Ακατανόητος .σκληρός, άφταστος (σπάνια, γιατρικός)...

     Μυστήριο πράγμα ο χρόνος! Στην αρχή ούτε που ξέρεις την έννοιά του ακόμα και αν όλοι γύρω σου μιλάνε γι αυτόν. Στη συνέχεια προσπαθείς να τον μάθεις για να συντονιστείς. Αργότερα κάνεις τα πάντα για να τον προλάβεις και στο τέλος θες να γλιτώσεις από αυτόν.
     Τί όμως εννοούμε χρόνο? Εννοούμε το σύνολο, ως μια γενική έννοια? Ή τον ακριβή καθορισμένο χρόνο, την ώρα? Πιστεύω ότι θα γράψω γενικότερα για το "σύνολο" του χρόνου. Βέβαια, νέος και άμαθος είμαι κάπου μπορεί να ξεφύγω...
     Είδα ένα βίντεο πρόσφατα με θέμα το πέρασμα του χρόνου. Το βίντεο έδειχνε ένα κοριτσάκι από τις πρώτες του εβδομάδες μέχρι τα δώδεκά του χρόνια, το  φωτογράφιζε/βιντεοσκοπούσε ένας πατέρας κάθε εβδομάδα για δώδεκα χρόνια και στο τέλος τα είχε μοντράει σε ένα τρίλεπτο βίντεο. Αυτό ήταν η αφορμή να γράψω αυτό το post.
      Για εμένα ο χρόνος είναι μία έννοια που υπάρχει δυστυχώς μέσα στην καθημερινότητά μου. Στους τρελούς ρυθμούς της πόλης τρέχω συνέχεια να προλάβω ραντεβού, καταστήματα, ΜΜΜ... Όλα στο "λεπτό". Έχω μάθει πόση ώρα θα κάνω να κατέβω μέχρι ένα σημείο, τί ώρα θα περάσει το μετρό, σε ποια πόρτα θα κάτσω ώστε να με βγάλει στα σκαλιά... Επίσης θέλω και προγραμματισμό. Θέλω να ξέρω ότι την τάδε ώρα θα πρέπει να κάνω αυτό. Αν το μάθω μισή ώρα νωρίτερα αποκλείεται να το κάνω. Μερικές φορές, σε πολύ ωραίες μέρες, προσπαθώ να φτιάξω ή να ξετρυπώσω λίγο. Να βρω λίγο χρόνο για να μιλήσω με κάποιον, ή για να τελειώσω μια δουλειά.

     Και όλα αυτά γιατί και ο χρόνος είναι τεχνητός. Με αγχώνει, κανονίζω την μέρα μου γύρω από αυτόν, προβληματίζομαι γι' αυτόν. Μάθανε όλοι να συντονίζονται και να λειτουργούν με αυτόν για να έχουν στη ζωή τους μια τάξη. Αλλά είναι πραγματικά χρήσιμο όταν καταπιέζεσαι?
    


      Αλλά με αυτό συμβιβάζομαι. Η γενική έννοια χρόνος ως "η ακαθόριστη ύπαρξη της ύπαρξης" είναι αυτή που με προβληματίζει εμένα. Έχασα όλη μου την εφηβεία από βλακείες μου. Τώρα αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι έχασα πια τις ευκαιρίες, τα γεγονότα καθώς και κάποια πράγματα που έπρεπε να τα κάνω τότε... Έχασα την εποχή τους- κάθε πράγμα στον καιρό του- τον χρόνο τους. Τον έχασα και δεν γυρίζει πίσω... Και αυτό είναι που με ανησυχεί και για το παρόν αλλά και το μέλλον. Να μην φύγει ο χρόνος και δεν προλάβω να "απορροφίσω" ότι μου δώσει.
     Κάποιες φορές παγώνει. Μένει ακίνητος και δεν λέει να περάσει με τίποτα. Θα υποστείς κάθε του δευτερόλεπτο, κάθε του στιγμή. Άλλες φορές τρέχει σαν ποτάμι. Προσπαθείς να τον πιάσεις, να τον απολαύσεις αλλά δεν σε αφήνει. Τελειώνει εκεί ακριβώς που πήρες μια ωραία γεύση από το τί ζείς. Σπανίως είναι και χρησιμοποιείται (άθελά μας) και ως γιατρικό. Για να φύγουν και ξεπεραστούν κάποιες δυσκολίες. Για να ξεχαστεί ένας πόνος, αλλά και για να ξεθωριάσει μια ωραία ανάμνηση.    
