να είμαι παιδί. Δεν μου λείπουν οι βόλτες με το καροτσάκι γιατί απλά δεν τις θυμάμαι. Ούτε τα παιχνίδια με τους φανταστικούς μου φίλους, μπορώ να τους εμφανίσω όποια στιγμή θέλω και σε οποιαδήποτε ηλικία. Δεν μου λείπει το ότι δεν μπορούσα να βγω βόλτα-έξω ότι ώρα ήθελα. Ή ότι έπρεπε να δίνω αναφορά. Ότι δεν μπορούσαν να πάω σε κάποια μέρη λόγω ηλικίας, ή να αγοράσω κάτι, ή να κάνω του κεφαλιού μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάποια πράγματα διότι δεν μου το επέτρεπε το σώμα μου, η νοημοσύνη μου, τέλος πάντων ήταν θέμα ηλικίας.
    Υπενθυμίζω ότι δεν αναλύω τα υπέρ και τα κατά του να είσαι παιδί, αναφέρω μόνο την αντίρρησή μου στην παροιμία "να ξαναγινόμουν παιδί".
     Δεν μου λείπει το να είμαι παιδί. Παρόλα αυτά μπορώ να αναφέρω δύο πράγματα που μου λείπουν από την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.
     Η "ξεγνοιασιά" και η "αθωότητα" μου.Αυτά μάλιστα. Μου λείπουν. Σε εκείνη την ηλικία δεν είχα προβλήματα. Ήμουν ξέγνοιαστος. Τίποτα δεν με έκανε να σκέφτομαι πέρα από την συγκεκριμένη στιγμή. Δεν με ένοιαζαν πολλά τότε...
     Το ίδιο και η αθωότητά μου. Τόσο αθώος! Δεν σκεφτόμουν πονηρά, αρνητικά, καχύποπτα. Δεν σκεφτόμουν τίποτα κακό και για κανέναν. Όλοι ήμασταν ίδιοι. Εμπιστευόμουν τους άλλους αμέσως. Γνώριζα κάποιον άγνωστο και αμέσως γινόμασταν φίλοι, έκανα φιλίες σε δευτερόλεπτα. Αρχίζαμε να μοιραζόμαστε μυστικά, σκέψεις (τα μυστικά και τις σκέψεις που μπορεί να έχει ένα παιδί), παιχνίδια. Χωρίς να γνωριζόμαστε. Χωρίς στοιχεία, χωρίς κοινά. Απλά περνούσαμε καλά.
     Με εξαίρεση αυτά τα δύο, δεν μου λείπει κάτι άλλο. Όσο μεγαλώνεις τόσο αποκτάς εμπειρίες. Μαθαίνεις, ανακαλύπτεις, πράττεις κανούργια πράγματα. Αποκτάς γνώσεις. Ικανότητες. Και η ενηλικίωση έχει ωραίες στιγμές. Αλλά και πάλι. Δεν θα επέστρεφα πίσω. Ίσως και πάλι μόνο για το αίσθημα του έρωτα. Τον πρώτο έρωτα. Αυτόν που σου αλλάζει τον τρόπο σκέψης μέχρι εκείνη την στιγμή και σου μαθαίνει όλα τα παρεμφερεί συναισθήματα.
     Και καθώς ενηλικιώνεσαι... έχεις σχεδόν απόλυτη ελευθερία. Έχεις βασικές γνώσεις. Τα πράγματα που επιθυμείς να κάνεις δεν έχουν όρια παρά μόνο τα δικά σου (και κάποιους νόμους). Κάθε ηλικία έχει τα δικά της προτερήματα. Ταυτόχρονα και τα δικά της ελαττώματα (αλλά αυτό -γενικότερα - είναι και κανόνας!). Δεν διαλέγω κάποια ως θετικά ή αρνητικά. Απλά είμαι καλά εδώ. Και προσπαθώ να δεχτώ ότι μεγαλώνω. Δεν νοσταλγώ τις ηλικίες με στενόχωρο τρόπο που να με κάνουν να θέλω να γυρίσω πίσω. Ήμουν εκεί και τώρα εδώ. Αυτό είναι καλύτερο. Μεγάλωσα, εξελίχθηκα...
 Καλή συνέχεια!

Βάση φιλικών αξιών

     Είναι ανάμεικτες οι σκέψεις μου για το αν πρέπει να ζητάω πολλά από την ζωή ή όχι. Συνέχεια θεωρώ ότι δεν ζητάω και πολλά αλλά όταν κάνω έναν απολογισμό μου βγαίνουν υπερβολικά πολλά. Δεν είναι ότι ζητάω τόσο υλικά αγαθά όσο κάποια άλλα που έχουν να κάνουν με ανθρώπους, συναισθήματα, αξίες, βάσεις κ.α
     Πρόσφατα, βλέποντας ένα βίντεο από κάποιον έλληνα επώνυμο με κύρος (ναι υπάρχουν και τέτοιοι, απλά δεν βγαίνουν στην τηλεόραση) άρχισα να σκέφτομαι τι είδους ανθρώπου θα ήθελα να έχω δίπλα μου/ να κάνω παρέα όταν μεγαλώσω.
     Θα ήθελα στην ζωή μου να με συνοδεύουν άνθρωποι οι οποίοι να είναι καλλιεργημένοι εσωτερικά. Να έχουν κάποιες αξίες. Να έχουν μάθει να θέλουν το δίκαιο. Να μην είναι πανούργοι. Να κοιτάνε προς το σωστό. Επίσης θα ήθελα ανθρώπους στους οποίους θα μπορούσα να στηριχθώ. Που θα είναι εκεί για μια δύσκολη στιγμή. Να μου αποπνέουν εμπιστοσύνη. Σαν χαρακτήρες να έχουν κύρος.
     Δεν εννοώ να μην κουβαλάνε λίγο τρέλα πάνω τους ή κάποια παραξενιά. Έτσι κι αλλιώς ανθρώπους χωρίς λίγη τρέλα, λίγο χιούμορ ή σοβαροφανείς δεν μπορώ να κάθομαι ούτε λεπτό μαζί τους. Απλά δεν θέλω να είναι πλήρως ανώριμοι ή να μην είναι άτομα άξια εμπιστοσύνης. Να ξέρω ότι θα με παρατήσουν σε μια δύσκολη στιγμή. Τρέλα ζωντάνιας ναι, τρέλα-κακού φίλου- χαρακτήρα όχι.
      Από τους ανθρώπους αυτούς επίσης ζητάω να μου μιλάνε ειλικρινά. Εγώ εδώ και μήνες έχω κόψει τα πολλά ψέματα και να κρύβομαι. Καλός ή κακώς λέω πολλές αλήθειες για τον εαυτό μου. Αυτό με φοβίζει μόνο όταν ξέρω πως δεν έχω γύρω μου άτομα που με αγαπούν και υπάρχει περίπτωση να ενεργήσουν εις βάρος μου τα ίδια μου τα λόγια. Ακόμα και σήμερα (που δεν ζητάω σε τέτοια ηλικία τα παραπάνω) ζητάω τουλάχιστον όταν τους ρωτάω κάτι να μου απαντούν αλήθειες. Να μην μου κρύβουν κάτι ακόμα και αν θα με πονέσει. Και θέλω να ελπίζω ότι τους ξεκαθαρίζω ότι όταν θα δουν κάτι που κάνω λάθος να μου το πουν κατάμουτρα. Να μην φοβηθούν να με κρίνουν. Η φιλία και οι σχέσεις δεν έχει όρια κριτικής, ίσως κάποιους κανόνες  μόνο. (Βέβαια να τονίσω ότι δεν απαρτίζομαι από άτομα όλων αυτών των χαρακτηριστικών. Απλώς αυτά ζητάω, αυτά επιθυμώ)
     Με λίγα λόγια δεν θέλω ανθρώπους με λόγια και ψευτοπράξεις. Θέλω "χαρακτήρα"!!!
Δεν βρίσκω κακό να ζητάω κάποια πράγματα. Έχω πλήρης επίγνωση ότι θα καταλήξω και με συγκεκριμένα άτομα αφού βάζω κάποια "στάνταρ". Αλλά οκ. Δεν είναι τόσο αυστηρό ή δύσκολο αυτό που ζητάω. Αντιθέτως πιστεύω ότι μόνο τώρα ακούγεται περίεργο. Καταβάθος τα βρίσκω και σε ποιο "χαλαρά" άτομα απλά που έχουν αυτά τα στοιχεία στον χαρακτήρα τους. Μπορεί να είναι και μες στο μυαλό μου μόνο όλα.
     Ελπίζω να επιλέγεται σοφά τους ανθρώπους που κρατάνε την ευτυχία στα χέρια τους. Όποιοι δεν σας κάνουν αφήστε τους να φύγουν. Απλά. Δίνεται δεύτερες ευκαιρίες. Αναζητήστε ό,τι είναι καλύτερο για εσάς, όχι όμως με αυστηρότητα!

Καλοκαίρι (2) / Τα "προσωπικά" μου και τι διδάχτηκα

   (όποιος βαριέται να διαβάσει τα "προσωπικά" μου, ας προχωρήσει παρακάτω στην 'Παράθεση' για να διαβάσει το ηθικό δίδαγμα...)
     Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ. Αν το κάνετε - αν το συνηθίζετε και εσείς αυτό που κάνω και εγώ. Να σκέφτεστε κάποιο γεγονός ή να κάνετε κάποια σχέδια και να τα μεγαλοποιείτε. Να τα επεξεργάζεστε περισσότερο. να κάνετε περισσότερα όνειρα, να σχεδιάζετε λεπτομέρειες...
      Έτσι είχα κάνει και εγώ δυο μήνες νωρίτερα. Συλλογιζόμενος το καλοκαίρι που θα ερχόταν. Τα πράγματα που θα έκανα έχοντας αλλάξει εσωτερικά. Τα καινούρια και ανεπάντεχα παραστρατήματά μου, τις καινούργιες γνωριμίες. Φούσκωμα, φούσκωμα... φούσκωμα.
     Οι μέρες όμως περνούσαν και η καθημερινότητά μου ήταν μία από τα ίδια. Παρόλο που ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό, δεν το έκανα. Και παρόλο που με στενοχωρούσε αυτή η ρουτίνα, δεν έκανα κάτι για να το αλλάξω. Το ίδιο και με τα όνειρά μου, με τα "καλλιτεχνικά" μου σχέδια, που είχα βάλει κάποιους στόχους και κάποια χρονοδιαγράμματα. Τα παράτησα, τα άφησα στην άκρη και με την δικαιολογία ότι θα ασχολιθώ αργότερα (και εννοώ μήνες μετά που δεν θα έχω κάτι να με διακόψει) και άλλες προφάσεις προσπαθούσα να καθυσηχάσω τον ανήσυχό μου "δημιουργικό" χαρακτήρα που φώναζε απεγνωσμένα για να ελευθερωθεί αλλά εγώ ακόμα μια φορά τον έθαβα.
     Επίσης μαζεύτηκαν και συναισθήματα. Είχα τόσα να πω, ήθελα τόσα να μοιραστώ, να ξεκαθαρίσω, να επεξηγήσω, να εκδηλώσω... αλλά ούτε αυτό έκανα. Τι κι αν έβλεπα το πρόσωπο της κολλητής μου γεμάτο απορία από την αλλαγή του χαρακτήρα μου, δεν μπόρεσα να της εξηγήσω πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, έβλεπε έναν άνθρωπο που της είχε ανοίξει την καρδιά του να είναι κάπως παγωμένος, αλλά πιο συνειδητοποιημένος. Και αυτό που την ενοχλούσε ήταν ότι ενώ είχα κάποιους προβληματισμούς δεν της ανοιγόμουν και δεν καθόμουν να τα συζητήσω κι όλας. Με την πεποίθηση ότι θα τα λυθούν στο μέλλον μόνα τους. Ούτε όμως σε φίλους εξέφρασα την αγάπη μου, την κατανόησή μου και την ευχαρίστησή μου για τις στιγμές που μου χάριζαν. Ακόμα και όταν ο πιο κοντινός μου φίλος με πρόσβαλλε άθελά του, με χτύπησε εκεί που πόναγα περισσότερο, ούτε τότε ξεκαθάρισα τα πράγματα. Άφησα τον εαυτό μου να πνιγεί στην θλίψη του με την δικαιολογία να μην υπεραναλύω τα πράγματα και να μην ζορίσω ανθρώπους διαφορετικούς (σε σκέψη, χαρακτήρα, τρόπους) από εμένα.
     Και έφτασαν οι μέρες των διακοπών μου. Διακοπές! Είχα χρόνια να πάω. Και παρόλο που δεν γινόντουσαν κάτω από τις συνθήκες και προϋποθέσες που οι κάθε διακοπές γίνονται (θα αναλύσω σε άλλο θέμα τον πόνο μου), έκανα σχέδια και πρόγραμμα γι αυτές. Και όλα ανατράπηκαν όταν, ύστερα από ένα χρόνο που είχαν να εκδηλωθεί, με έπιασαν τα ψυχοσωματικά μου και έκανα εμετούς. Δυό μέρες τις πέρασα ξαπλωμένος. Αφότου όμως μου πέρασε, είχαν περάσει και τα κέφια μου. Τα πράγματα που με ενοχλούσαν σε αυτές τις διακοπές άρχισαν να με εκνευρίζουν και να ξυπνούν τον εγωισμό μου (όχι τον "κακό" εγωισμό, αλλά το ότι πρέπει να με σέβομαι και λίγο).
     Τώρα βρισκόμαστε στις τωρινές μέρες, που έχει αρχίσει μια εξουθενωτική εβδομάδα δουλειάς- αλλά για να μην γκρινιάζω και την δουλειά, καταβάθος πέρα από την κούραση, για άγνωστο λόγο νιώθω ότι τουλάχιστον κάνω κάτι, νιώθω την χαρά της δουλειάς!
     Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά ε? Δεν είναι ότι δεν μου άρεσαν οι διακοπές μου. Ήταν ανατρεπτικές, ήταν ωραίες, ήταν διασκεδαστικές, με ανανέωσαν. Και οι παρέες μου ήταν καλύτερες από άλλες χρονιές και ήταν άτομα τα οποία με έκαναν να νιώθω καλά. Και από θέμα "δημιουργικότητας" κάτι έκανα και εκεί και ας μην έκανα πολλά. Αναιρώ όσο έλεγα πιο πάνω όχι γιατί δεν ισχύουν απλά τόνιζα το μάθημα που πήρα για πολλοστή φορά.

Μην βιάζεις τα πράγματα. Μην κάνεις μεγάλα όνειρα και μην σχεδιάζεις λεπτομερός. Εσύ να είσαι ανοιχτός και εύθυμος σε όλα και ότι είναι να έρθει θα 'ρθεί. Γιατί αλλιώς τα πλάθεις τόσο φαντασμαγορικά στο μυαλό σου, που στο τέλος απογοητεύεσαι και από το ικανοποιητικό!

