Σάββατο 27 Απριλίου 2013

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Αγάπη να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος

          Έρωτα, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζεις (που αμφιβάλω) σε κυνηγούσα καιρό και τώρα σε βρήκα. Στο πιο απίθανο μέρος, στο πιο απαγορευμένο. Αιφνιδιαστικός όπως πάντα. Για άλλη μια φορά εσύ ήρθες και μου μίλησες. Αυτά τα πέντε πρώτα λεπτά που σου φτάνουν μέχρι να συμπαθήσεις κάποιον.
          Σκληρό, αγέροχο στυλ, αυστηρό, σοβαρό. Το άκρως αντίθετο με εμένα. Με ένα χαμόγελο στα χείλι κολλημένο, με την χαζομάρα, το πείραγμα... Όμως μια παροιμία αυτό δεν λέει? Ότι τα ετερώνυμα έλκονται.
          Μα αυτή τη φορά δεν είσαι τόσο. Έχουμε πιο πολλά κοινά από τις προηγούμενες φορές. Γι' αυτό τα κατάφερα και πέρασα μέσα στο σπίτι σου χωρίς να μου κλείσεις την πόρτα για εκατοστή φορά. Με άφησες γιατί κάτι βρήκες κι εσύ.
          Μπορεί να μην βρήκες αυτό που έψαχνες, αυτό που θεωρείς κατάλληλο, ίσως να μην με αγαπάς καν όσο εγώ ή τέλος πάντων να είσαι ερωτευμένος όσο εγώ... είναι αρχή ακόμα. Κι όπως λες η αγάπη έρχεται με τον καιρό.
          Μα εγώ δεν έχω γνωρίσει ποτέ αγάπη. Αν τα συναισθήματά μου τα ονομάζεις έρωτα τότε ή μόνο ερωτεύομαι ή (τώρα που το σκέφτομαι) αγαπάω με την ίδια ένταση που ερωτεύομαι.
          Κυνηγητό μέχρι τελευταία στιγμή. Κυνηγητό και τώρα. Να σε κατωχηρώσω. Να γίνεις ο Έρωτας ο δικός μου. Να μην πετάξεις βέλη αλλού. Να σε εντυπωσιάσω. Να σε κατακτήσω. Κάθε μέρα, με άγχος, με προσμονή. Χωρίς να ζητάω τίποτα παρά μόνο την αγάπη σου. Από έρωτας να μεταλαχθείς. Δεν χρειάζεται ούτε να με εντυπωσιάσεις, ούτε να με κατακτήσεις. Το έχεις κάνεις ήδη.
          Κι αν αυτό το λες ευκολία, εγώ το λέω απλά με το όνομά του. Κεραυνοβόλος έρωτας. Με την έλειψη του φλερτ βέβαια. Αλλά τι να κάνουμε? Ο καθένας ερωτεύεται διαφορετικά.
          Και επειδή ξέρω ότι τα λόγια δεν σε πείθουν κι ότι φοβάσαι τις σχέσεις, τότε εγώ ακόμα θα συνεχίσω να σε κυνηγάω. Να σε φλερτάρω... Όμως είναι το πιο δύσκολο. Κομπλάρω. Παγώνω. Με πιάνεις απροειδοποίητο σε κάθε σου ερώτηση. Με δοκιμάζεις ή προσπαθείς να καταλάβεις αν θες να είμαστε μαζί?
          Κι αν το χαμόγελό σου με μπερδεύει, τότε τα μάτια σου είναι οι πιο ασφαλές φυλακές για ένα μυστικό. Πανέμορφα αλλά καγκελόπορτες. Δεν αποκαλύπτουν τίποτα. Μόνο λάμπουν και με κοιτάνε. Εκεί. Να βυθίζομαι, να αποσυντονίζομαι και εσύ να φεύγεις.
          Δεν σου κάνω? Δεν θες? Δεν ξέρεις τι θες? Φοβάσαι. Μα ξέρεις ότι βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο κι ας ψάχνουμε διαφορετική οδό. Φανερώσου, αφέσου και άσε να δούμε που θα πάμε. Εξάλλου και εμένα η πρώτη μου φορά είναι που αφήνω το γνωστό το μονοπάτι και για χάρη σου τολμώ να πάω από το δύσβατο βουνό.
          Με λαχτάρα για το αύριο. Σε καληνυχτώ!