     Προσωπικά αυτό που συλλογίζομαι μέσα στην μέρα, είναι αν θα προλάβω να κάνω στην ζωή μου αυτά που θέλω. Αν θα μου δοθεί (εκτός από την ευκαιρία) ο χρόνος. Παλιότερα δεν του έδωσα τόση σημασία και τώρα (φοβάμαι) δεν θέλω να κάνω το ίδιο λάθος. Θέλω να αξιοποιώ όσο πιο σωστά γίνεται τον χρόνο μου. Θέλω να ζω όπως θέλω να ζω και να κάνω αυτά που θέλω. Δεν είναι εύκολο να μένεις συγκεντρωμένος σε αυτόν τον στόχο καθώς υπάρχουν πολλοί αποπροσανατολισμοί καθώς και η παγίδα του να σου γίνει αγγαρεία...
     Ότι και αν είναι τελικά, όπως και αν τον λαμβάνει ο κάθε άνθρωπος, είναι κοινός. Ένας είναι για όλους τους ανθρώπους σε όλον τον πλανήτη. Δυσκολονόητο να χωνέψουν: ότι παρελθόν είναι και η περασμένη μισή ώρα. Ότι παρόν είναι μόνο τούτο το δευτερόλεπτο και ότι μέλλον είναι το επόμενο τέταρτο και όχι η επόμενη μέρα. Κατανοήστε τον. Συμβιβαστείτε μαζί του. Αξιοποιήστε τον. Μην του δώσετε όμως την απόλυτη σημασιά... θα σας ξεγελάσει!!!
    

Μια περίεργη αλλά όμορφη "Μητέρα"

     [αν και καθυστερημένα...]
     Η ιστορία ξεκινάει με ένα μεγάλο Μπαμ! ή με ένα "Και ο Θεός είπε...". Στο παρελθόν είχε πολλές όψεις μέχρι να καταλήξει σε μία. Ήταν ευθεία, ήταν ακίνητη, ήταν επίπεδη... Ήταν μοναδική. Το μόνο σωστό και αληθές είναι το τελευταίο. Μαγευτική! Γιατί αποδείχτηκε ότι είναι στρογγυλή, γυρνάει γύρω από τον εαυτό της και ταξιδεύει στον χοροχρόνο.
     Στην αρχή ήταν έρημη. Δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον. Σιγά σιγά όμως μικρά μόρια, μικρόβια και οργανισμοί την "γονιμοποιήσαν". Από τα βάθη της βγήκαν φυτά, ζώα, πόλοι και κόσμοι ολόκληρη. Τα αρχαιότερα παιδιά της ήταν κάτι τεράστια τέρατα, οι γνωστοί δεινόσαυροι. Τόσο μεγάλοι, σκληρόπετσοι, τόσο γιγαντιαίοι. Τα έθρεψε καταλλήλως. Με γιγάντια δέντρα και γιγάντια θηράματα. Αλλά κάποια στιγμή, για άγνωστο λόγο, τα μίσησε. Τα εξαφάνισε εν μια νυκτί!!!
     Έκανε χώρο για τα επόμενα πλάσματά της. Τα οποία όσο πέρναγε ο καιρός γινόντουσαν όλο και μικρότερα όλο και τρυφερότερα. Τα φρόντισε κι αυτά, με το να δημιουργήσει την κατάλληλη τροφική αλυσίδα. Και μόλις όλα ήταν έτοιμα, από γη εώς και ουρανό, γέννησε και τον άνθρωπο. Μέσα από τα ίδια της τα σπλάχνα. Χώμα και νερό!!! Το πιο αγαπημένο της δημιούργημα και ταυτόχρονα το πιο καταστροφικό για εκείνη.
   Τόσο έξυπνα φτιαγμένη. Μέσα στα βάθη της καίει και βράζει σαν μια μικρή κόλαση και έξω επικρατεί γαλήνη όπως τον παράδεισο. Με διαφορετικά στρώματα για να είναι αδιαπέραστη η πορεία προς την καρδιά της. Όμως πάνω πάνω, τόσο μαλακή. Για να βρίσκουν φωλιά τα δημιουργήματά της. Και να προστατεύονται από τις "κρίσεις" της. Μας έδωσε τόσα υλικά από το χώμα της. Μας βοήθησε να πετάξουμε από την μια άκρη της στην άλλη. Να εξερευνήσουμε τους βυθούς της. Μας βοήθησε μέχρι και να την εγκαταλείψουμε και να την δούμε σφαιρικά! Μας έδειξε τι υπάρχει έξω από αυτήν. Αλλά μόλλον αυτό το έκανε για να μας δείξει πως πρέπει πάντα να γυρίσουμε π΄σιω σε αυτήν γιατί αυτή μόνο μας κρατάει ζωντανούς!!!