       -  Λίγες μέρες πριν το τέλος του καλοκαιριού κάνω και εγώ τον απολογισμό μου. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει. Αλλά για την δεδομένη στιγμή για εμένα το καλοκαίρι τελείωσε. Μπάνια/ βουτιές/ ηλιοθεραπεία έκανα, διακοπές έκανα, αραχτός ήμουν, ύπνους έριξα, φαεί έριξα. Το καλοκαίρι σαν εποχή που γίνονται μαγικά πράγματα τελείωσε. Τώρα περιμένω απλά να περάσει και ο μήνας. Όχι ότι θα αρχίσω την ρουτίνα του χειμώνα, απλά τελειώσε αυτό το "καλοκαιρινό μεθύσι".  [Επιφυλάσσομαι όμως για κάθε παν ενδεχόμενο που μπορεί να κρύβουν οι επόμενες μέρες!] Σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ελπίζω να περάσατε υπέροχα, όσοι ετοιμάζεστε να πάτε τώρα διακοπές να περάσετε καταπληκτικά.

(Λίγο αόριστο θέμα και πιο προσωπικό, όπως ήταν τα πρώτα μου, αλλά μάλλον το είχα ανάγκη, ή απλά είχα ξεμείνει από σκέψεις...)

Εξομολόγηση κάτω από την πανσέληνο [μικρή ιστορία]

     "-Το ξέρεις ότι σ'αγαπάω, έτσι; ...Νιώθω πολύ τυχερός που σε έχω. Ακόμα κι αν ξέρω πως δεν σε έχω. Ναι, όντως έχω δακρύσει. Είμαι υπερβολικά φορτισμένος. Ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο; Να χαζεύω την πανσέληνο μες στα μάτια σου. Κοιτάς το φεγγάρι με τόση επιμονή. Θα προτιμούσες να ήσουν εκεί; ... Εγώ όχι. Πάντα θα προτιμώ να είμαι δίπλα σου. Να σε κρατάω από το χέρι και να παρατηρώ το βλέμμα σου. Κι ας κοιτάω το κενό, κι ας κρατάω τον αέρα. Εδώ, να κάθομαι στην αμμουδιά και να σου εξομολογούμε τον έρωτά μου. Όλα αυτά που νιώθω για εσένα και το πόσο με γεμίζουν... να τα ακούει η θάλασσα και να τα πνίγει. Να κάνω ευχές σε κάθε αστέρι που πέφτει. Και όλες με κοινό παρανομαστή. Εσένα. Σε καταπιέζω; Φοβάσαι; Τότε τι; Τι σε κρατάει μακριά μου; ...Ο τρόπος που περπατάς είναι ο πιο γλυκός. Τον παρατηρώ, από μακριά πάντα. Και τις εκφράσεις σου. Και αυτές. Το πως γελάς, το πως τρως, τις κινήσεις των χεριών σου, των φρυδιών σου. Τα πάντα παρατηρώ... Ναι το ξέρω ότι δεν έχεις καταλάβει το παραμικρό. Πάντα σε παρακολουθώ από μακριά, κρυμμένος κάπου απόμερα. Δεν θέλω να νιώθεις το βλέμμα μου κολλημένο πάνω σου. Αν και το έχεις πιάσει πολλές φορές. Δεν μου έχεις κλείσει ούτε μια φορά το μάτι. ...Η μυρωδιά της θάλασσας; Ναι, πράγματι μυρίζει ωραία. ...Ναι κι εσύ μυρίζεις καλοκαίρι. Είναι στον χαρακτήρα σου μάλλον να φέρνεις χαρά και ξεγνοιασιά στους άλλους... Όχι, σε μένα μόνο προβλήματα. Όλους του ζεσταίνεις εκτός από μένα. Καρδούλα μου, μην ενοχλείσαι. Ποτέ δεν ήθελα να σε προσβάλω. Αλλά να, τα λέω γιατί είναι η αλήθεια. Τα λέω γιατί ξέρω ότι δεν τα ακούς. Ούτε αυτά άλλά ούτε και τα λόγια αγάπης που σου λέω ...Χμ, στην αγκαλιά σου. Εκεί θα ήθελα να βρεθώ. Να νιώσω την ασφάλεια και την φροντίδα από το μόνο άτομο που την αναζητώ. Τώρα; Να σε αγκαλιάσω; ...
- Μα τι κάνω ο τρελός! Αγκαλιάζω τον εαυτό μου;;!!... Πώ! Τι άκουσε πάλι το μπουκάλι κρασιού. Πφ... Άδειασε κι όλας. Γέμισα και άμμο... Να λοιπόν. Σου βάζω τον φελλό. Μόνο εσύ τα άκουσες αυτά. Και θα τα πάρεις μαζί σου στον πάτο της θάλασσας... Αλκοολικός έχω καταντήσει. Έτοιμο για εκτόξευση; Αντίο.. Ω! Πεφταστέρι! Ευχή: <τούτη η βραδιά να γίνει πραγματικότητα>..."

Μέσα στο δωμάτιο [μικρή ιστορία]

     Ακουγα θορύβους. Σαν κάποιος να θρηνούσε και να έκλαιγε. Στο δωμάτιο υπήρχαν δύο άνθρωποι. Ο ένας καθόταν στην μοναδική καρέκλα που υπήρχε. Ήταν σκυθρωπός και ανέκφραστος. Από το τρέμουλό του καταλάβαινα ότι κρύωνε ενώ είχε ζέστη. Ένιωθε μόνος ενώ έξω ήταν χαρά θεού με χαρούμενες φωνές ανθρώπων. Και ενώ όλα τα υπόλοιπα δωμάτια λούωνταν από το φως του καλοκαιρινού ήλιου εκείνο το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Σε μια γωνιά η σκιά έπεφτε έτσι που ίσα που έβλεπες και το δεύτερο άτομο. Μα έμοιαζε πιο πολύ σε παιδί που οδυρόταν . Πλησίασα να το καθυσηχάσω... Μα... δεν είναι δυνατόν! Από όλες τις ψευδαισθήσεις, αυτή ήταν η πιο αλλόκοτη. Δεν ήταν παιδί. Δεν ήταν καν άνθρωπος. Σίγουρα ήταν κάτι μη ανθρώπινο αλλά έμοιαζε υπερβολικά στον άντρα που καθόταν στην καρέκλα. Πήγα να βοηθήσω τον δύστυχο άντρα μα δε δέχτηκε. Με απέρριψε με μια κίνηση του χεριού του και ένα αυστηρό βλέμα. Τότε η μορφή στην σκια της γωνίας άρχιζε να κλαίει πιο δυνατά και να τον κατηγορεί. Του φώναζε ότι θα πέθαινε μόνος, ότι είχε χρόνια να νιώσει συναισθήματα, ότι κουράστηκε να κουβαλάει τον σταυρό της ζωής μόνο του. Και τον κατηγορούσε. Τον κατηγορούσε για την μοναχική του ζωή και την σκληρό χαρακτήρα του. Με δάκρυα στα μάτια ξεσπούσε, ήταν τόσο καταπιεσμένο ό,τι κι αν ήταν. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική... Την ώρα που εξελισσόταν όλο αυτό μπροστά μου, το μόνο που σκεφτόμουν πέρα του ότι ήθελα να προσφέρω βοήθεια σε αυτόν τον άντρα, ήταν η ζωή μου. Τόσες ωραίες στιγμές, τόσοι ανθρώπινοι φίλοι, τόση αγάπη... Μα γιατί αυτός ο άντρας γαλουχήθηκε έτσι;
 
[Αντώνης]

Μια μικρή παύση για χαλάρωμα

     Η ζέστη μας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα. Στην Αθήνα δεν είναι να κυκλοφορείς και πολύ. Οι βουτιές στην θάλασσα έχουν αρχίσει να αυξάνονται και βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν φύγει ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού.
     Ζέστη, ιδρώτας, κούραση, ύπνος, ανεμιστήρας, κλιματιστικό, παγωμένο νερό, σκιά. Αυτά χαρακτηρίζουν τις μέρες μας, αυτές τις μέρες. Τρέχουμε για την δουλειά, ή για να βρούμε δουλειά, ή για να πάμε μια βόλτα και μέσα σε δυο ώρες έξω στον δρόμο είσαι έτοιμος να πέσεις "τ' ανάσκελα". Η μόνη διαφορά από την τρεχάλα του χειμώνα είναι η αφόρητη θερμοκρασία.
     Μέσα σε αυτήν την εξάντληση έκανα και εγώ την "παύση" μου. Σχόλασα από την δουλειά στις 3 το μεσημέρι. Θα επέστρεφα σπίτι με το πόδια. Ήταν μια κουραστική μέρα και τα νεύρα μου χάλια. Και μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα. Πήγα και πήρα παγωτίνια. Όχι πολλά. Σε ένα κουτάκι ίσα ίσα να με συνοδεύσουν στον δρόμο για το σπίτι. Άρχισα να περπατάω σιγά σιγά και να τρώω τα παγωτίνια μου. Χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Άδειο το μυαλό. Υπήρχε μόνο το περπάτημα και τα παγωμένα παγωτίνια που με γλύτωναν από το λιώσιμο του μεσημεριανού ήλιου. Περπατούσα και χάζευα τους ιδρωμένους ανθρώπους μέσα στο αυτοκίνητο. Τους μηχανόβιους που το στυλ με το μαγιό ήταν τόσο αντισυμβατικό. Τα παιδιά που αγκομαχούσανε να κάνουνε ποδήλατο. Άκουγα τα τζιτζίκια και όσα πουλιά δεν είχαν σκάσει από την ζέστη. Έτσι ήταν η διαδρομή μου μέχρι το σπίτι. Ούτε μία σκέψη ούτε μία ενόχληση. Εγώ και τα παγωτίνια.
     Με το που έφτασα σπίτι έβαλα το μαγιό μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και οδήγησα προς την παραλία. Πάλι καμία σκέψη. Άφησα κάθε βιαστικό να με προσπεράσει, δεν κόρναρα ούτε μία φορά, δεν έβαλα ούτε καν την τέταρτη ταχύτητα. Πήγαινα εντελώς χαλαρά.
     Στην θάλασσα βρήκα μια σκιά κάτω από κάτι δέντρα (που να βρεις ομπρέλα μεσημεριάτικα) και άπλωσα την πετσέτα. Αμέσως πήγα μπήκα θάλασσα. Πήγα μέσα μέσα για να αποφύγω την πολυκοσμία. Οι φωνές ίσα που ακουγόντουσαν σαν βουητό. Έκανα βουτιές και όλα ησύχαζαν κάτω από την θάλασσα. Πριν νιώσω ότι κουράζομαι βγήκα, ξάπλωσα στην πετσέτα, έβαλα και μια μπλούζα πάνω από το κεφάλι μου και έπεσα για ύπνο. Εκεί, να ακούω τα κύματα και τις ρακέτες. Οι φωνές δεν με απασχολούσαν και πολύ. Ύστερα από κανα σαραντάλεπτο ξύπνησα.
     Επίστρεψα σπίτι και έκατσα να φάω το μεσημεριανό. Χάζεψα λίγο στο ίντερνετ και μπήκα για μπάνιο. Αν και μετά το μπάνιο ήθελα κι άλλον ύπνο, ήμουν αρκετά χαλαρός και ξέγνοιαστος ώστε να συνεχίσω την μέρα μου. Πήρα τα τηλέφωνά μου και κανόνισα βόλτα.
     Αυτό ήταν. Όλη η τρέλα της μέρας, όλο το άγχος, τα πάντα! έστω και για αυτές τις λίγες ώρες τα είχα κάνει πέρα. Δεν κάθησα να σκάσω, να εκνευριστώ για άλλη μια μέρα με καύσωνα. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα για τον εαυτό μου και για τις αντοχές μου.
     (Γι αυτό ίσως σας φαίνεται και το κείμενο κάπως "χαλαρό". Καλοκαίρι είναι. Όσο μπορώ- και το επιτρέπουν τα θέματα που με απασχολούν- θα προσαρμοστώ σε ένα πιο αέρινο τρόπο θεμάτων και γραψίματος.) Όσα προβλήματα κι αν έχετε, δεν ζητάω να τα ξεχάσετε ούτε να τα αφήσετε για μία μέρα. Μόνο λίγες ώρες. Ελάχιστες. Πάρτε ένα παγωτό στο χέρι ή το μεσημεριανό φαγητό στην παραλία. Πηγαίντε για μπάνιο μόνοι σας, ή καθήστε στο μπαλκόνι σας, δείτε καμιά ταινία είτε σπίτι είτε στον κινηματογράφο (πάντα μόνοι σας- απολαύστε την παρέα του εαυτού σας χωρίς καμία σκέψη) πηγαίντε για αργό περπάτημα, μπλοκάρετε κάθε σκέψη από το μυαλό, μην σκεφτείτε τίποτα, μην αφήσετε να σας εκνευρίσει τίποτα...και χαλαρώστε! Μια μικρή παύση στον καύσωνα του καλοκαιριού. Είναι υπέροχα!!! Μόνο λίγες ώρες.

Καλοκαίρι (1)

     Η αγαπημένη εποχή για τον περισσότερο κόσμο. Η εποχή που όσο πάει κοντεύει να γίνει μισητή με την αφόρητη ζέστη. Είναι αυτοί οι λίγοι μήνες που το μυαλό μας ξεφεύγει, θέλει δεν θέλει, αλλάζουμε χαρακτήρα, νιώθουμε ζωντάνια.
     Είναι διάφορα αυτά που αγαπώ στο καλοκαίρι. Αγαπώ την ευχάριστη διάθεση που αποκτούν οι άνθρωποι. Αγαπώ την παραλία γεμάτη κόσμο, φωνές, βαβούρα (και κάθε κλασσική ελληνική οικογένεια με τα τάπερ της!). Το μεσημεριανό στο μπαλκόνι με παρέα. Τα αναρίθμητα παγωτά που σου δίνουν λίγα λεπτά δροσιάς. Τα χαλαρά απογεύματα που κάθεσαι είτε μόνος είτε με φίλους ιδρωμένοι σε έναν καναπέ με τον ανεμιστήρα να σας δροσίζει σε κάθε πέρασμά του από απέναντι και η έλλειψη κάθε σχεδίου για το βράδυ. Τα γεμάτα μαγαζιά με κάθε είδους συζητήσεις (νιώθω αισιόδοξος για τον φετινό τους τζίρο!! Ελπίζω να στηρίξουμε κάθε μαγαζί λίγο περισσότερο από ότι τον χειμώνα). Τους περιπάτους δίπλα στην θάλασσα ή σε έναν πλακόστρωτο δρόμο. Τα ξενύχτια. Ο χορός στα κλάμπ. Ο ερωτισμός που κρύβει κάποιο βράδυ του καλοκαιριού. Η τρέλα που δέρνει τον καθένα μας και δοκιμάζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη κάθε τρελή εμπειρία που μας καρφώθηκε στο μυαλό. Οι πιο κρυφές εξομολογίσεις είτε αυτές γίνονται με την υποστήριξη του "αλκοόλ" είτε ευθύνεται ο ερωτισμός, όπως είπα και πιο πάνω.
     Δεν θα κουράσω άλλο γιατί γενικά το καλοκαίρι είναι όμορφο!!! Αλλά να τονίσω μερικά πράγματα που με εκνευρίζουν κι όλας:
    Οι ηλικιωμένοι που έρχονται για πρώτη φορά στο μαγαζί (οποιοδήποτε μαγαζί) έχουν κανονίσει να βγάλουν όλη την ξινίλα και παραξενιά δεν έβγαλαν στους συμπέθερους. Τους ηλικιωμένους πάλι που ένας Θεός ξέρει τι τους πιάνει το καλοκαίρι και παίρνουν το αυτοκίνητο μέσα στην κοσμοσυρροή και σε κάνουν να βλαστιμάς ό,τι σκεφτείς εκείνη την στιγμή. Μου την δίνουν οι γονείς που έχουν πάρει τα παιδιά τους σε μια μικρή εκδρομή και στο τέλος της ημέρας τα έχουν παρατήσει να σέρνονται από πίσω τους κλαίγοντας και ουρλιάζοντας με τους γονείς μπορστά απηυδισμένους. Τον κάθε τουρίστα (ντόπιος ή ξένος) που δεν σέβεται τον χώρο σου και δεν τον ενδιαφέρει να τον αφήσει όπως τον βρήκε.