Σάββατο 13 Απριλίου 2013

Αντίθετη διαδικασία θανάτου [μικρή ιστορία]

- Και τώρα τι θα γίνει?
--Τι εννοείς ψυχή μου?
-Τι θα μου συμβεί?
--Α! Τώρα αρχίζει το ωραίο.
- Δηλαδή?
--Δηλαδή, θα αγαπηθείς.
- Μα ήδη με αγαπάς εσύ.
--Αυτό είναι αλήθεια. Μα εκεί είναι διαφορετικά.
-Ποιος θα με αγαπάει?
--Άνθρωποι. Πολλοί. Και κυρίως δύο.
- Και τί άλλο?
-- Θα σε φροντίζουν, θα σε προσέχουν.
-Θα μου συμβεί τίποτα κακό?
-- Ίσως αλλά όχι επίτηδες., Αυτοί θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν αλλά δεν θα είναι πάντα στο χέρι τους..
-Θα με παρατήσουν?
-- Ποτέ!
-Και αν δεν τους αρέσω?
-- Θα σε λατρέψουν.
-Αν δεν τους συμπαθήσω εγώ?
-- Αυτό είναι αδύνατο. Θα τους βάλεις μέσα στην καρδιά σου και δεν θα μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς.
- Θα βαρεθώ?
-- Καθόλου.
-Και τι άλλο? Πες μου κι άλλα.!
-- Θα μάθεις νέα πράγματα. Κάποια καλά κάποια κακά. Θα σε διδάξουν... Θα σε κάνουν άνθρωπο.
-Μμμ... Μάλιστα... Μα δεν θέλω να σε χάσω.
--Δεν θα με χάσεις! Θα με έχεις πάντα δίπλα σου. Είτε το ξέρεις, είτε το νιώθεις, είτε όχι. είτε δεν θα με θέλεις, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου.
...
- Ήρθε η ώρα?
-- Νομίζω πως ναι. Σε περιμένουν.
-Υπάρχει φασαρία πολύ. Φοβάμαι.
--Φασαρία γίνεται γιατί ανυπομονούν. Και σε πριμένουν. Όλοι αυτοί είναι για να μην πάθεις τίποτα.
- Τι πρέπει να κάνω την πρώτη στιγμή?
--Απλα... κλάψε!!!

Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Οι μεγάλοι βάζουν φρένο στην εξερεύνησή σου