     Παρόλο αυτά εμείς της φερθήκαμε και συνεχίζουμε να της φερόμαστε άσχημα. Αρχίσαμε να την πληγώνουμε μέρα με την μέρα και τώρα πια έχει αρχίσει να αιμοραγεί. Τα όρια που μας είχε δώσει δεν μας έκαναν. Έτσι την εκμεταλλευτήκαμε. Ρουφήξαμε όλα τα "εσωτερικά" της αποθέματα, ότι είχε κρυμμένο κάτω από το χώμα της. Μολύναμε την ατμόσφαιρά της. Τον ουρανό της. Το "δέρμα" της άρχισε να έχει πληγές και έτσι ο ήλιος την καίει και την ζεσταίνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Ότι μας δείνει οξυγόνο το καταστρέφουμε λες και μας πιάνει χώρο. Σαν να είναι άχρηστα. Αλλά και την θάλασσά της. Σκοτώνουμε τα παιδιά της μέσα σε αυτή και μολύνουμε το νερό της που την ξεδιψάει. Το εξαντούμε όλο και δεν φροντίζουμε να το επανεγκαταστήσουμε, χαλόντας της τον "κύκλο".
     Ήδη αρχίζει και πονάει. Αρχίζει και κουράζεται. Εξαντλείται. Δεν αργεί όμως η μέρα που θα θελήσει να μας αποτινάξει από πάνω της. Που θα μας μισήσει και θα μας εκδικηθεί μια και καλή. Θα δώσει το μάθημα και την τιμωρία που κάθε Μητέρα δίνει στο παιδί της και αυτό συνειδητοποιεί το λάθος το και παίρνει το μάθημά του.
...

     Χρόνια Πολλά "Γη"!
     -Σε ευχαριστώ που με φιλοξενείς. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το πράσινο στα δέντρα ώστε να παίρνω αισιοδοξία. Που μέσα από αυτά μου δίνεις το οξυγόνο και μαθαίνω τον κύκλο της ζωής.
     -Σε ευχαριστώ για το υπέροχο μπλε του ουρανού. Να μπορώ να γαληνεύω αγναντεύοντάς το. Να πιστεύω ότι μπορώ να το πιάσω και να κολυμπήσω μέσα του στα πιο τρελά μου όνειρα.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την θάλασσα. Που βοηθάει το έργο των δέντρων και παράγει και αυτή οξυγόνο για να αναπνεύσω. Που μου την έδωσες για να μπορώ να κολυμπήσω σε ένα μπλε. Να ξεπλυθώ από την μαυρίλα της καθημερινότητας και να πνίξω τα προβλήματά μου.
     -Σε ευχαριστώ για τα καταπληκτικά βουνά σου. Για να θαυμάζω την απεραντοσύνη σου και να ταπεινώνομαι με την ύπαρξή μου. Για να φωνάζω με όλη μου την δύναμη και να βγάζω την έντασή μου ενεργοποιώντας την ηχό του σύμπαντος.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις τον ήλιο (στην κατάλληλη έκθεση). Για να ζεσταίνομαι τις κρύες μέρες και να νιώθω ζωντανός της πιο ζεστές. Για να με ξυπνάει το πρωί και να με κάνει να τον ερωτεύομαι την ώρα που δύει.
     -Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το φεγγάρι. Να με φωτίζει το βράδυ που φοβάμαι και να δημιουργεί ρομαντικές στιγμές ώστε να κρατάω στο χέρια μου τον άνθρωπό μου που φοβάται το σκοτάδι.
    Όλα αυτά και άλλα τόσα υπέροχα πράγματα μας δίνει και μας χαρίζει απλόχερα η Γη μας. Που όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότεροι την αγαπάνε και την νοιάζονται. Η δική μου σχέση με την Γη είναι πολύ τρυφερή και προσωπική. Απολαμβάνω κάθε της γωνία. Κάθε της αριστούργημα. Την ευχαριστώ κάθε μέρα που με φροντίζει και εύχομαι να συνεχίσει να με φροντίζει. Ελπίζω να νιώθεται και εσείς τα ίδια για το μέρος που σας φιλοξενεί!!! Είναι υπέροχη, είναι μαγευτική, είναι απέραντη... είναι η Γη μας!!! Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να της κάνουμε είναι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντί της. Να πάψουμε να την μολύνουμε και να αρχίσουμε να την φροντίζουμε. Όπως παλιά. Που την ξέρανε περισσότερο. Την ένιωθαν, την καταλάβαιναν, την προβλέπανε...