Αυτά πάνω κάτω και συμπυκνωμένα... Α! να μην ξεχάσω ότι λατρεύω και τις μικρές, εκτός προγραμματισμού, εξορμίσεις. Οπότε όλο και σε κάποια γωνία θα σας παρατηρώ!"
     Έστω και καθυστερημένα, καλό καλοκαίρι να έχετε! Γεμίστε μπαταρίες (ακόμα και αν δουλεύεται, φορτιστείτε με τον ήλιο! - ούτε εγώ έχω πάει διακοπές για 4 χρόνια) και τα σοβαρά προβλήματα ξανά από χειμώνα. Κάντε τις τρέλες σας, ξαδώστε, ξεσκάστε, ερωτευτείτε, ανανεωθείτε. Και εξαφανίστε την καλοκαιρινή κρίση για καλό τους τουρισμού μας!

Σε κάνει χειρότερο άνθρωπο! Μίσησε το.

     Είναι το πιο δυνατό συναίσθημα μετά την αγάπη. Σε τυφλώνει, δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά... έχει σχεδόν τις ίδιες επιπτώσεις με την αγάπη αλλά είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι το μίσος! Το μίσος που νιώθουμε κάθε μέρα, που μαθαίνουμε να το νιώθουμε έτσι απλά, το αποδεχόμαστε λες και είναι απόλυτα φυσικό. Μερικές φορές συνδυάζεται και με την εκδίκηση. Πάνε μαζί. Μισείς κάποιον για κάτι και θες να τον εκδικηθείς. Είναι τόσο ισχυρά συναισθήματα. Τα υποστηρίζεις με όλο σου το είναι, τα πιστεύω.
     Κάποια στιγμή όμως αρχίζει και σε τρώει. Αν είσαι σε κοινό χώρο με τον άνθρωπο που μισείς, είναι η πρώτη σου σκέψη. Σκέφτεσαι πως θα ήθελες να ξεσπάσεις όλο σου το μίσος πάνω του. Και σιγά σιγά αρχίζει και φαίνεται, όλο αυτό, στον χαρακτήρα σου, στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Το νιώθουν και οι άλλοι γύρω σου, ότι έχεις μια αρνητική ενέργεια.
     Κάπως έτσι ένιωθα και εγώ πέρυσι τον χειμώνα. Για άτομα στην δουλειά, αλλά και στην σχολή μου. Κάτι άτομα αχώνευτα, που αηδίαζα στην κυριολεξία να τους βλέπω και απέφευγα φανερά να τους μιλήσω ή έστω να βρεθώ δίπλα τους. Πήγαινα στην σχολή με μισή καρδιά. Γιατί ήξερα ότι για κάποιες ώρες θα έπρεπε να είμαι στην ίδια αίθουσα με τα συγκεκριμένα άτομα. Και στην δουλειά όταν πήγαινα ήλπιζα ότι απλά δεν θα εμφανιστούν. Τόσο πολύ με ενοχλούσαν που έχανα την ουσία, ότι θα είμαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Και στην δουλειά, δεν το ευχαριστιούμουν γιατί δεν έβλεπα το χρόνο να σχολάσω, πράγμα που έκανε τον χρόνο να περνάει πολύ αργά!
     Ώσπου έφτασε το περσινό καλοκαίρι. Άρχισαν οι διακοπές και πήρα λίγο χρόνο για τον ευατό μου. Μακριά από τους ανθρώπους που δεν χώνευα. Και ήρθε και το τέλος του καλοκαιριού που άλλαξα εαυτό. Αλλά τότε δεν σκεφτόμουν εκείνα τα άτομα. Δεν υπήρχνα καν μέσα στο μυαλό μου. Μέχρι που άρχισε ξανά η σχολή και ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο χώρο. Τότε ξανά, ύστερα από ένα καλοκαίρι και περνόντας μια εβδομάδα στην τάξη, είδα ότι κανείς τους δεν έχει αλλάξει και ότι έχουν μείνει το ίδιο κακότροποι όπως πέρυσι.
     Αλλά εγώ είχα αλλάξει. Ούτε με πείραζε το τι έλεγαν, το τι βλακεία πετούσαν μέσα στο μάθημα, ούτε αν θα ήμουν δίπλα τους. Απλά κάποιο απόγευμα περπατώντας για το σπίτι ήρθα σαν μια απλή και αναμενόμενη απόφαση ότι δεν θα ξανασχοληθώ μαζί τους. Δεν ήθελα να "μου γυρνάνε τα έντερα" μόλις τους βλέπω. Το κυριότερο- δεν ήθελα εγώ να αφήνω τον οργανισμό μου να γεμίζει με μίσος, να αγχώνεται, να του ανεβαίνει η πίεση και γενικότερα δεν ήθελα να είμαι τέτοιος άνθρωπος.
     Ήταν πολύ πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Αφού εγώ με τον εαυτό μου δεν είχα κανένα πρόβλημα έτσι δεν υπήρχε λόγος να έχω πρόβλημα με κανέναν άλλον άνθρωπο, όχι μόνο στην τάξη, αλλά και γενικότερα. Αποτίναξα από πάνω μου και από μέσα μου κάθε ίχνος συναισθήματος μίσους και θέλησης για εκδίκηση. [βέβαια, δεν έγινα φίλος με αυτούς, αλλά μπορούσαν να ανταλλάξω ελάχιστες κουβέντες. Απέφευγα βέβαια να είμαι όπου ήταν και αυτοί διότι σαν άνθρωποι από μόνοι τους ήταν κακότροποι.]
     Αυτό που θέλω να πω, όχι μόνο για συγκεκριμένα άτομα είναι ότι, στην καθημερινότητά μου πλέον με εκνευρίζουν λιγότεροι άνθρωποι. Δεν θυμώνω τόσο εύκολα. Δεν δίνω σημασία σε ανθρώπους που απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους. Δεν μπορώ πλέον να νευριάσω με πολλούς, παρά μόνο να τους λυπηθώ. Να τους λυπηθώ γιατί αυτοί νευριάζουν, χλευάζουν, βρίζουν, μισούν, ενοχλούν... δεν ζουν. Δεν ευχαριστιούνται και πολλά πράγματα. Και το ξέρω- το έχω καταλάβει.
     Γιατί όμως κανείς κανείς δεν μας προειδοποιεί για το μίσος? Γιατί δεν μας εξηγούν ότι η αγάπη είναι πολύ καλύτερη από το μίσος... ή τέλος πάντως αν όχι η αγάπη,η ανέχεια τέτοιων ανθρώπων που με μεγάλει δυσκολία θα εκλείψουν από τούτο τον κόσμο. Κάθε φορά που κάποιος σας εκνευρίζει, χαμογελάστε του. Δεν θα ξέρει από που του ήρθε. Όταν κάποιος αρχίζει να σας κατηγορεί για κάτι που όντως δεν έχει βάση, συμφωνείστε. Θα μείνει άλλαλος. Δυστυχώς μου ξεφεύγει η ορολογία, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περιμένει. Δεν θα μπορέσει να βρει στήριγμα να συνεχίσει. Και αυτό δεν θα το κάνετε για να νιώσετε ικανοποίηση, αλλά γιατί έτσι θα παραμείνετε ήρεμοι και με την ψυχή σας άθικτη!!!
     Καλό μήνα να έχουμε, με πολύ αγάπη, λιγότερο μίσος!!!

"Άψυχος πόνος" [μικρή ιστορία]

     Η γραβάτα τον έσφιγγε. Δεν μπορούσε να καταπιεί. Ασφυκτιούσε. Έπρεπε να την βγάλει. Και το σακάκι... Αυτό το μαύρο σακάκι τον βάραινε και τον ζέσταινε. Βγήκε από το σπίτι. Ένας αέρας του δρόσισε το πρόσωπο. Βαρύς, χειμωνιάτικος αέρας. Μα αυτόν δεν τον ένοιαζε. Άφησε το σακάκι μέσα στο σπίτι. Ψιλές σταγόνες βροχής μαστίγωναν το πρόσωπό του καθώς βημάτιζε όλο και πιο γρήγορα. Φλεβάρης μπήκε. Ήταν λογικό να κάνει παγωνιά. Αλλά ο άντρας δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τίποτα. Βημάτιζε γρήγορα. Τα παπούτσια! Τον καθυστερούσαν έπρεπε να τα βγάλει. Έπρεπε να κοινηθεί πιο γρήγορα. Ένιωθε τις κάλτσες του να μουσκεύουν. Και σιγά σιγά άρχισαν να μουδιάζουν τα δάχτυλά του. Και των ποδιών και των χεριών. Με τις ψιχάλες να έχουν αρχίσει να γίνονται ολόκληρες σταγόνες και τον αέρα να φυσάει από κάθε μεριά, έτρεμε. Μα και οι κάλτσες. Κολλούσαν στα πόδια του και στον δρόμο. Τον ενοχλούσαν... Και το πουκάμισο. Πολύ στενό. Έπρεπε να ξεκουμπώσει τα κουμπιά... Ναι, ήταν καλύτερα έτσι. Πλησίαζε στην εκκλησία αλλά δεν έφτανε. Τα βήματά του και οι κινήσεις του ήταν αργές. Ίσα που μπορούσε να κουνηθεί το τρέμουλο. Το παντελόνι. Τον ενοχλούσε. Έσκυψε και με το ελάχιστο που μπορούσε να κουνήσει τα χέρια του άρχισε και το έσκιζε... Έφτασε στην αυλή της εκκλησίας. Ξαφνικά άρχισε να τρέμει με σπασμωδικές κινήσεις. Και να κλάει. Να οδύρεται. Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στα μάγουλά του και να γίνονται ένα με την βρόχή. Και έβγαζε κραυγές. Πότε βουβές, πότε πόνου. Ούτε που πρόσεξε τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα. Ανέβαινε τα σκαλιά. Δεν είχε δύναμη. Κρατιόταν από τα κάγκελα. Κάτι φωνές άκουγε παραξενεμένες και κάποια χέρια να τον ακουμπούν... Αλλά δεν σταμάτησε. Παρόλο που το κορμί του ήταν αδύνομο και το ένιωθε ξένο φορτίο, προχώρησε. Μόλις μπήκε μέσα άκουσε μια κραυγή οδύνης. Η μάνα του. Αλλά ούτε και αυτή του τράβηξε την προσοχή. Κοίταζε μπροστά. Ούτε τον κόσμο γύρω του, ούτε τους δικούς τους. Μόνο σαν φόντο τους έβλεπε. Σαν ένα μαύρο φόντο. Άρχισε να χάνει τον βηματισμό. Το σώμα του τρανταζόταν από τους λυγμούς του. Ένιωσε ένα σακάκι πάνω του. Ένιωσε την γριά μάνα του να προσπαθεί να τον ζεστάνει. Πως να ζεσταθεί όμως? Το πέταξε κι αυτό. Έπεσε στα γόνατα, έκανε τα τελευταία βήματα και έφτασε στο φέρετρο. Εκεί στο κέντρο της εκκλησίας... Η αγαπημένη του. Με το άσπρο νυφικό της! Τόσο χλομή, μα τόσο ωραία. Τόσο νέα, μα τόσο ήρεμη. Δεν είχε άλλες αντοχές. Πόναγε... Στηρίχθηκε στον γέρο-πατέρα του να σηκωθεί. Έσκυψε πάνω στην αγαπημένη του και την φίλησε. Και μετά... δεν κατάλαβε πολλά. Όλα μαύρισαν. Όλα ηρέμισαν...

Εγώ φταίω, αλλά θα πω ότι φταις εσύ!

     Θα ήθελα να αρχίσω με το γνωστό "υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων..." αλλά όταν μετρώ τις κατηγορίες μου βγαίνουν περισσότερες από δύο. Γι' αυτό θα επικεντρωθώ μόνο στις δύο κατηγορίες που με βοηθάνε να αποτυπώσω τις σκέψεις μου.
     Υπάρχει η κατηγορία των ανθρώπων που για ό,τι συμβεί, καλό ή κακό, θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και θα παραδεχτούν το ποσοστό συμμετοχής τους στο αποτέλεσμα ενός γεγονότος ή μίας κατάστασης. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία που θα υπερηφανευτεί για το πως κατάφερε ολομόναχος κάτι καλό και για οτιδήποτε κακό θα κατηγορήσουν τους άλλους.
     Είναι οι άνθρωποι που βλέπεις στο δρόμο να παραμιλάνε. Παραμιλάνε, βρίζουν, καταριόνται δυνατά... Παραμιλάνε για να βγάλουν αυτό που έχουν στο κεφάλι τους. Ο εγκέφαλος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει την απογοήτευσή τους, πρέπει να βγει από μέσα τους, να το πουν, να το ακούσουν, να το νιώσουν.
     Είναι οι άνθρωποι που είτε είναι μπροστά σου στην ουρά είτε είναι πίσω είτε γενικότερα στον ίδιο χώρο που βρίσκεσαι κι εσύ, τους ακούς να μουρμουρίζουν, να γκρινιάζουν και τους κοιτάς να κάνουν γκριμάτσες. Είναι αυτοί οι εκνευριστικοί άνθρωποι που θες να τους πλακώσεις ή να τους χώσεις ένα μήλο-ψωμί-κάλτσα, οτιδήποτε βρεθεί εύκαιρο στο μαγαζί που βρίσκεσαι, στο στόμα για να ησυχάσουν.
     Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ένας από αυτούς. Δεν είμαι έτσι. Είμαι το άκρως αντίθετο (thank God!). Δυστυχώς όμως ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Όταν θα πιάσεις συζήτηση μαζί μου, (αν καταφέρεις και ακολουθήσεις τον τρόπο σκέψης μου και τις ιδεολογίες μου) και προχωρήσει η συζήτηση και φτάσουμε στα πιο προσωπικά όνειρα θα σου αραδιάσω πολλά τσουβάλια από δαύτα... Όνειρα να φαν και οι κότες. Κάποια τρελά κάποια πιο απλά. Και όταν έρθει η σειρά σου, θα με ρωτίσεις -γιατί δεν έχω πραγματοποιήσει κάποια από αυτά (τα όνειρα που είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν κάπως εύκολα ή έστω σε κάποιο ευνοϊκό επιθυμητό διάστημα).
     Τότε... θα ακούσει κάθε άκυρη δικαιολογία και κάθε συσχετισμό αποφάσεων, προσώπων και μοίρας. Θα αρχίσω να σου εξηγώ το πως κάποια πρόσωπα ελέγχουν την ζωή μου και τις αποφάσεις μου (τι έχουν ακούσει όλη για την μάνα μου!!!), θα ρίξω το φταίξιμο στην περιπλοκότητα του "κόσμου", θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω την τεμπελιά μου με κάθε είδους ψευτο-επιχείρημα, θα στοχεύσω στην συναισθηματική πειθώ και τέλος πάντων για τα άφταστα και απραγματοποίητα όνειρά μου θα φταίνε όλοι οι γύρω μου εκτός από εμένα. Και θα με ξαναρωτήσεις -γιατί δεν παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου? Και τότε απλά θα μείνω αμίλητος.
     Προσπαθώ κάθε μέρα και θέλω να αλλάξω. Δεν ξέρω αν είναι τεμπελιά ή φόβος. Φόβος ότι δεν θα καταφέρω να κάνω αυτά που θέλω ή δεν θα είμαι καλός ώστε να το κάνω και να μην έχω το κουράγιο να το παρατήσω. Δεν ξέρω καν, αν είναι κι αυτό άλλη μια δικαιολογία παρά ένα στιγμιαίο συμπέρασμα αυτής της στιγμής. Ότι και να'ναι μέχρι να τα καταφέρω, θα παραμείνω στον στρουθοκαμιλισμό γιατί έτσι έχω λιγότερες τύψεις (ή έτσι νομίζω)...