     Έχετε ακούσει ποτέ από κάποιον μεγαλύτερό σας  το γενικό "δεν ξέρεις εσύ", ή το "...θα με θυμηθείς", ή πιο συγκεκριμένα για να μπώ στο θέμα το "άκουσε με, κάτι ξέρω παραπάνω"? Όλο και κάποιο από αυτά θα σας έχουν πει... Ε, λοιπόν αυτά και κάτι τέτοια είναι από αυτά που με εκνευρίζουν πάρα πολύ.
     Αυτή η άποψη παντογνωσίας είτε προέρχεται λόγω ηλικίας είτε από εμπειρίες, πέρα του ότι συνοδεύονται από συμβουλές, κρύβουν μέσα τους κάτι το ενοχλητικό. Μπορεί να γίνεται με καλή θέληση για να σου δείξουν έναν δρόμο ή για να έχεις μια δεύτερη γνώμη καταλήγει στο να πρέπει να αποτυπώσεις την δεύτερη γνώμη και να πάρεις τον δρόμο που σου προτείνουν.
Με απλά λόγια και χωρίς να μιλάω γενικά, εννοώ ότι δεν σε αφήνουν να πάρεις μια απόφαση. Δεν σε αφήνουν να έχεις επιλογές. Θέλουν να σου δείξουν τον δρόμο αλλά καταβάθος σου κλείνουν τα μάτια και σε σπρώχνουν προς αυτόν.
     Γεννιέσαι μικρός. Πολύ μικρός. Χωρίς να μπορείς να σκεφτείς, να περπατήσεις... χωρίς να μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα. Καθώς περνάει ο καιρός κάποια πράγματα τα μαθαίνεις παρατηρώντας τον κόσμο γύρω σου. Παρακολουθείς. Κάποιες φορές σου δείχνουν πως κάνεις κάτι. Με μια φορά είναι αρκετό. Μετά νευριάζεις αν στο πάρουν από τα χέρια και βάζεις τα κλάματα. Αλλά στο τέλος ή θα το μάθεις ή θα τους το δώσεις πίσω να σου ξαναδείξουν τον τρόπο.
     Αργότερα είσαι λίγο μεγαλύτερος. Καταλαβαίνεις, συνεννοήσε. Και πρέπει να μάθεις κάποια περισσότερα πράγματα.  Τότε σου εξηγούν, στο δείχνουν μία φορά και περιμένουν. Σε παρατηρούν από μακριά και πολλές φορές μπορεί να μην σε βοηθήσουν, εσκεμμένα, ώστε να τα καταφέρεις.
     Αυτή η άποψη. η τεχνική όμως χάνεται όταν γίνεσαι έφηβος και οδεύεις προς την ενηλικίωση. Όταν δηλαδή αρχίζεις να φτιάχνεις χαρακτήρα και να έχεις, ας πούμε, κάποιες απόψεις. Ακόμα και όταν ενηλικιώνεσαι συνεχίζει το ίδιο. Αρχίζουν να σου λένε πως πρέπει να κάνεις κάτι αλλά αυτή τη φορά επιμένοντας ότι πρέπει να γίνει "έτσι" αλλιώς θα έχει "αυτό" για συνέπεια. Και αυτή τη φορά δεν είναι τόσο καλοπροαίρετο. Αλλά προς το επιβλητικό.
     Καταστάσεις και γεγονότα που εσύ τα ζεις εκείνη την στιγμή. Πράγματα που σκέφτεσαι για το μέλλον. Όνειρα που κάνεις αγνοώντας την πραγματικότητα. Όλα αυτά βρίσκουν ένα τεράστιο εμπόδιο στις υποδείξεις των μεγάλων. Πιστεύοντας ότι σε βοηθούν, σε περιορίζουν.
     Δεν σε αφήνουν να έχεις μια άποψη. Να ανακαλύψεις κάτι νέο. Ακόμη κι αν είναι λάθος, αν πληγωθείς, αν απογοητευτείς... Μπορεί να θέλουν να τα γλιτώσεις αυτά, αλλά δεν σε αφήνουν να ζήσεις!
     Λάθος που λίγοι αντιλαμβάνονται. Από αυτούς που το κάνουν αλλά και αυτοί που το λαμβάνουν και δεν μπορούν να δουν ότι ξαφνικά ελέγχονται και υπακούνε στα θελήματα κάποιου άλλου και έχουν σφραγίσει τον εαυτό τους από κάθε δικό τους "θέλω".
     Δεν πειράζει αν πονέσουμε, αν γνωρίσουμε τον σκληρό κόσμο, αν δυσκολευτούμε, αν φάμε τα μουτρα μας. Είναι πιο ανώδυνο το να πάμε από τον εύκολο δρόμο με λυμένα τα προβλήματα από τους γύρω μας, τους πιο "σοφούς". Αλλά είναι πιο ικανοποιητικό να ζήσουμε την καθημερινότητα, την ζωή μας, μόνοι μας.
     (αν και δεν θα ήθελα να αναφέρω απόφθεγμα... αλλά για να καταλάβετε με μία πρόταση τι θέλω να πω σε αυτό το post...)
     Θα κλείσω με το γνωστό "Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να 'ναι μακρής ο δρόμος