     Χρόνια της πολλά και καληνύχτας σας...

Όλη σου η ζωή ένα ψέμα

     Αρχίζει από τις πρώτες μέρες της ζωής σου. Μοιάζεις στον μπαμπά, μοιάζεις στην μαμά αλλά κάτι έχεις πάρει και από έναν θείο. Σε παίρνουν αγκαλιά, σε χαϊδολογάνε, σου λένε γλυκόλογα όχι γιατί είναι αλήθεια αλλά για να σε κάνουν να γελάσεις και να σταματήσεις το απαίσιο κλάμα που θέτεις σε συνεγερμό με το που σου ξινίσει κάτι.
     Μεγαλώνεις και αρχίζουν και σε παροτρύνουν να κάνεις πράγματα που πιστεύεις ότι δεν μπορείς αλλά πάντα έχεις την κινητήρια περιέργεια, συνοδευόμενος από τα λόγια τους "Θα τα καταφέρεις." ή "Μπορείς!". Σου κάνουν κάποια χατήρια, κάποια άλλα όχι, αλλά πάντα είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση και τίποτα δεν ταράζει την αρμονική σου ζωή. Αρχίζεις να θεωρείς ότι έχεις γεννηθεί σε έναν υπέροχο κόσμο!
     Αργότερα, που αρχίζεται και αναπτύσεται η λογική σου, όλο σου φαίνονται ανεξήγητα. Κάνεις ερωτήσεις, προσπαθείς να κατανοήσεις, ψάχνεις το λογικό. Σε κάποια ερωτήματα σου απαντάνε ευθαίως ή σε παραπέμπει η μαμά σου στον πατέρα σου (που από την φύση του είναι πιο ικανός να σου αναλύσει και την πιο απλή θεωρία που δυσκολεύεται η μάνα). Κάποια άλλα όμως είσαι μικρός να μάθεις. Και κοίτα αντίθεση όμως,ε?! Για να μάθεις κάτι που θα σου δώσει γνώση είσαι μικρός, ενώ για να μην κάνεις άλλα πράγματα, να μην ζητάς, να μην είσαι ο εαυτός σου "είσαι μεγάλος πια!". Και σε κάποιες άλλες ερωτήσεις ή θεωρίες συνεχίζουν να σε φλομώνουν στο ψέμα (βλ. ότι φέρνει λεφτά κάτω από το μαξιλάρι και δώρα μέσα από την ανύπαρκτη καμινάδα σου).
     Γίνεσαι έφηβος και σπάει μέρα με την μέρα η προστατευτική φούσκα που σου παρείχαν οι γονείς σου. Και δεν φταίνε αυτοί. Εσύ έφυγες από κοντά τους και ήθελες να ανακαλύψεις τον κόσμο. Κανείς δεν σε χαϊδολογεί τώρα. Μάλιστα ούτε σου λένε ευχαριστώ αν τους εξυπηρετήσεις. Κάποιοι θα σε βρίσουν χωρίς αιτία. Στο σχολείο δε, θα ανακαλύψεις ότι υπάρχουν και πιο έξυπνα παιδιά από εσένα αλλά και κάποια πιο χαζά. Στους πρώτους θα το παίξεις ίσος. Θα κάνεις τα πάντα για να είσαι του επιπέδου τους. Στους δεύτερους θα το παίξεις ανώτερος. Θα τους χλευάσεις και θα τους κοροϊδέψεις σαν να είσαι κάτι διαφορετικό. Και στο τέλος της ημέρας γυρνάς σπίτι υποδυόμενος κάποιον που δεν είσαι.
     Λίγο καιρό (χρόνια) αργότερα, έχεις αντιπετωπίσει την σκληρότητα των καθηγητών, των συμμαθητών σου και του έξω (από το σπίτι) κόσμου. Έχεις ήδη αρχίσει να λες ψέματα, όχι μόνο για τον χαρακτήρα σου, αλλά και για την ζωή σου. Τι ευτυχισμένοι που είστε σπίτι, τί καλούς γονείς έχεις, πόσα πράγματα έχεις στο δωμάτιο σου, πόσες ενδιαφέροντες εμπειρίες έχεις... Ψέμα! Με το που γυρνάς στο σπίτι κλείνεσαι στο δωμάτιό σου και προσπαθείς να συναντήσεις όσο το δυνατόν λιγότερο τους γονείς σου. Αν συναντηθείτε θα γίνει Βαβέλ. Θα αρχίσουν να λένε αυτοί τα δικά τους και εσύ τα δικά σου. Το χάσμα θα μεγαλώνει ώσπου θα βροντήξεις την πόρτα και θα αρχίσεις να ξεσπάς στο μαξιλάρι. Αυτοί που κάποτε σε αγαπούσαν και σου λέγανε ότι θα τα καταφέρεις τώρα σε ανεβάζουν ανίκανο και σε κατεβάζουν τεμπέλη.