Εκλογές...ώρα Μηδέν!

     Γιατί να πάω να ψηφίσω? Με ποια ιδεολογία και ορισμό να πράξω το καθήκον μου σαν ψηφοφόρος και σαν πολίτης?
     Λίγες ώρες απέχουν μέχρι να σηκώσω αύριο πρωί πρωί το κουφάρι μου και πάω και ψηφίσω. Νυσταγμένος, από τους πρώτους πρώτους, μην πέσω και σε κίνηση. Νυσταγμένος αλλά όχι και τύφλα. Ξέρω ήδη δύο κόμματα τα οποία δεν θα ψηφίσω. Ούτε καν που θα πέσει το μάτι μου πάνω τους... Αλλά δυστυχώς ούτε κάποιο μικρό κόμμα μπορώ να ψηφίσω διότι σε περίπτωση που δεν μπει στην βουλή, όπως είναι γνωστό, η ψήφος ευνοεί άλλο κόμμα. Μια πρώτη απόφαση έχω πάρει. Αλλά δεν είναι μέρες που οι αποφάσεις είναι σταθερές. Μέχρι το πρωί της κυριακής, όλα παίζουν!
     Και τα εσώψυχά μου σε αυτό το θέμα είναι τα εξής:
     Είμαι είκοσι χρονών. Εδώ και πολλά χρόνια, όχι μόνο για 2012, 2011, 2009... μιλάμε από τότε που γεννήθηκα 199++ και 2000...
     Ο χόρος της παιδείας ήταν απογοητευτικότατος. Με κτήρια σαπισμένα, με ψευτο-διατηρήσεις, φτωχό εξοπλισμό. Δάσκαλοι και καθηγητές οι οποίοι σε κάποιο ποσοστό ήταν ανίκανοι να διδάξουν και δεν θα έπρεπε να τους είχε επιτραπεί η δυνατότητα διδασκαλίας. Άλλοι με υπερβολικά ψυχολογικά, άλλη ψυχικά κουρασμένοι και άλλοι άτομα με ειδικές ανάγκες (τους σεβόμουν και τους σέβομαι, αλλά δεν θα έπρεπε να με διδάσκουν). Ένα σύστημα εκμάθησης παλαιολιθικό και άκαρπο.
     Με μια χώρα που από 1800+ (και ίσως και πιο πριν) ζούσε πάντα με δάνεια. Σε μια χώρα που ο υποτιθέμενος λαός "Ελληνικός" είχε φτάσει να είναι τόσο ματαιόδοξος. Οι έλληνες που φημίζονται για τα "καλά" τους να έχουν καταντήσει να θάβουν ο ένας τον άλλον. Ο γείτονας να ζηλέψει αμέσως τον διπλανό του. -Ο χωριανός να "τραβίξει" το σπίτι κάμποσα μέτρα επειδή το έκανε και ο άλλος. Να καρφώσουμε τον γνωστό επειδή δεν πληρώνει φόρους, αλλά μην μάθει πουθενά κανείς ότι και εγώ δεν έπαιρνα αποδείξεις από υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους κ.α.  -Και εκείνη η οικογένεια. Σαν δεν ντρέπεται. Να φέρει τον γιό της με μέσω κοντά στο σπίτι τους, αλλά και εμείς στις επόμενες εκλογές θα ψαρέψουμε ποιος έχει κανα γνωστό και αυτόν θα ψηφίσουμε, να μας εξυπηρετήση και εμάς με το "καμάρι" μας.  -Άνοιξε καινούργια ταβέρνα δίπλα. Πάρε το υγειονομικό. Άντε γιατί πολύ τον μάγκα κάνει. -Είδες ο φίλος σου τι αμάξι πήρε. Στο δημόσιο δουλεύει. Άντε να μπεις και εσύ να "πάρεις τίποτα" να αγοράσεις κανα αμαξάκι.
     Σε μια χώρα με ελλιπή φύλαξη, είτε ολόκληρης της χώρας είτε μικρών πόλεων... Σε μια χώρα που ποιος ξέρει, από πότε, το γιατί, το πως, άρχισε να παίρνει εντολές από ανωτέρους-άγνωστους προς τον λαός της και να εκτελεί κρυφές διαταγές.
     Μια χώρα η οποία δεν μου έμαθε "γιατί" πρέπει να την αγαπάω. Δεν μου έμαθε "γιατί" πρέπει να πάω στρατό. Με ποιο κριτήριο να κάνω την θητεία μου με υπερηφάνεια? Γιατί να μην γκρινιάζω που θα πάω να εκπαιδευτώ να προστατεύω την χώρα μου? Που ακόμα υπάρχουν άτομα μέσα εκεί που διαστρεβλώνουν τον θεσμό. Που με μίσος και καψώνια προσπαθούν να με κάνουν άντρα και όχι ένα τέρας που σε λίγο καιρό θα κάνω το ίδιο σε νέους και που όταν έρθει η στιγμή δεν θα έχω λόγο να βρω θάρρος να την υπερασπιστώ.
     Μια χώρα στην οποία από τις πρώτες μέρες η πολιτική αποσκοπούσε σε κάποιο προσωπικό όφελος. Μια χώρα που όσα χρόνια ζω δεν είχε ποτέ σωστή γραφειοκρατία, δεν είχε ποτέ σωστούς δημόσιους υπαλλήλους. Από αστυνόμους, πολιτικούς, γιατρούς, ακόμα και μέσα σε δημόσιες υπηρεσίες ρεύματος, τηλεφώνου, εξυπηρετήσεων υπήρχαν απατεώνες. Δεν μιλάω μόνο για το 2012 αλλά για Πάντα!!!
     Σε μια χώρα που ποτέ δεν έδινε σπουδαίες ευκαιρίες σε όσους πραγματικά τις άξιζαν.
     Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι είναι Δημοκρατική αλλά φοβάμαι να πω πραγματικά αυτό που σκέφτομαι. Και αυτό διότι είτε θα με συλλάβουν, γιατί "άγγιξα" κάποιους "ανώτερους" παρόλο που "όλοι είμαστε ίσοι" είτε γιατί πεθάνω στο ξύλο από θερμοκέφαλους υποστιριχτές είτε κόμματος είτε αθλητικής ομάδας! Ακούγεται τόσο τρελό αλλά είναι τόσο τραγικά αληθινό.
     Μια χώρα που δεν έμαθε στους πολίτες της ότι "κράτος" δεν σημαίνει "πολιτική" αλλά όλοι οι άνθρωποί της σαν μια ομάδα να μάχονται για το συμφέρον αυτής!
Μια χώρα που δεν τόλμισε. Άφησε να νιάτα να φύγουν στο εξωτερικό, μακριά από αυτήν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει "νέο αίμα" με όνειρα, στόχους, δύναμη και θάρρος να τολμίσουν καινούργια πράγματα. Έτσι μαράζωσε από τον φόβο των ηλικιωμένος και τα γκρεμισμένα όνειρα των κουρασμένος και γκρεμισμένων ώριμων μεσήλικων. Και ύστερα από τόσα χρόνια το επαναλαμβάνει χωρίς να έχει μάθει το μάθημά της.
     Ενός λαού, ενός αίματος που την οδήγησαν στον αφανισμό. Σκοπός τους ήταν πάντα. Από Προ Χριστού. Και επιτέλους τα κατάφεραν τώρα. Εν έτη 2012!
     Υπάρχουν τόσα πολλά που θα μπορούσα να γράψω ακόμα αλλά είναι ατελείωτα.
Γι αυτό λοιπόν, σας ρωτάω. Και σας κοιτάω στα μάτια. Έστω και αν μόνο το διαβάζετε. Δεν με νοιάζουν οι αρνητικές γνώμες και απόψεις. Μέσα από την καρδιά μου σας ρωτάω και απαντήστε μου
- Γιατί να κάνω όνειρα πλέον?
- Με τι ψυχική δύναμη να ονειρεύομαι?
- Που να στηρίξω τα όνειρά μου?
- Ποιος ο λόγος της ύπαρξής μου και συνεισφοράς σε τούτη την χώρα?
- Πότε ακριβώς με βοήθησε?
- Τι καλό μου έδωσε?
- Σκεφτήκατε καλά τα επιχειρήματά σας?
- Το δικό μου επιχείρημα είναι "Δείτε το Σήμερα" και ξανα απαντήστε μου.
- Γιατί να ψηφίσω?
- Θέλετε να με πείσετε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα για την χώρα?
- Θέλετε να με πείσετε ότι θα αλλάξουν όλα? (Και δεν αναφέρομαι για την οικονομική κρίση αλλά για "Το σύστημα")
- Το πιστεύετε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ???
Σας λυπάμαι. Συνεχίζετε και ψεύδεστε. Ψεύδεστε σε έναν εικοσάχρονο που όποτε σας συμφέρει είναι άντρας και όποτε σας συμφέρει είναι αγόρι. Ψεύδεστε και θα ρίξετε τις ευθύνες σε εμένα. Με μία μου κίνηση και σε 2 χρόνια πάλι (μπορεί και έναν- η τετραετία πάντως είναι ξεχασμένη) θα κατηγορείτε εμένα. Για τις δικές μου αποφάσεις.
     Παρόλο αυτά, που τα νιώθουν και άλλοι συνομήλικοί μου, δεν θα τα βάψω μαύρα. Θα πάω να ψηφίσω. Βέβαια χωρίς ίχνος ότι ασκώ το δικαίωμά μου. Αφού πλέον δεν είναι δικαίωμα αλλά πράξη. Μια πράξη που σίγουρα κάπου θα οδηγήσει και κάποτε θα κριθώ. Δεν θα πάω σαν ψηφοφόρος. Θα πάω απλά γιατί έτσι. Ούτε γιατί πιστεύω ότι συμβάλω κάπου. Ούτε ότι αυτό που θα ψηφίσω θα κάνει κάτι. Απλά, θα ψηφίσω! (Ας πέσουν να με φάνει όσοι θέλουν να με πείσουν ότι είμαι άβουλο ον.)
[ Παρακλώ τους συνομήλικούς μου...ξέρω ότι δεν έχουμε κάποια στήριγμα, πηγαίντε να ψηφίσετε. Και αν ρωτήσετε γιατί, βάλτε την πολυ-απαντημένη λέξη "Έτσι" ]

     Καλή συνέχεια. Καλά αποτελέσματα. Πράξτε σωστά, συνετά. Ελπίζοντας ότι θα αλλάξετε πρώτα μυαλά και μετά την "κατάσταση". Σας ευχαριστώ? ή Ντροπή σας? Να μην φανεί ότι δεν έχω και τρόπους... Με λένε Αντώνη, είμαι είκοσι χρονών και υπάρχω.

Ακατανόητος .σκληρός, άφταστος (σπάνια, γιατρικός)...

     Μυστήριο πράγμα ο χρόνος! Στην αρχή ούτε που ξέρεις την έννοιά του ακόμα και αν όλοι γύρω σου μιλάνε γι αυτόν. Στη συνέχεια προσπαθείς να τον μάθεις για να συντονιστείς. Αργότερα κάνεις τα πάντα για να τον προλάβεις και στο τέλος θες να γλιτώσεις από αυτόν.
     Τί όμως εννοούμε χρόνο? Εννοούμε το σύνολο, ως μια γενική έννοια? Ή τον ακριβή καθορισμένο χρόνο, την ώρα? Πιστεύω ότι θα γράψω γενικότερα για το "σύνολο" του χρόνου. Βέβαια, νέος και άμαθος είμαι κάπου μπορεί να ξεφύγω...
     Είδα ένα βίντεο πρόσφατα με θέμα το πέρασμα του χρόνου. Το βίντεο έδειχνε ένα κοριτσάκι από τις πρώτες του εβδομάδες μέχρι τα δώδεκά του χρόνια, το  φωτογράφιζε/βιντεοσκοπούσε ένας πατέρας κάθε εβδομάδα για δώδεκα χρόνια και στο τέλος τα είχε μοντράει σε ένα τρίλεπτο βίντεο. Αυτό ήταν η αφορμή να γράψω αυτό το post.
      Για εμένα ο χρόνος είναι μία έννοια που υπάρχει δυστυχώς μέσα στην καθημερινότητά μου. Στους τρελούς ρυθμούς της πόλης τρέχω συνέχεια να προλάβω ραντεβού, καταστήματα, ΜΜΜ... Όλα στο "λεπτό". Έχω μάθει πόση ώρα θα κάνω να κατέβω μέχρι ένα σημείο, τί ώρα θα περάσει το μετρό, σε ποια πόρτα θα κάτσω ώστε να με βγάλει στα σκαλιά... Επίσης θέλω και προγραμματισμό. Θέλω να ξέρω ότι την τάδε ώρα θα πρέπει να κάνω αυτό. Αν το μάθω μισή ώρα νωρίτερα αποκλείεται να το κάνω. Μερικές φορές, σε πολύ ωραίες μέρες, προσπαθώ να φτιάξω ή να ξετρυπώσω λίγο. Να βρω λίγο χρόνο για να μιλήσω με κάποιον, ή για να τελειώσω μια δουλειά.

     Και όλα αυτά γιατί και ο χρόνος είναι τεχνητός. Με αγχώνει, κανονίζω την μέρα μου γύρω από αυτόν, προβληματίζομαι γι' αυτόν. Μάθανε όλοι να συντονίζονται και να λειτουργούν με αυτόν για να έχουν στη ζωή τους μια τάξη. Αλλά είναι πραγματικά χρήσιμο όταν καταπιέζεσαι?
    


      Αλλά με αυτό συμβιβάζομαι. Η γενική έννοια χρόνος ως "η ακαθόριστη ύπαρξη της ύπαρξης" είναι αυτή που με προβληματίζει εμένα. Έχασα όλη μου την εφηβεία από βλακείες μου. Τώρα αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι έχασα πια τις ευκαιρίες, τα γεγονότα καθώς και κάποια πράγματα που έπρεπε να τα κάνω τότε... Έχασα την εποχή τους- κάθε πράγμα στον καιρό του- τον χρόνο τους. Τον έχασα και δεν γυρίζει πίσω... Και αυτό είναι που με ανησυχεί και για το παρόν αλλά και το μέλλον. Να μην φύγει ο χρόνος και δεν προλάβω να "απορροφίσω" ότι μου δώσει.
     Κάποιες φορές παγώνει. Μένει ακίνητος και δεν λέει να περάσει με τίποτα. Θα υποστείς κάθε του δευτερόλεπτο, κάθε του στιγμή. Άλλες φορές τρέχει σαν ποτάμι. Προσπαθείς να τον πιάσεις, να τον απολαύσεις αλλά δεν σε αφήνει. Τελειώνει εκεί ακριβώς που πήρες μια ωραία γεύση από το τί ζείς. Σπανίως είναι και χρησιμοποιείται (άθελά μας) και ως γιατρικό. Για να φύγουν και ξεπεραστούν κάποιες δυσκολίες. Για να ξεχαστεί ένας πόνος, αλλά και για να ξεθωριάσει μια ωραία ανάμνηση.    
     Προσωπικά αυτό που συλλογίζομαι μέσα στην μέρα, είναι αν θα προλάβω να κάνω στην ζωή μου αυτά που θέλω. Αν θα μου δοθεί (εκτός από την ευκαιρία) ο χρόνος. Παλιότερα δεν του έδωσα τόση σημασία και τώρα (φοβάμαι) δεν θέλω να κάνω το ίδιο λάθος. Θέλω να αξιοποιώ όσο πιο σωστά γίνεται τον χρόνο μου. Θέλω να ζω όπως θέλω να ζω και να κάνω αυτά που θέλω. Δεν είναι εύκολο να μένεις συγκεντρωμένος σε αυτόν τον στόχο καθώς υπάρχουν πολλοί αποπροσανατολισμοί καθώς και η παγίδα του να σου γίνει αγγαρεία...
     Ότι και αν είναι τελικά, όπως και αν τον λαμβάνει ο κάθε άνθρωπος, είναι κοινός. Ένας είναι για όλους τους ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη. Δυσκολονόητο να χωνέψουν: ότι παρελθόν είναι και η περασμένη μισή ώρα. Ότι παρόν είναι μόνο τούτο το δευτερόλεπτο και ότι μέλλον είναι το επόμενο τέταρτο και όχι η επόμενη μέρα. Κατανοήστε τον. Συμβιβαστείτε μαζί του. Αξιοποιήστε τον. Μην του δώσετε όμως την απόλυτη σημασιά... θα σας ξεγελάσει!!!
    

Μια περίεργη αλλά όμορφη "Μητέρα"

     [αν και καθυστερημένα...]
     Η ιστορία ξεκινάει με ένα μεγάλο Μπαμ! ή με ένα "Και ο Θεός είπε...". Στο παρελθόν είχε πολλές όψεις μέχρι να καταλήξει σε μία. Ήταν ευθεία, ήταν ακίνητη, ήταν επίπεδη... Ήταν μοναδική. Το μόνο σωστό και αληθές είναι το τελευταίο. Μαγευτική! Γιατί αποδείχτηκε ότι είναι στρογγυλή, γυρνάει γύρω από τον εαυτό της και ταξιδεύει στον χοροχρόνο.
     Στην αρχή ήταν έρημη. Δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον. Σιγά σιγά όμως μικρά μόρια, μικρόβια και οργανισμοί την "γονιμοποιήσαν". Από τα βάθη της βγήκαν φυτά, ζώα, πόλοι και κόσμοι ολόκληρη. Τα αρχαιότερα παιδιά της ήταν κάτι τεράστια τέρατα, οι γνωστοί δεινόσαυροι. Τόσο μεγάλοι, σκληρόπετσοι, τόσο γιγαντιαίοι. Τα έθρεψε καταλλήλως. Με γιγάντια δέντρα και γιγάντια θηράματα. Αλλά κάποια στιγμή, για άγνωστο λόγο, τα μίσησε. Τα εξαφάνισε εν μια νυκτί!!!
     Έκανε χώρο για τα επόμενα πλάσματά της. Τα οποία όσο πέρναγε ο καιρός γινόντουσαν όλο και μικρότερα όλο και τρυφερότερα. Τα φρόντισε κι αυτά, με το να δημιουργήσει την κατάλληλη τροφική αλυσίδα. Και μόλις όλα ήταν έτοιμα, από γη εώς και ουρανό, γέννησε και τον άνθρωπο. Μέσα από τα ίδια της τα σπλάχνα. Χώμα και νερό!!! Το πιο αγαπημένο της δημιούργημα και ταυτόχρονα το πιο καταστροφικό για εκείνη.
   Τόσο έξυπνα φτιαγμένη. Μέσα στα βάθη της καίει και βράζει σαν μια μικρή κόλαση και έξω επικρατεί γαλήνη όπως τον παράδεισο. Με διαφορετικά στρώματα για να είναι αδιαπέραστη η πορεία προς την καρδιά της. Όμως πάνω πάνω, τόσο μαλακή. Για να βρίσκουν φωλιά τα δημιουργήματά της. Και να προστατεύονται από τις "κρίσεις" της. Μας έδωσε τόσα υλικά από το χώμα της. Μας βοήθησε να πετάξουμε από την μια άκρη της στην άλλη. Να εξερευνήσουμε τους βυθούς της. Μας βοήθησε μέχρι και να την εγκαταλείψουμε και να την δούμε σφαιρικά! Μας έδειξε τι υπάρχει έξω από αυτήν. Αλλά μόλλον αυτό το έκανε για να μας δείξει πως πρέπει πάντα να γυρίσουμε π΄σιω σε αυτήν γιατί αυτή μόνο μας κρατάει ζωντανούς!!!
     Παρόλο αυτά εμείς της φερθήκαμε και συνεχίζουμε να της φερόμαστε άσχημα. Αρχίσαμε να την πληγώνουμε μέρα με την μέρα και τώρα πια έχει αρχίσει να αιμοραγεί. Τα όρια που μας είχε δώσει δεν μας έκαναν. Έτσι την εκμεταλλευτήκαμε. Ρουφήξαμε όλα τα "εσωτερικά" της αποθέματα, ότι είχε κρυμμένο κάτω από το χώμα της. Μολύναμε την ατμόσφαιρά της. Τον ουρανό της. Το "δέρμα" της άρχισε να έχει πληγές και έτσι ο ήλιος την καίει και την ζεσταίνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Ότι μας δείνει οξυγόνο το καταστρέφουμε λες και μας πιάνει χώρο. Σαν να είναι άχρηστα. Αλλά και την θάλασσά της. Σκοτώνουμε τα παιδιά της μέσα σε αυτή και μολύνουμε το νερό της που την ξεδιψάει. Το εξαντούμε όλο και δεν φροντίζουμε να το επανεγκαταστήσουμε, χαλόντας της τον "κύκλο".
     Ήδη αρχίζει και πονάει. Αρχίζει και κουράζεται. Εξαντλείται. Δεν αργεί όμως η μέρα που θα θελήσει να μας αποτινάξει από πάνω της. Που θα μας μισήσει και θα μας εκδικηθεί μια και καλή. Θα δώσει το μάθημα και την τιμωρία που κάθε Μητέρα δίνει στο παιδί της και αυτό συνειδητοποιεί το λάθος το και παίρνει το μάθημά του.
...

     Χρόνια Πολλά "Γη"!
     -Σε ευχαριστώ που με φιλοξενείς. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το πράσινο στα δέντρα ώστε να παίρνω αισιοδοξία. Που μέσα από αυτά μου δίνεις το οξυγόνο και μαθαίνω τον κύκλο της ζωής.
     -Σε ευχαριστώ για το υπέροχο μπλε του ουρανού. Να μπορώ να γαληνεύω αγναντεύοντάς το. Να πιστεύω ότι μπορώ να το πιάσω και να κολυμπήσω μέσα του στα πιο τρελά μου όνειρα.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την θάλασσα. Που βοηθάει το έργο των δέντρων και παράγει και αυτή οξυγόνο για να αναπνεύσω. Που μου την έδωσες για να μπορώ να κολυμπήσω σε ένα μπλε. Να ξεπλυθώ από την μαυρίλα της καθημερινότητας και να πνίξω τα προβλήματά μου.
     -Σε ευχαριστώ για τα καταπληκτικά βουνά σου. Για να θαυμάζω την απεραντοσύνη σου και να ταπεινώνομαι με την ύπαρξή μου. Για να φωνάζω με όλη μου την δύναμη και να βγάζω την έντασή μου ενεργοποιώντας την ηχό του σύμπαντος.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις τον ήλιο (στην κατάλληλη έκθεση). Για να ζεσταίνομαι τις κρύες μέρες και να νιώθω ζωντανός της πιο ζεστές. Για να με ξυπνάει το πρωί και να με κάνει να τον ερωτεύομαι την ώρα που δύει.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το φεγγάρι. Να με φωτίζει το βράδυ που φοβάμαι και να δημιουργεί ρομαντικές στιγμές ώστε να κρατάω στο χέρια μου τον άνθρωπό μου που φοβάται το σκοτάδι.
    Όλα αυτά και άλλα τόσα υπέροχα πράγματα μας δίνει και μας χαρίζει απλόχερα η Γη μας. Που όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότεροι την αγαπάνε και την νοιάζονται. Η δική μου σχέση με την Γη είναι πολύ τρυφερή και προσωπική. Απολαμβάνω κάθε της γωνία. Κάθε της αριστούργημα. Την ευχαριστώ κάθε μέρα που με φροντίζει και εύχομαι να συνεχίσει να με φροντίζει. Ελπίζω να νιώθεται και εσείς τα ίδια για το μέρος που σας φιλοξενεί!!! Είναι υπέροχη, είναι μαγευτική, είναι απέραντη... είναι η Γη μας!!! Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να της κάνουμε είναι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντί της. Να πάψουμε να την μολύνουμε και να αρχίσουμε να την φροντίζουμε. Όπως παλιά. Που την ξέρανε περισσότερο. Την ένιωθαν, την καταλάβαιναν, την προβλέπανε...
     Χρόνια της πολλά και καληνύχτας σας...

Όλη σου η ζωή ένα ψέμα

     Αρχίζει από τις πρώτες μέρες της ζωής σου. Μοιάζεις στον μπαμπά, μοιάζεις στην μαμά αλλά κάτι έχεις πάρει και από έναν θείο. Σε παίρνουν αγκαλιά, σε χαϊδολογάνε, σου λένε γλυκόλογα όχι γιατί είναι αλήθεια αλλά για να σε κάνουν να γελάσεις και να σταματήσεις το απαίσιο κλάμα που θέτεις σε συνεγερμό με το που σου ξινίσει κάτι.
     Μεγαλώνεις και αρχίζουν και σε παροτρύνουν να κάνεις πράγματα που πιστεύεις ότι δεν μπορείς αλλά πάντα έχεις την κινητήρια περιέργεια, συνοδευόμενος από τα λόγια τους "Θα τα καταφέρεις." ή "Μπορείς!". Σου κάνουν κάποια χατήρια, κάποια άλλα όχι, αλλά πάντα είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση και τίποτα δεν ταράζει την αρμονική σου ζωή. Αρχίζεις να θεωρείς ότι έχεις γεννηθεί σε έναν υπέροχο κόσμο!
     Αργότερα, που αρχίζεται και αναπτύσεται η λογική σου, όλο σου φαίνονται ανεξήγητα. Κάνεις ερωτήσεις, προσπαθείς να κατανοήσεις, ψάχνεις το λογικό. Σε κάποια ερωτήματα σου απαντάνε ευθαίως ή σε παραπέμπει η μαμά σου στον πατέρα σου (που από την φύση του είναι πιο ικανός να σου αναλύσει και την πιο απλή θεωρία που δυσκολεύεται η μάνα). Κάποια άλλα όμως είσαι μικρός να μάθεις. Και κοίτα αντίθεση όμως,ε?! Για να μάθεις κάτι που θα σου δώσει γνώση είσαι μικρός, ενώ για να μην κάνεις άλλα πράγματα, να μην ζητάς, να μην είσαι ο εαυτός σου "είσαι μεγάλος πια!". Και σε κάποιες άλλες ερωτήσεις ή θεωρίες συνεχίζουν να σε φλομώνουν στο ψέμα (βλ. ότι φέρνει λεφτά κάτω από το μαξιλάρι και δώρα μέσα από την ανύπαρκτη καμινάδα σου).
     Γίνεσαι έφηβος και σπάει μέρα με την μέρα η προστατευτική φούσκα που σου παρείχαν οι γονείς σου. Και δεν φταίνε αυτοί. Εσύ έφυγες από κοντά τους και ήθελες να ανακαλύψεις τον κόσμο. Κανείς δεν σε χαϊδολογεί τώρα. Μάλιστα ούτε σου λένε ευχαριστώ αν τους εξυπηρετήσεις. Κάποιοι θα σε βρίσουν χωρίς αιτία. Στο σχολείο δε, θα ανακαλύψεις ότι υπάρχουν και πιο έξυπνα παιδιά από εσένα αλλά και κάποια πιο χαζά. Στους πρώτους θα το παίξεις ίσος. Θα κάνεις τα πάντα για να είσαι του επιπέδου τους. Στους δεύτερους θα το παίξεις ανώτερος. Θα τους χλευάσεις και θα τους κοροϊδέψεις σαν να είσαι κάτι διαφορετικό. Και στο τέλος της ημέρας γυρνάς σπίτι υποδυόμενος κάποιον που δεν είσαι.
     Λίγο καιρό (χρόνια) αργότερα, έχεις αντιπετωπίσει την σκληρότητα των καθηγητών, των συμμαθητών σου και του έξω (από το σπίτι) κόσμου. Έχεις ήδη αρχίσει να λες ψέματα, όχι μόνο για τον χαρακτήρα σου, αλλά και για την ζωή σου. Τι ευτυχισμένοι που είστε σπίτι, τί καλούς γονείς έχεις, πόσα πράγματα έχεις στο δωμάτιο σου, πόσες ενδιαφέροντες εμπειρίες έχεις... Ψέμα! Με το που γυρνάς στο σπίτι κλείνεσαι στο δωμάτιό σου και προσπαθείς να συναντήσεις όσο το δυνατόν λιγότερο τους γονείς σου. Αν συναντηθείτε θα γίνει Βαβέλ. Θα αρχίσουν να λένε αυτοί τα δικά τους και εσύ τα δικά σου. Το χάσμα θα μεγαλώνει ώσπου θα βροντήξεις την πόρτα και θα αρχίσεις να ξεσπάς στο μαξιλάρι. Αυτοί που κάποτε σε αγαπούσαν και σου λέγανε ότι θα τα καταφέρεις τώρα σε ανεβάζουν ανίκανο και σε κατεβάζουν τεμπέλη.
     Και βρίσκεις μια ανάσα στον έρωτα. Που σου χτυπάει την πόρτα σιγά σιγά. Αν είναι έρωτας. Διότι και οι υπόλοιποι στην παρέα σου έχουν σχέση. Εσύ γιατί έχεις αργήσει? Θα γίνεις θέμα σχολιασμού. Και ανακαλύπτεις και άλλη μια σκληρή αλήθεια. Δεν είναι όπως στα παραμύθια. Ούτε όπως στην τηλεόραση. Ούτε καν όπως οι μεγάλοι. Ο άλλος δεν σε θέλει, πρέπει να κυνηγήσεις, πρέπει να εντυπωσιάσεις πρέπει να κάνεις πράγματα που δεν σου αρμόζουν. Στο τέλος ή θα τα καταφέρεις ή θα βρεις κάτι που είναι πιο έυκολο. Αν βρεις κάτι πιο εύκολο και ως λύση τελευταίας στιγμής, τότε όλη η σχέση σου είναι ένα ψέμα. Υποχωρείς και αγκάζεσαι για το καλό της εικόνας σου. Και αν "τα φτιάξεις" με αυτόν που θες τότε είναι καλύτερα τα πράγματα. Μόνο που και εκεί, για να κρατήσει πρέπει να είσαι ενδιαφέρον. Αρχίζεις να ξενυχτάς, να το σκας από το σπίτι, να πίνεις, να καπνίζεις. Ότι μπορείς για να εντυπωσιάσεις και να φαίνεσαι καλύτερος από τον άλλον στην γωνία που καραδοκεί να σου φάει τον άνθρωπό σου.
     Στο τέλος του σχολείου πρέπει να δώσεις εξετάσεις για να κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι ή έστω κάτι που σε αναγκάσανε ή σε κάναν να πιστεύεις ότι σου αρέσει, με απώτερο σκοπό την επιβίωση. Πρέπει να τα αρνηθείς όλα για κάποια διάστημα ώστε να περάσεις στην σχολή. Και λίγο πριν χωρίζεις. Αυτός που σε αγαπούσε σε έχει τώρα γραμμένο. Μάλιστα αν τσακωθείτε μπορεί να σου πετάξει ότι δεν σε αγάπησε ποτέ. Και εκεί καταρρέουν όλα. Αλλά δεν μπορείς να αφεθείς. Έχεις έναν σκοπό. Αλλά και η φορτισμένη κατάσταση στο σπίτι δεν βοηθάει. Ούτε οι στραβομούτσινες γκριμάτσες των γονιών σου.
     Και περνάς κάπου. Και μόλις αρχίζει η νέα σου ζωή σου σερβίρουν το διαζύγιο. Αυτοί που αγαπιόντουσαν τόσο πολύ και σε δημιούργησαν τώρα δεν ανέχονται ο ένας τον άλλον και βρίζονται. Αλλά θα είναι εκεί για εσένα. Ναι, όπως ήταν τόσα χρόνια που δεν σε βοήθησαν στο σχολείο, δεν είχαν χρόνο για τα συναισθήματά σου και είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχουν χρόνο ούτε για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες της ζωής αργότερα.
    Μεγαλώνεις και πρέπει να ντύνεσαι κατάλληλα. Πρέπει να είσαι εμφανίσιμος για την δουλειά σου. Οι φίλοι σου σε έχουν πια παρατήσει, αυτοί που θα ήταν πάντα δίπλα σου αλλά ευτυχώς έχεις τους πιο "καινούργιους"... Αλλά και σε αυτούς τι ψέμα έχεις σερβίρει για την ζωή σου πριν την γνωριμία σας. Μπας και θα τα ανακαλύψουν? Και με αυτά που κρύβεις και όλο σου το παρουσιαστικό κάνεις και οικογένεια.
     Παλεύεις για να επιβιώσεις και να προσφέρεις ότι μπορείς και είναι κατάλληλο, αγωνίζεσαι, ματώνεις αλλά στο τέλος της ημέρας γυρνάς σπίτι στο δικό σου παιδί. Κοιτάζοντάς το σκέφτεσαι ότι δεν θα γίνεις σαν τους δικούς σου. Αλλά έχεις αρχίσει να γίνεσαι. Λες ήδη ψέματα στο παιδί σου, δείχνεις ήδη το ψεύτικο χαμόγελο στον κοινωνικό σου κύκλο. Και κλείνεις την πόρτα της κρεβατοκάμαράς σου.
     Ώσπου ένα βράδυ, ξυπνάς και νιώθεις βαρύς. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και έχεις ρυτιδιάσει. Ο λαιμός σου πονάει. Πονάει γιατί κουράστηκε να κρατάει την κραυγή αγωνίας. Και το στομάχι σου σαν πέτρα. Πόση αλήθεια έχει καταπιεί και έχει κρύψει. Τα δόντια σου είναι μασέλα. Τα κανονικά σαπίσαν από το ψέμα που μοίραζες. Τα χείλη πια δεν μπορούν να γελάσουν. Πονάνε να το κάνου για άλλη μια φορά αυτό. Και κείτεσαι στο πάτωμα πιάνοντας την καρδιά σου. Τι παράδειγμα έδωσες στα παιδιά σου? Τι ζωή έζησες? Ποιό ήταν το εθικό δίδαγμα? Ένα ψέμα. Όλη σου η ζωή ένα ψέμα...