     Και βρίσκεις μια ανάσα στον έρωτα. Που σου χτυπάει την πόρτα σιγά σιγά. Αν είναι έρωτας. Διότι και οι υπόλοιποι στην παρέα σου έχουν σχέση. Εσύ γιατί έχεις αργήσει? Θα γίνεις θέμα σχολιασμού. Και ανακαλύπτεις και άλλη μια σκληρή αλήθεια. Δεν είναι όπως στα παραμύθια. Ούτε όπως στην τηλεόραση. Ούτε καν όπως οι μεγάλοι. Ο άλλος δεν σε θέλει, πρέπει να κυνηγήσεις, πρέπει να εντυπωσιάσεις πρέπει να κάνεις πράγματα που δεν σου αρμόζουν. Στο τέλος ή θα τα καταφέρεις ή θα βρεις κάτι που είναι πιο έυκολο. Αν βρεις κάτι πιο εύκολο και ως λύση τελευταίας στιγμής, τότε όλη η σχέση σου είναι ένα ψέμα. Υποχωρείς και αγκάζεσαι για το καλό της εικόνας σου. Και αν "τα φτιάξεις" με αυτόν που θες τότε είναι καλύτερα τα πράγματα. Μόνο που και εκεί, για να κρατήσει πρέπει να είσαι ενδιαφέρον. Αρχίζεις να ξενυχτάς, να το σκας από το σπίτι, να πίνεις, να καπνίζεις. Ότι μπορείς για να εντυπωσιάσεις και να φαίνεσαι καλύτερος από τον άλλον στην γωνία που καραδοκεί να σου φάει τον άνθρωπό σου.
     Στο τέλος του σχολείου πρέπει να δώσεις εξετάσεις για να κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι ή έστω κάτι που σε αναγκάσανε ή σε κάναν να πιστεύεις ότι σου αρέσει, με απώτερο σκοπό την επιβίωση. Πρέπει να τα αρνηθείς όλα για κάποια διάστημα ώστε να περάσεις στην σχολή. Και λίγο πριν χωρίζεις. Αυτός που σε αγαπούσε σε έχει τώρα γραμμένο. Μάλιστα αν τσακωθείτε μπορεί να σου πετάξει ότι δεν σε αγάπησε ποτέ. Και εκεί καταρρέουν όλα. Αλλά δεν μπορείς να αφεθείς. Έχεις έναν σκοπό. Αλλά και η φορτισμένη κατάσταση στο σπίτι δεν βοηθάει. Ούτε οι στραβομούτσινες γκριμάτσες των γονιών σου.
     Και περνάς κάπου. Και μόλις αρχίζει η νέα σου ζωή σου σερβίρουν το διαζύγιο. Αυτοί που αγαπιόντουσαν τόσο πολύ και σε δημιούργησαν τώρα δεν ανέχονται ο ένας τον άλλον και βρίζονται. Αλλά θα είναι εκεί για εσένα. Ναι, όπως ήταν τόσα χρόνια που δεν σε βοήθησαν στο σχολείο, δεν είχαν χρόνο για τα συναισθήματά σου και είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχουν χρόνο ούτε για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες της ζωής αργότερα.
    Μεγαλώνεις και πρέπει να ντύνεσαι κατάλληλα. Πρέπει να είσαι εμφανίσιμος για την δουλειά σου. Οι φίλοι σου σε έχουν πια παρατήσει, αυτοί που θα ήταν πάντα δίπλα σου αλλά ευτυχώς έχεις τους πιο "καινούργιους"... Αλλά και σε αυτούς τι ψέμα έχεις σερβίρει για την ζωή σου πριν την γνωριμία σας. Μπας και θα τα ανακαλύψουν? Και με αυτά που κρύβεις και όλο σου το παρουσιαστικό κάνεις και οικογένεια.