Οι αξίες της ζωής μου

     Όταν πριν λίγο καιρό άρχισα να κάνω παρέες και να βγαίνω πιο συχνά από το σπίτι και να αφήνω την τηλεόραση πάντα κλειστή, κατάλαβα πόσα χρόνια ζωής έχασα. Όλα τα εφηβικά μου χρόνια χάθηκαν. Βγήκα ελάχιστες φορές και δεν έχω καμιά ανάμνηση ή εμπειρία να διηγηθώ από την εφηβεία. Μερικές φορές για να καταλάβεις και να κατανοήσεις τι κάνεις πρέπει να το μάθεις με τον κακό τρόπο. Σκληρό αλλά αλήθεια. Έτσι όταν συνηδητοποίησα, λόγω ενηλικίωσης, άρχισα να βλέπω αλλιώς τον τρόπο που θέλω να περνάω με τις φίλες μου.
     Ένας θάνατος ενός συγγενικού προσώπου, στην εφηβεία μου, με έκανε να δω την ζωή με άλλα μάτια. Να εκτιμήσω διαφορετικά την ίδια την ζωή και το κάθε της λεπτό. Την στιγμή που σου δίνει και την μαγεία που υπάρχει σε αυτήν.
     Στην ζωή μου ποτέ δεν είχα καλή σχέση με το χρήμα. Αν και για κάποιο διάστημα ήμουν φιλοχρήματος και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως να αποκτήσω πολλά, καταβάθος δεν με ένοιαζε και τόσο. Δηλαδή το σκεφτόμουν μόνο ως για το πως θα ζήσω... Όχι να μου καθορίζει την ζωή. Όταν συναντώ άτομα που κοκορεύονται για τα λεφτά τους ή για το τι αγοράζουν με αυτά δεν μπορώ παρά να αντιδράσω και να τους κοροϊδέψω. Λόγω της ηλικίας μου έρχομαι σε επαφή μόνο με νέα παιδιά, που δεν μπορεί παρά να τα έχουν βρει έτοιμα από τους γονείς τους... Τους λυπάμαι πραγματικά και τους το λέω όταν είναι απαραίτητο.
     Επίσης, όσο τηλεόραση να έβλεπα και όσο showbiz να παρακολουθούσα κατάφερα να αντισταθώ στο τρυπάκι του φαίνεσθαι. Αν και φαντασιώθηκα τα φλας, τις κολακείες και τα κοπλιμέντα, αντιστάθηκα από το να γίνω μια κινούμενη διαφήμιση γνωστών επώνυμων ρούχων. Μάλιστα τώρα πια όταν κάποιος μου επιδεικνύει την φίρμα των ρούχων του αντιδράω με ύφος και γκριμάτσα χλευασμού και τον συγχαίρω για τον τρόπο που χάλασε τα λεφτά του και πόσο χαρούμενο τον κάνει ότι τώρα μπορεί να "δείχνεται".
     Τώρα πια ξέρω σε τι πρέπει να δίνω αξία στην ζωή και κάθε φορά που ακούω να λένε, αυτά που εγώ καθιέρωσα στην ζωή μου, στην τηλεόραση νιώθω λίγο υπερήφανος που έχω τέτοιες αξίες πριν "χτυπίσει" η κρίση. Χαίρομαι που δεν περίμενα να έρθω σε καταστάσεις άλλων ανθρώπων για να καταλάβω για το τι αξίζει πραγματικά.
     Για μένα αξία έχει να είμαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Δεν με ενδιαφέρει το που. Δεν κάθομαι να γκρινιάξω για το μέρος. Απλά θέλω να βρεθώ μαζί τους και θα ευχαριστηθώ την στιγμή που τους έχω δίπλα μου. Επίσης δεν με νοιάζει το να πάω σε κάποιο μαγαζί, σε κάποια καφετέρεια σε κανα καινούργιο κλαμπ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να περπατήσουμε με τις ώρες δίπλα στην παραλία ή στα στενά του θησίου... Θα μπορούσα με την ίδια ευχαρίστηση να κάθομαι μέσα σε ένα αμάξι και να χαζεύω μια υπέροχη θέα από το βουνό. Με νοιάζει μόνο να είμαι δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε και να ανταλλάσουμε συναισθήματα.
     Αξία για μένα έχει η Μητέρα Φύση. Δεν εντυπωσιάζομαι από κλασάτα μαγαζιά, αμάξια, ρούχα, εκδηλώσεις. Προτιμώ να ξαπλώσω χειμωνιάτικα στην αμουδιά με τρία μπουφάν (ναι, το έχω κάνει) παρά να πάω κάπου που θα είναι μια πενηντραριά νέοι να υποδύονται κάτι που δεν είναι. Προτιμώ από το να μου προτείνει ένας φίλος μου να πάω να παίξω στον υπολογιστή ή στο p.s, να του προτίνω να πάμε για μπάσκετ ακόμα και αν πλησιάζουν μαύρα σύννεφα. Ή για περμάτημα ακόμα και αν πρόκειται να μας σηκώσει ο αέρας.
     Αξία δίνω στα συναισθήματα. Δεν με ενδιαφέρουν τα λόγια, τα δώρα ή οποιεσδήποτε ευγενικές πράξεις. Με ενδιαφέρει να απορροφήσω την κατάλληλη στιγμή τα συναισθήματα που θα εκπέμψει ο φίλος μου την ανάλογη στιγμή. Με ενδιαφέρει να πιάσω το μήνυμα σε μια στιγμή απόλυτης ησυχίας και ηρεμίας.
     Προτιμώ να μαζευτώ στο σπίτι κάποιου να κάτσουμε στο μπαλκόνι ή κλεισμένοι μέσα στο δωμάτιο χαζεύοντας το ταβάνι και συζητώντας, ή να παίξουμε κάποιο επιτραπέζιο που θα μας κρατήσει σε επαφή από το να δω μια ταινία ή μια σειρά. Ανεξάρτητα αν αυτή η ταινία, σε περίπτωση που είναι κοινωνκή, θα με κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα, θα μου στερίσει δύο ώρες από την επαφή με τον φίλο μου που σίγουραδεν θα τις αναπληρώσουμε μετά την ταινία συζητώντας για τις σκέψεις μας μόνο δέκα λεπτά πριν το λήξουμε.
     Το να καπνίσω, το να πιω ποτό ή κάποια ουσία δεν με ευχαριστεί το ίδιο με το να ξέρω ότι κάθε μέρα ξυπνάω. Αναπνέω. Ανοίγω τα μάτια μου. Σκέφτομαι. Αφουγκράζομαι. Κινούμαι. Βλέπω. Φωνάζω. Μιλάω. Αγαπώ. Αισθάνομαι. Κάθε πρωί που ξυπνώ και κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο ευχαριστώ την ζωή που με κρατάει άλλη μια μέρα εδώ και μου προσφέρει απλόχερα ότι μαγικό υπάρχει πάνω της. Και κάθε πρωί ή βράδυ που ξέρω ότι κάτι έχασα, κάτι δεν το έζησα και δεν το εκτίμισα, στεναχωριέμαι και θλίβομαι που δεν ρούφιξα την ευκαιρία.
          --   Η ζωή είναι η Αξία! Δώστε πρώτα σε αυτήν σημασία και μετά σε όλα τα άλλα...  --
    

Χριστός Ανέστη!

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά!

 (στο παρακάτω κείμενο γράφω την προσωπική μου άποψη και σχέση με τον Θεό. Όσοι είναι κλειστόμυαλοι και αρνητικοί μπορεί να βρουν το κείμενο προσβλητικό. Εγώ απευθύνομαι σε όλους. Είτε πιστεύετε είτε όχι, είτε είστε άλλη θρησκεία είτε καμία. Δεν αναγκάζω κάποιον να ενστερνιστεί τις απόψεις μου ή να του αλλάξω τις δικές του. Σκοπός μου είναι να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να γνωστοποιήσω τις απόψεις μου. Γράφω αυτήν την εισαγωγή όχι για να είμαι επιθετικός αλλά επειδή ξέρω ότι κάποιοι θερμοκεφαλιάζουν μόλις ακούνε την λέξη Θεός/Θρησκεία και νιώθω την ανάγκη να πω ότι απλά "συζητάμε".)