     Παλεύεις για να επιβιώσεις και να προσφέρεις ότι μπορείς και είναι κατάλληλο, αγωνίζεσαι, ματώνεις αλλά στο τέλος της ημέρας γυρνάς σπίτι στο δικό σου παιδί. Κοιτάζοντάς το σκέφτεσαι ότι δεν θα γίνεις σαν τους δικούς σου. Αλλά έχεις αρχίσει να γίνεσαι. Λες ήδη ψέματα στο παιδί σου, δείχνεις ήδη το ψεύτικο χαμόγελο στον κοινωνικό σου κύκλο. Και κλείνεις την πόρτα της κρεβατοκάμαράς σου.
     Ώσπου ένα βράδυ, ξυπνάς και νιώθεις βαρύς. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και έχεις ρυτιδιάσει. Ο λαιμός σου πονάει. Πονάει γιατί κουράστηκε να κρατάει την κραυγή αγωνίας. Και το στομάχι σου σαν πέτρα. Πόση αλήθεια έχει καταπιεί και έχει κρύψει. Τα δόντια σου είναι μασέλα. Τα κανονικά σαπίσαν από το ψέμα που μοίραζες. Τα χείλη πια δεν μπορούν να γελάσουν. Πονάνε να το κάνου για άλλη μια φορά αυτό. Και κείτεσαι στο πάτωμα πιάνοντας την καρδιά σου. Τι παράδειγμα έδωσες στα παιδιά σου? Τι ζωή έζησες? Ποιό ήταν το εθικό δίδαγμα? Ένα ψέμα. Όλη σου η ζωή ένα ψέμα...

Οι αξίες της ζωής μου

     Όταν πριν λίγο καιρό άρχισα να κάνω παρέες και να βγαίνω πιο συχνά από το σπίτι και να αφήνω την τηλεόραση πάντα κλειστή, κατάλαβα πόσα χρόνια ζωής έχασα. Όλα τα εφηβικά μου χρόνια χάθηκαν. Βγήκα ελάχιστες φορές και δεν έχω καμιά ανάμνηση ή εμπειρία να διηγηθώ από την εφηβεία. Μερικές φορές για να καταλάβεις και να κατανοήσεις τι κάνεις πρέπει να το μάθεις με τον κακό τρόπο. Σκληρό αλλά αλήθεια. Έτσι όταν συνηδητοποίησα, λόγω ενηλικίωσης, άρχισα να βλέπω αλλιώς τον τρόπο που θέλω να περνάω με τις φίλες μου.
     Ένας θάνατος ενός συγγενικού προσώπου, στην εφηβεία μου, με έκανε να δω την ζωή με άλλα μάτια. Να εκτιμήσω διαφορετικά την ίδια την ζωή και το κάθε της λεπτό. Την στιγμή που σου δίνει και την μαγεία που υπάρχει σε αυτήν.
     Στην ζωή μου ποτέ δεν είχα καλή σχέση με το χρήμα. Αν και για κάποιο διάστημα ήμουν φιλοχρήματος και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως να αποκτήσω πολλά, καταβάθος δεν με ένοιαζε και τόσο. Δηλαδή το σκεφτόμουν μόνο ως για το πως θα ζήσω... Όχι να μου καθορίζει την ζωή. Όταν συναντώ άτομα που κοκορεύονται για τα λεφτά τους ή για το τι αγοράζουν με αυτά δεν μπορώ παρά να αντιδράσω και να τους κοροϊδέψω. Λόγω της ηλικίας μου έρχομαι σε επαφή μόνο με νέα παιδιά, που δεν μπορεί παρά να τα έχουν βρει έτοιμα από τους γονείς τους... Τους λυπάμαι πραγματικά και τους το λέω όταν είναι απαραίτητο.
     Επίσης, όσο τηλεόραση να έβλεπα και όσο showbiz να παρακολουθούσα κατάφερα να αντισταθώ στο τρυπάκι του φαίνεσθαι. Αν και φαντασιώθηκα τα φλας, τις κολακείες και τα κοπλιμέντα, αντιστάθηκα από το να γίνω μια κινούμενη διαφήμιση γνωστών επώνυμων ρούχων. Μάλιστα τώρα πια όταν κάποιος μου επιδεικνύει την φίρμα των ρούχων του αντιδράω με ύφος και γκριμάτσα χλευασμού και τον συγχαίρω για τον τρόπο που χάλασε τα λεφτά του και πόσο χαρούμενο τον κάνει ότι τώρα μπορεί να "δείχνεται".