     Δεν είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει? Κάθε χρόνο, εδώ και δύο χιλιάδες δώδεκα χρόνια ο Χριστός περνάει τα πάθη Του, σταυρώνεται και ανασταίνεται! Κάθε χρόνο, με την ίδια πίστη. Μας δίνει το Άγιο Φώς Του, το αίμα και το σώμα Του για να μεταλάβουμε (η κοινωνία μετά την βραδινή ανάσταση είναι άφεση αμαρτιών- έτσι μου έχουν πει, δεν το έχω ψάξει).
     Ούτε και φέτος πήγα να παρακολουθήσω τα πάθη Του την μεγάλη εβδομάδα στην εκκλησία παρόλο που το ήθελα πολύ. Αλλά πήγα σε όλη την λειτουργία της αναστάσεως. Και αυτό που παρατήρησα ήταν ότι υπήρχε πολύς κόσμος. Πέρυσι που είχα ξανακάτσει μετά τις 12 - την ώρα που όλοι φεύγουν, είχα παρατηρήσει ότι ήμασταν συνολικά κάτω από 15 άτομα, μην σας πω κάτω από 10. Αλλά φέτος η εκκλησία ήταν γεμάτη! Και προσπαθούσαν να καταλάβω το γιατί. Λόγω οικονομικής κρίσης, δεν έφυγαν για διακοπές οι περισσότεροι και άρα ήρθαν εκκλησία? Μήπως δεν κάνανε κανα μεγάλο τραπέζι ή έξοδο και προτίμησαν την εκκλησία? Ή μήπως τώρα που νιώθουν ότι η καιροί είναι δύσκολοι και περνούν ζόρια στρέφονται περισσότεροι προς τον Θεό?  Όποια να είναι η αιτία το αποτέλεσμα μόνο θετικό είναι. Δεν πειράζει αν τον θυμούνται μόνο στα δύσκολα αλλά είναι καλό που στα δύσκολα στρέφονται σε αυτόν. Που δεν τα παρατάνε και δεν ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν μόνοι τους αλλά ζητάνε την βοήθεια Του.
     Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι γενικότερα και τις κυριακές του χρόνου αλλά και στην ανάσταση δεν βλέπω σχεδόν καθόλου παιδιά. Οφείλω να ομολογήσω ότι εχτές είχε περισσότερα παιδιά από ότι μπορεί να έχει μια κανονική κυριακή. Αλλά γιατί υπάρχουν τόσο λίγοι νέοι και παιδιά που έρχονται στην εκκλησία? Οι υπόλοιποι που βρίσκονται? Ετοιμάζονται για την έξοδο και το γλέντι μετά την ανάσταση? Δεν πιστεύουν καν στον Θεό και έρχονται για βόλτα μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας να κάνουν μια επαναλαμβανόμενη πράξη (να πάρουν το Φως) και να γυρίσουν σπίτι? Αναρωτιέμαι και θλίβομαι γιατί δεν νιώθουν τον Θεό. Γιατί να μην τον πιστεύουν και είναι τόσο αντιδραστικοί απέναντί του. Μήπως γιατί και αυτό τους το πέρασαν σαν υποχρέωση και σαν αγγαρεία? Ή απλά δεν μελετάνε τον Θεό?
     Έχω βαφτιστεί, είμαι χριστιανός ορθόδοξος και μέχρι τα 16 μου είχα την τυπική σχέση που είχε κάθε (μέσος) έφηβος με την θρησκεία. Δεν πήγαινα εκκλησία, δεν πολυ-πίστευα και τα γνωστά. Μέχρι που στην δευτέρα λυκείου, η καθηγήτρια των θρησκευτικών ήταν η σπίθα να αρχίσω να ψάχνομαι περισσότερο για τον Θεό. Ήταν η κατάλληλη καθηγήτρια και με ενέπνευσε να δω την σχέση μου με την θρησκεία με άλλο μάτι. Από τον χαρακτήρα της στην καθημερινή ζωή της, από τις πράξεις της και γενικότερα όλο της το είναι ήταν μια καθηγήτρια που πίστευε. Έτσι με παρεκίνησε να την ρωτάω πράγματα και ήξερε να μου απαντάει. Και δεν απάνταγε αόριστα, απάνταγε με πράγματα μέσα από έργα του Χριστού ή από προσωπικές της εμπειρίες (ο άντρας της ήταν και αυτός θρησκευτικός και σαν οικογένεια είναι πολύ πιστοί). Οι απαντήσεις της ήταν δομιμένες σωστά. Μέσα από συζητήσεις μέσα στην τάξη, από προσωππικές έξω από την τάξη ήδη ένιωθα ότι είχα αρχίσει να πιστεύω μόνος μου στον Θεό και να φεύγει η "πίστη που μου έχουν δώσει"- δηλ. ότι πιστεύω απλώς γιατί δηλώνω χριστιανός (όπως κάποιοι που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο αλλά όταν τους ρωτήσει κάποιος τι ομάδα είναι απαντάνε μία, έτσι γιατί πρέπει να δώσουν απάντησει).  Επίσης μια συμμαθήτριά μου- φίλη μου- που άρχισε και αυτή να βλέπει με άλλο μάτι την θρησκεία με βοήθησε ανταλλάσοντας και αυτή απορίες μαζί μου και προσπαθούσαμε να αναλύσουμε, να εξηγήσουμε και να βρούμε λύσεις.
      Σιγά σιγά άρχισα να το ψάχνω. Άρχισα να διαβάζω πράγματα και βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο και να πηγαίνω κάπως ποιο συχνά στην εκκλησία (μην φανταστείτε κάθε κυριακή- αλλά από εκεί που πήγαινα μόνο Πάσχα, θα πήγαινα μία φορά τον μήνα ή το δίμηνο, κάτι ήταν κι αυτό). Μετά από κάποιο διάστημα, μέσα στην τάξη συζητήσαμε για την εξομολόγηση. Και εκεί κάτι "άναψε" μέσα μου και ένιωσα ότι ήθελα να πάω και εγώ. Αφού συζητήσαμε δυο τρεις φορές με την καθηγήτρια και αφού συζήτηγα και με την φίλη μου πόσο θα θέλαμε να πάμε και οι δυο, μετά από δυο εβδομάδες βρήκα το θάρρος να πάω. Δεν ήταν εύκολο αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Είχα γράψει σε ένα χαρτί αυτά που με προβλημάτιζαν,τις πράξεις που με έκαναν και ένιωθα άσχημα και αυτά για τα οποία ήθελα να ζητήσω συγχώρεση. Και κάπως έτσι άρχισε η πιο στενή επαφή μου με τον Τριαδικό Θεό.
     Όταν με ρωτάνε αν πιστεύω τους απαντάω ναι, με κάποια επιφήλαξη. Όταν με ρωτάνε αν είμαι χριστιανός ορθόδοξος πιστός τους απαντάω ότι προσπαθώ. Δεν μπορώ να πω ότι πηγαίνω πολλές φορές στην εκκλησία. Δεν μπορώ να πω ότι έχω περιορίσει κάποιες αμαρτίες μου. Δεν μπορώ να πω ότι σε μια δύσκολη στιγμή δεν θα Τον ξεχάσω. Είμαι άνθρωπος. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι σωστός δούλος του Θεού αλλά μπορώ να πω ότι προσπαθώ. Έχω ελλατώσει και όσο μπορώ περιορίζω τις αμαρτίες μου, προσπαθώ να Τον θυμάμαι και να προσεύχομαι όσο πιο συχνά γίνεται. Προσπαθώ να είμαι στον δρόμο Του και προσπαθώ να μην αφήσω την σημερινή εποχή με όλα αυτά που βλέπω, ακούω, μου μαθαίνουν, να μην χάσω την πίστη μου.
     Όπως έχετε διαβάσει (όσοι και αν) είχα κάποια ψυχοσωματικά και ψυχολογικά. Κάποια στιγμή πριν ακόμα πάρω απόφασει να αλλάξω σαν άνθρωπος, ζήτησα βοήθεια από τον Θεό. Το ψυχοσωματικό μου με είχε κουράσει (εδώ και 6 χρόνια) και δεν άντεχα άλλο. Έτσι προσευχήθηκα. Και τον ρώτησα τι έπρεπε να κάνω (γιατί είχα ζητήσει παλιότερα να μου περάσει αλλά δεν...). Και μέσα σε λίγο καιρό, μέσα από το διάβασμα και το ψάξιμο μου βρήκα κάποια απάντηση. Άλλαξα κάτι στην ζωή μου και στον χαρακτήρα μου και... ορίστε. Το ψυχοσωματικό μου πλέον έχει να εμφανιστεί εδώ και 9 μήνες. Ο Θεός με βοήθησε και σε αυτό.
     Ξέρω πολλούς που δεν θα το πιστέψουν. Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν "δύναμη του μυαλού". Άλλοι θα πιστέψουν ότι λέω χαζομάρες. Εγώ όμως ξέρω και από προηγούμενες "επαφές" με τον Θεό ότι υπάρχει. (όχι, και φυσικά δεν μιλάω μαζί Του, ούτε τον βλέπω - τουλάχιστον όχι κυριολεκτικά).
Δεν είπα ποτέ ότι το να είσαι πιστός είναι εύκολο. Πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου. Πρέπει να αλλάξεις σαν άνθρωπος. Να αρνηθείς κάποια πράγματα και να τα απαρνηθείς για πάντα. Έχεις κάποιους περιορισμούς. Και για μένα ήταν δύσκολο να ακολουθήσω τον δρόμο του Θεού. Έπρεπε να αλλάξω ένα κομμάτι μου, να αρνηθώ κάποιο πράγμα στην ζωή μου, έπρεπε να στεριθώ κάτι που μου ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο και μέχρι τελευταία στιγμή πάλευα να μην. Αλλά έπρεπε. Ακόμα στερούμε πράγματα αλλά δεν με πειράζει. Ούτε για μένα είναι εύκολο αλλά γίνεται μέρα με την μέρα. Κάθε φορά που βλέπω πως ενεργεί ο Θεός μέσα στην καθημερινότητά μου. Πως με προσέχει, πως μου δίνει απαντήσεις. Πως με αγαπά.
     Θα σας πρότινα να αρχίσετε να διαβάζετε πράγματα γύρω από την θρησκεία και θα δείτε ότι κάτι μέσα σας θα αναζωπυρωθεί. Θα νιώσετε και εσείς ότι αυτά που γράφονται είναι σωστά, είναι αγνά και ότι κοντά τους νιώθετε καλύτερα. Η μόνη δυσκολία στην θρησκεία είναι το να στερηθείς και να αρνηθείς πράγματα. Αλλά γιατί να είμαστε τόσο αλλαζώνες? Τόσο ματαιόδοξοι? Ο Χριστός σταυρώθηκε για εμάς, βασανίστηκε για εμάς και εμείς δεν μπορούμε να προσαρμόσουμε τον τρόπο ζωής μας στα λεγόμενά του??!!
     Κάπου είχα διαβάσει ότι και το να αμαρτάνουμε είναι καλό. Γιατί έτσι γυρνάμε στον Θεό μετανιωμένοι και προσκολλώμαστε σε Αυτόν με περισσότερη πίστη. Επίσης ότι ο Θεός, ό,τι και να κάνουμε ποτέ δεν παύει να είναι εκεί για εμάς. (το γράφω όπως το διάβασα/θα μεταφέρω την ιστορία όπως την θυμάμαι και μπορεί να προσθέσω και δικά μου) Φανταστείτε ότι ο Θεός είναι ο Ήλιος. Και εμείς όταν αμαρτάνουμε να είναι σαν να μπαίνουμε σε μια σπηλιά. Όσο πιο πολύ αμαρτάνουμε τόσο πιο βαθιά προσωράμε στην σπηλιά. Βαδίζουμε πιο μέσα και πιο κοντά στο σκοτάδι. Αλλά και στα βάθη της σπηλιά οι ηλιαχτίδες του ήλιου καταφέρνουν και φτάνουν. Αλλά και να μην φτάνουν μέχρι τα βάθη όταν νιώσουμε την ανάγκη να θα κάνουμε λίγο μπροστά και θα είναι εκεί να μας φωτίσει τον δρόμο προς την έξοδο και να βγούμε από την σπηλιά.
     Ελπίζω να σας έδωσα μια ιδέα για το τι και πως πιστεύω εγώ. Ελπίζω σε όσους ήδη πιστεύουν να είναι μια παραπάνω γνώση. Σε όσους δεν, να είναι μια κινητήρια αρχή για να πιστέψουν.  Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι θα ήθελα. Είναι άλλο θέμα "η θρησκεία σήμερα", "Η πίστη και τα έργα Του στην ζωή μου"... αλλά προσπάθησα να γράψω λίγο από όλα. Ο Θεός να σας φυλάει. Το Άγιο Φως να σας φωτίζει και να σας δίνει δύναμη. Και ο Χριστός να σας απαλλάξει από μελλοντικά βάρη
     Σας αφήνω να γιορτάσετε. Να έχετε υγεία και να είστε καλά!!!
    

'Η μυρωδιά της αλλαγής" [Μικρό κείμενο]

     Και δεν είναι ότι δεν το περίμενες. Όχι ότι δεν το ήθελες. Όχι ότι δεν το σκεφτόσουν. Απλά δεν είχε τύχει. Και να... η έμπνευση εμφανίζεται και σε παρακινεί! Και κίνητρο? Έρχεται κι αυτό. Λίγο απροειδοποίητα λίγο κανονισμένα... Ξημέρωμα. Μεσημέρι, γιατί έχεις χάσει το πρωί από τον ύπνο. Και βράδυ, γιατί ήσουν πολύ νυσταγμένος να ζήσεις το απόγευμα. Και πάλι μεσάνυχτα...μμμ, έφτασε η Άνοιξη. Τι μυρωδιές! Τι βραδιά!!! Και να. Χαζεύοντας πότε τα αστέρια και πότε το ταβάνι. Καρφωμένο βλέμμα, βαθιές ανάσες. Να μυρίσεις τις μυρωδιές της άνοιξης. Βαθιές ανάσες, όχι σκέψεις. Σκέψεις ρηχές, θολές. Που να προβληματίζεσαι τώρα... Μα αυτή η μυρωδιά- παρελθόν. Που με ταξίδεψες τώρα... άλλος εαυτός τότε. Τότε είχα όνειρα... Όνειρα?! Που πήγαν? Δεν πραγματοποιήθηκαν... θαμένα θα είναι στην μυρωδιά της άμμου στην παραλία. Θα τα έθαψα γύρω στα εφηβικά μου χρόνια, την εποχή που άρχισε να αλλάζη η ζωή μου... Η ζωή ποιανού? Έχει ρωγμή το ταβάνι??? ? Πάλι ξέχασα το φως ανοιχτό στο μπάνιο... Κάποιος ξένος με κοιτάει... Τι όμορφο βλέμμα. Τι ταλαιπωρημένο πρόσωπο. Με αγριοκοιτάζει. Του χαμογελό και κάνει το ίδιο. Αλλά κάτι στο βλέμμα του δεν με συγχωρεί. Πφ, Παλιοκαθρέφτης... Αχ, καλό μου κρεβάτι. Και πάλι σκέψεις. Και ναι δεν μυρίζω μόνο την φύση... είναι η στιγμή που μυρίζω την επιθυμία για αλλαγή!!! Είναι αυτή η στιγμή που δεν ξέρεις για πόσο ακόμα θα αντέξεις... Μπάμ 

[Αντώνης]

- Παρελθόν -

     Έψαχνα με τις ώρες (για να μην είμαι τραγικό, κάποια λεπτά) για να βρω το κατάλληλο γνωμκό ώστε να παρουσιάσω το θέμα "Παρελθόν. Τελικά δεν κατέληξα σε κάποιο αφού όλα ήταν σωστά και ωραία αλλά ήθελα απλά να μην παραπλανηθώ και ξεφύγω από το θέμα μου και αυτά που θέλω να πω εγώ.
     Το "μην σκαλίζεις το παρελθόν" το έχετε ξανα-ακούσει. Το "τρέχω  να ξεφύγω από το παρελθόν μου" και αυτό.  Και διάφορες τέτοιες εκφράσεις που πάνω κάτω δείχνουν μια στάση απόμακρη και αμυντική προς το παρελθόν. Γιατί όμως; Γιατί τα άτομα με ένα δύσκολο, (ή) "βρώμικο", (ή) αμαρτωλό παρελθόν χρησιμοποιούν και πράττουν αυτά τα γνωμικά; Για αυτό ποτέ δεν γλυτώνουν και ποτέ δεν ηρεμούν. Γιατί το διώχνουν. Το αγνοούν. Το θάβουν.
     (Σαν νεαρός ενήλικος πλέον), είχα ένα ψυχοφθόρο εφηβιικό παρελθόν. Μου προκάλεσε ψυχοσωματικά και κάποια ψυχολογικά. Μου δημιούργησε ουκ ο λίγες δυσκολίες στην καθημερινότητά μου ( μέχρι και πέρυσι). Όποιος διαβάσατε και στα προηγούμενα (αν έχετε διαβάσει) μου ήταν δύσκολο να κάνω καινούργιες παρέες, ήμον εσωστρεφής, δεν είχα έναν φίλο ή μία φίλη που να ξέρει τα προσωπικά μου, σάπιζα στην τηλεόραση και έχανα (κυριολεκτικά) την ζωή μου. Δεν ζούσα. Μέχρι τον Αύγουστο του '11 που είπα ότι θα αλλάξω. Αλλά δεν ήξερα απο που να αρχίσω. Καθώς το έψαχνα (για 1μιση μήνα...) και ανέλυα τι θα ήθελα να αλλάξω και μέσα από αυτό έβρισκα τις πράξεις και τις κινήσεις που θα έπρεπε να κάνω, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αυτό που έπρεπε πρώτα από όλα να κάνω (για να μπορέσω να φέρω εις πέρα τις πράξεις που θα με οδηγήσουν στην αλλαγή) ήταν... να τα βρώ με το παρελθόν μου!
     Στην αρχή ήθελα να πάω σε ψυχολόγο. Ήθελα έναν ειδικό να συζητήσω, να του πω αυτά που σκέφτομαι και να μου πει τις επιστημονικές του απόψεις πάνω στα θέματά μου. Αλλά επειδή όλο το σκεφτόμουν και μόνο στα λόγια (το έλεγα και στην μητέρα μου) και στην σκέψη έμενα... άρχισα να ψάχνομαι μόνος μου. Στην αρχή με μια κολλητή μου. Μετά έψαχνα διάφορα θέματα στο ίντερνετ (1. σε όποιο μπορούσαν να λυθούν μέσω ίντερνετ, 2. τα πιο πολλά κείμενα στα αγγλικά διότι στα ελληνικά αποτελέσματα μειονεκτούσε κάπως). Και στη συνέχεια έκανα μια πιο βαθιά αναζήτηση στον εαυτό μου (βαθιά όμως). Και ένα μικρό (εώς και μεγάλο, για να είμαι ειλικρινής) η τύχη (μοίρα, Θεός, κάρμα) έφερνε τις απαντήσεις στο πιάτο. Όλα αυτά με σκοπό το να κατανοήσω και να αναλύσω κάθε πράξη του παρελθόντος καθώς και να τα μοιραστώ και να το κατανοήσω.
     Μέσα από τα παραπάνω θυμήθηκα στιγμές. Στιγμές που είτε με πονούσαν είτε είχαν αφήσει κάποιο στίγμα στην ζωή μου με αποτέλεσμα ένα χαρακτηριστικό στον χαρακτήρα μου. Ακολούθησα την διαδρομή του χαρακτήρα μου και πως εξελίχθηκε. Χρόνο με το χρόνο, γεγονός με γεγονός. Έπρεπε να δεχτώ και να αποκαλύψω κάποια γεγονότα ώστε να απελευθερωθώ. Έβλεπα ποιο ακριβώς χαρακτηριστικό και φόβο μου πρόσθετε το κάθε γεγονός. Συζητώντας (είτε με την κολλητή μου είτε με τον εαυτό μου) κατάλαβα ότι έπρεπε να ανοιχτώ. Να γίνω ευάλωτος. Να εκτεθώ. Έπρεπε να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, τα ελαττώματά μου. Αφού τα εξωτερίκευσα, ήταν πιο εύκολο πλέον. Είχα κάνει την αρχή να πω αυτά που φοβόμουν, να τα πω και στον ίδιο τον εαυτό μου (αθάνατε χατζηγιάννη!). Είχα πλέον τον φόβο μου μπροστά μου. Με ονοματεπώνυμο, με μορφή. Ήξερα (πιο σωστά είχα παραδεχτεί) πλέον το τι με πόναγε. Επίσης ανακάλυψα καλύτερα τον εαυτό μου και κατάλαβα περισσότερο τις πράξεις μου και τον τρόπο αντίδρασείς μου. Είτε αυτός ήταν σωστός είτε ήταν λάθος.
     Αυτό έπρεπε να κάνω. Να τα ανακαλύψω και μετά να τα παραδεχτώ. Να μην συνεχίζω να τα κρύβω. Γιατί οι φόβοι δεν είναι ελαττώματα. Οι φόβοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Και τα ελαττώματα (όπως το λέει και η λέξη) δεν είναι καλό να μένουν. Πρέπει να προσπαθούμε να τα εξαλείφουμε ή να τα μετριάζουμε.Κι αφού μπορούσα να το συζητήσω, μπορούσα να βρω και λύση. Γιατί μέσα από κουβέντα και ψάξιμο θα βρισκόταν η λύση. Όπως και έγινε.
     Και αφού ξεκαθάρισα κάθε στιγμή από το παρελθόν και για το τι έχει αφήσει στην ζωή μου - και ανακάλυψα και κάθε αντίδραση και χαρακτήρα της προσωπικότητάς μου - με κατανόησα. Κατανόησα το ποιος ήμουν και το πως έφτασα να είμαι αυτός που είμαι. Όλα ήταν πιο ξεκάθαρα. Φόβοι, σκέψεις, χαρακτηριστικά... Αυτά έκανα στο παρελθόν. Αυτά έκρυβα. Αυτά έπραξα. Αυτά θα αλλάξω. Αυτά θα σας πω. Αυτός είμαι γιατί αυτό είναι το παρελθόν μου. Κάθε κομμάτι μου έγινε πιο κατανοητό, πιο ξεκάθαρο.
     "Οι πράξεις του παρελθόντος καθορίζουν το ποιος είσαι σήμερα."
     Και χωρίς κανένα κόμπλεξ, χωρίς καμιά ντροπή, χωρίς συστολή μπορώ να μοιραστώ με τους φίλους μου, με τους δικούς μου ανθρώπους καθώς και με τον υπόλοιπο κόσμο, τον εαυτό μου. Γιατί δεν ντρέπομαι πλέον να μιλήσω για αυτόν. Δεν ντρέπομαι να κρύψω τον χαρακτήρα μου, ούτε γεγονότα από αυτόν. Η προσωπικότητά μου είναι αποδεχτή από εμένα, άρα θα γίνει και για τους υπόλοιπους.
    Και κλείνω επαναλαμβάνοντας. Το παρελθόν σου είναι Εσύ. Μην τρέχεις μακριά του, μην το θάβεις, μην το κρύβεις, μην το απαρνιέσαι. Μην συμβιβαστείς μαζί του. Αποδέξου το. Όποιο και αν είναι, ότι και να έχει γίνει είναι το παρελθόν σου. Αν είσαι καλός άνθρωπος, δεν θα πρέπει να ντρέπεσαι για ότι και να είναι το παρελθόν. Και στην τελική το παρελθόν είναι παρελθόν. Αλλά επειδή έχεις διαμορφωθεί μέσα από αυτό και οι μελλοντικές σου πράξεις κρίνονται μέσα από τα γεγονότα του παρελθόνοτς, συμφιλιώσου! Δεν χρειάζεται να το αγαπήσεις, απλά να το δεχτείς!
     Εγώ το έκανα. Τώρα πια οι φίλοι μου και οι φίλες μου (οι πραγματικοί- όχι αυτοί για τα μάτια του κόσμου) ξέρουν τα πάντα για μένα. Είμαι ελεύθερος. Είμαι πιο ήρεμος. Συζητάω πιο εύκολα. Δεν έχω τόσα προβήματα. Δεν έχω πλέον ψυχοσωματικά. Ούτε είμαι εσωστρεφής και αντικονωνικός. Απαλαμβάνω την ζωή και προσπαθώ να μην μένω πίσω. Γιατί αν είσαι προσκολημένος στο παρελθόν, εκεί μένεις. Εγώ το κουβαλάω μαζί μου, με χαμόγελο και προχωράω μπροστά. Η ζωή είναι υπέροχη.

[ Συγγνώμη αν σας κουράζει η δομή, αν έχω ορθογραφικά ή οτιδήποτε άλλο. Υπενθυμίζω δεν τα περνάω από word, ούτε είμαι ειδικός στα κείμενα ή φιλόλογος. Απλά θέλω να μοιραστώ πράγματα, να ανταλλάξουμε γνώμες και εμπειρίες και να αλληλοβοηθηθούμε. Έτσι για να υπάρχει ακόμα ανθρώπινη επαφή εν έτη 2012. Τα λέμε στο επόμενο "θέμα".]

Γνωρίζοντάς με λίγο καλύτερα/ Αλλάζοντας την (τον τρόπο) ζωή μου! 2


     Σαν χαρακτήρας δεν ήμουν και ο καλύτερος για τον εαυτό μου. Δεν μου έκανα καλό. Ήμουν αντικοινωνικός, δύσκολα γνώριζα νέα άτομα, ήμουν εσωστρεφής και δεν ένιωθα άνετα όταν σε μια παρέα ήταν ξένα παιδιά. Ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός και η εφηβεία μου δεν ήταν η καλύτερη. Όλα αυτά λόγω κάποιον αρνητικών γεγονότων που είχε η εφηβεία μου.
     Παρόλα αυτά η προσωπικότητά μου ήταν stand-up comedian, σατιρικός και έξω καρδιάς (για τους δικούς μου φίλους/φίλες).  Όμως τότε η σάτιρα και το stand up comedy δεν είχε γίνει γνωστό και κατανοητό με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να ενοχλούνται και να με θεωρούνε σνόμπ, "κακό" και οτιδήποτε ήταν αρνητικό.
    Όλα, λοιπόν, τα αρνητικά που είχα σαν χαρακτήρας ήταν διότι συνέβησαν κάποια γεγονότα στην ζωή μου. Δεν ήταν και τα καλύτερα και έτσι με οδήγησαν να αποκτήσω όλα αυτά προσθέτοντας μου και ψυχοσωματικά. Για τουλάχιστον 3 χρόνια έκανα συνέχεια (σόρρυ για το αηδιαστικό) εμετό. Μέρα παρα μέρα ξυπνούσα με το στομάχι μου να ανακατεύεται και ... ξέρετε. Αυτό είχε αποτέλεσμα να χάσω κάποια κιλά (και στα τρία-τέσσετα χρόνια). Επίσης δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις φίλες μου (σαν παιδί & έφηβος είχα περισσότερες φίλες) τα προβλήματά μου και κάποιες σκέψεις μου. Δεν ήταν σε θέσει να καταλάβουν και το έβλεπα και εγώ ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.  Μαζί με κάτι άλλα γεγονότα, για να τελειώνουμε, είχα καταντήσει να έχω ελάχιστες φίλες, να μην ξέρει καμία όμως σχεδόν τίποτα για εμένα ή την προσωπική μου ζωή, να νιώθω μόνος, να τα κρατάω όλα μέσα μου, να μένω κλεισμένος σπίτι μου βλέποντας τηλεόραση όλη την μέρα, να με πιάνει η μανία για να χάσω κιλά - να "αδυνατίσω" και γενικά να περνάει η εφηβεία μου γρήγορα σαν "νερό" και εγώ να την χάνω.
     Ώσπου (πριν 6 μήνες και κάτι όπως έχω επαναλάβει) αποφάσισα ότι δεν θα πέθαινα από ανευρική ανορεξία (γιατί για εκεί το πήγαινε/ η διαφήμιση της τηλεόρασης για το σωματικό βάρος συν τα ψυχοσωματικά μου, μου είχαν διαλύσει το στομάχι), δεν θα μεγάλωνα μόνος μου, χωρίς φίλους, χωρίς ανθρώπους που να μην έχουμε σωστή σχέση και δεν θα κρατούσα αυτά που ήθελα μόνο για εμένα. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να λύνω ένα ένα τα προβλήματά μου.
     Καταρχάς, έπρεπε να σταματήσω να κάνω εμετό (διότι παρόλο που ο κύριος παράγοντας που μου το προκαλούσε είχε φύγει, λόγω μακροχρόνιας πάθησης, συνέχισα να κάνω- όχι με την ίδια συχνότητα- αλλά κάθε φορά που αγχωνόμουν ή κάθε φορά που έτρωγα ένα σουβλάκι- για τέτοιο πρόβλημα!). Το πρώτο που έκανα ήταν να παραδεχτώ ότι όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα που άνηκε στο παρελθόν και θα έπρεπε να το πολεμίσω. Επίσης έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να παχύνω γιατί ως "αδύνατός" θα γινόμουν πιο κοινωνικά αποδεκτός. Έτσι άρχισα να τρώω κανονικά (πάντα υγιεινά και με μέτρο), αλλά αυτή την φορά το ευχαριστιόμουν και δεν σκεφτόμουν πόσα λιπαρά, πόσο κιλά ή την ποσότητα. Απλά, αν το ζήταγε ο οργανισμός μου, έτρωγα!
     Στη συνέχεια έπρεπε να λύσω κάποια πράγματα για τα οποία ένιωθα άσχημα. Έπρεπε να ζητήσω από κάποια άτομα συγγνώμη. Δεν ήταν εύκολο καθώς το να ζητάς πραγματική συγγνώμη, να ρίχνεις τον εγωισμό σου, να ντρέπεσαι να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον, είναι δύσκολο. Αλλά για να προχωρήσω έπρεπε να  το κάνω. Και το έκανα. Και ευτυχώς την δέχτηκαν και με συγχώρεσαν! (ακόμα έχω να ζητήσω από δυο τρία άτομα συγγνώμη, το επεξεργάζομαι και εν καιρό θα το κάνω!!!). Αυτό γιατί ένιωθα άσχημα, στενοχωριόμουν για κάποια πράγματα.
    Επίσης, έπρεπε να λύσω τις διαφορές που είχα (και τα νεύρα) με κάποιες φίλες μου, οι οποίες δεν το ήξεραν (και λογικό, αφού ήξεραν ότι έχω κάποιο πρόβλημα μαζί τους αλλά δεν τους έλεγα "τι") γιατί τους το κρατούσα "μαζεμένα". Έπιασα μία-μία και παραδέχτηκαν τα λάθη τους, μου είπανε κι αυτές την δικιά τους άποψη, συζητήσαμε... και τώρα είμαστε μια χαρά (και όταν λέω "μια χαρά" εννοώ πραγματικά είμαστε καλύτερα από πριν).
     Τέλος, έπρεπε να μάθουν κάποια άτομα πόσο τα αγαπώ και πόσο πολύτιμα είναι για την ζωή μου. Έπρεπε να τους πω, να το ξέρουν, να έχει ειπωθεί έστω μια φορά ότι τα ευχαριστώ που είναι μέρος της ζωής μου και υπάρχουν σε αυτήν. Να μάθουν τι νιώθω. Και το μόνο που επέφερε αυτό ήταν χαμόγελα και αγκαλιές!
     Σαν Αντώνης, σαν εσωστρεφής, αντικοινωνικός και καταθλιπτικός, εκτός το να λύσω τα προβλήματα με τους άλλους έπρεπε να διορθώσω και εμένα. Και έτσι έκανα. Πήρε ώρες στο κρεβάτι να κοιτάω το ταβάνι, σκέψεις μέσα στο μετρό καθώς περνούσα από τούνελ σε τούνελ, ψάξιμο στο ίντερνετ για συμβουλές κ.α. ... Και κάπως έτσι άλλαξε προς το καλύτερο η ζωή μου. Όλα αυτά είναι εν συντομία οι αλλαγές στην ζωή μου. Ποιο όμως το ηθικό δίδαγμα και το μήνυμα που θέλω να σας περάσω?
     Παρελθόν. Όπως έχετε χιλιοακούσει και όπως έχει χιλιοειπωθεί το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν! Για να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου (είτε ψυχικά, είτε ψυχοσωματικά, είτε προσωπικά, κοινωνικά μπλα, μπλα μπλα) πρέπει να τα βρείς με το παρελθόν σου!!! Παρελθόν+εαυτός= Εγώ.
     Λέω να αναλύσω την θεωρία μου και την προσωπική μου πείρα για το παρελθόν στο επόμενο post. Μέχρι τότε καλό σαββατόβραδο να έχετε. Διασκεδάστε!