     Τώρα πια ξέρω σε τι πρέπει να δίνω αξία στην ζωή και κάθε φορά που ακούω να λένε, αυτά που εγώ καθιέρωσα στην ζωή μου, στην τηλεόραση νιώθω λίγο υπερήφανος που έχω τέτοιες αξίες πριν "χτυπίσει" η κρίση. Χαίρομαι που δεν περίμενα να έρθω σε καταστάσεις άλλων ανθρώπων για να καταλάβω για το τι αξίζει πραγματικά.
     Για μένα αξία έχει να είμαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Δεν με ενδιαφέρει το που. Δεν κάθομαι να γκρινιάξω για το μέρος. Απλά θέλω να βρεθώ μαζί τους και θα ευχαριστηθώ την στιγμή που τους έχω δίπλα μου. Επίσης δεν με νοιάζει το να πάω σε κάποιο μαγαζί, σε κάποια καφετέρεια σε κανα καινούργιο κλαμπ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να περπατήσουμε με τις ώρες δίπλα στην παραλία ή στα στενά του θησίου... Θα μπορούσα με την ίδια ευχαρίστηση να κάθομαι μέσα σε ένα αμάξι και να χαζεύω μια υπέροχη θέα από το βουνό. Με νοιάζει μόνο να είμαι δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε και να ανταλλάσουμε συναισθήματα.
     Αξία για μένα έχει η Μητέρα Φύση. Δεν εντυπωσιάζομαι από κλασάτα μαγαζιά, αμάξια, ρούχα, εκδηλώσεις. Προτιμώ να ξαπλώσω χειμωνιάτικα στην αμουδιά με τρία μπουφάν (ναι, το έχω κάνει) παρά να πάω κάπου που θα είναι μια πενηντραριά νέοι να υποδύονται κάτι που δεν είναι. Προτιμώ από το να μου προτείνει ένας φίλος μου να πάω να παίξω στον υπολογιστή ή στο p.s, να του προτίνω να πάμε για μπάσκετ ακόμα και αν πλησιάζουν μαύρα σύννεφα. Ή για περμάτημα ακόμα και αν πρόκειται να μας σηκώσει ο αέρας.
     Αξία δίνω στα συναισθήματα. Δεν με ενδιαφέρουν τα λόγια, τα δώρα ή οποιεσδήποτε ευγενικές πράξεις. Με ενδιαφέρει να απορροφήσω την κατάλληλη στιγμή τα συναισθήματα που θα εκπέμψει ο φίλος μου την ανάλογη στιγμή. Με ενδιαφέρει να πιάσω το μήνυμα σε μια στιγμή απόλυτης ησυχίας και ηρεμίας.
     Προτιμώ να μαζευτώ στο σπίτι κάποιου να κάτσουμε στο μπαλκόνι ή κλεισμένοι μέσα στο δωμάτιο χαζεύοντας το ταβάνι και συζητώντας, ή να παίξουμε κάποιο επιτραπέζιο που θα μας κρατήσει σε επαφή από το να δω μια ταινία ή μια σειρά. Ανεξάρτητα αν αυτή η ταινία, σε περίπτωση που είναι κοινωνκή, θα με κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα, θα μου στερίσει δύο ώρες από την επαφή με τον φίλο μου που σίγουραδεν θα τις αναπληρώσουμε μετά την ταινία συζητώντας για τις σκέψεις μας μόνο δέκα λεπτά πριν το λήξουμε.
     Το να καπνίσω, το να πιω ποτό ή κάποια ουσία δεν με ευχαριστεί το ίδιο με το να ξέρω ότι κάθε μέρα ξυπνάω. Αναπνέω. Ανοίγω τα μάτια μου. Σκέφτομαι. Αφουγκράζομαι. Κινούμαι. Βλέπω. Φωνάζω. Μιλάω. Αγαπώ. Αισθάνομαι. Κάθε πρωί που ξυπνώ και κάθε βράδυ που πέφτω για ύπνο ευχαριστώ την ζωή που με κρατάει άλλη μια μέρα εδώ και μου προσφέρει απλόχερα ότι μαγικό υπάρχει πάνω της. Και κάθε πρωί ή βράδυ που ξέρω ότι κάτι έχασα, κάτι δεν το έζησα και δεν το εκτίμισα, στεναχωριέμαι και θλίβομαι που δεν ρούφιξα την ευκαιρία.
          --   Η ζωή είναι η Αξία! Δώστε πρώτα σε αυτήν σημασία και μετά σε όλα τα άλλα...  --
    

Χριστός Ανέστη!

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά!

 (στο παρακάτω κείμενο γράφω την προσωπική μου άποψη και σχέση με τον Θεό. Όσοι είναι κλειστόμυαλοι και αρνητικοί μπορεί να βρουν το κείμενο προσβλητικό. Εγώ απευθύνομαι σε όλους. Είτε πιστεύετε είτε όχι, είτε είστε άλλη θρησκεία είτε καμία. Δεν αναγκάζω κάποιον να ενστερνιστεί τις απόψεις μου ή να του αλλάξω τις δικές του. Σκοπός μου είναι να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να γνωστοποιήσω τις απόψεις μου. Γράφω αυτήν την εισαγωγή όχι για να είμαι επιθετικός αλλά επειδή ξέρω ότι κάποιοι θερμοκεφαλιάζουν μόλις ακούνε την λέξη Θεός/Θρησκεία και νιώθω την ανάγκη να πω ότι απλά "συζητάμε".)

     Δεν είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει? Κάθε χρόνο, εδώ και δύο χιλιάδες δώδεκα χρόνια ο Χριστός περνάει τα πάθη Του, σταυρώνεται και ανασταίνεται! Κάθε χρόνο, με την ίδια πίστη. Μας δίνει το Άγιο Φώς Του, το αίμα και το σώμα Του για να μεταλάβουμε (η κοινωνία μετά την βραδινή ανάσταση είναι άφεση αμαρτιών- έτσι μου έχουν πει, δεν το έχω ψάξει).
     Ούτε και φέτος πήγα να παρακολουθήσω τα πάθη Του την μεγάλη εβδομάδα στην εκκλησία παρόλο που το ήθελα πολύ. Αλλά πήγα σε όλη την λειτουργία της αναστάσεως. Και αυτό που παρατήρησα ήταν ότι υπήρχε πολύς κόσμος. Πέρυσι που είχα ξανακάτσει μετά τις 12 - την ώρα που όλοι φεύγουν, είχα παρατηρήσει ότι ήμασταν συνολικά κάτω από 15 άτομα, μην σας πω κάτω από 10. Αλλά φέτος η εκκλησία ήταν γεμάτη! Και προσπαθούσαν να καταλάβω το γιατί. Λόγω οικονομικής κρίσης, δεν έφυγαν για διακοπές οι περισσότεροι και άρα ήρθαν εκκλησία? Μήπως δεν κάνανε κανα μεγάλο τραπέζι ή έξοδο και προτίμησαν την εκκλησία? Ή μήπως τώρα που νιώθουν ότι η καιροί είναι δύσκολοι και περνούν ζόρια στρέφονται περισσότεροι προς τον Θεό?  Όποια να είναι η αιτία το αποτέλεσμα μόνο θετικό είναι. Δεν πειράζει αν τον θυμούνται μόνο στα δύσκολα αλλά είναι καλό που στα δύσκολα στρέφονται σε αυτόν. Που δεν τα παρατάνε και δεν ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν μόνοι τους αλλά ζητάνε την βοήθεια Του.
     Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι γενικότερα και τις κυριακές του χρόνου αλλά και στην ανάσταση δεν βλέπω σχεδόν καθόλου παιδιά. Οφείλω να ομολογήσω ότι εχτές είχε περισσότερα παιδιά από ότι μπορεί να έχει μια κανονική κυριακή. Αλλά γιατί υπάρχουν τόσο λίγοι νέοι και παιδιά που έρχονται στην εκκλησία? Οι υπόλοιποι που βρίσκονται? Ετοιμάζονται για την έξοδο και το γλέντι μετά την ανάσταση? Δεν πιστεύουν καν στον Θεό και έρχονται για βόλτα μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας να κάνουν μια επαναλαμβανόμενη πράξη (να πάρουν το Φως) και να γυρίσουν σπίτι? Αναρωτιέμαι και θλίβομαι γιατί δεν νιώθουν τον Θεό. Γιατί να μην τον πιστεύουν και είναι τόσο αντιδραστικοί απέναντί του. Μήπως γιατί και αυτό τους το πέρασαν σαν υποχρέωση και σαν αγγαρεία? Ή απλά δεν μελετάνε τον Θεό?
     Έχω βαφτιστεί, είμαι χριστιανός ορθόδοξος και μέχρι τα 16 μου είχα την τυπική σχέση που είχε κάθε (μέσος) έφηβος με την θρησκεία. Δεν πήγαινα εκκλησία, δεν πολυ-πίστευα και τα γνωστά. Μέχρι που στην δευτέρα λυκείου, η καθηγήτρια των θρησκευτικών ήταν η σπίθα να αρχίσω να ψάχνομαι περισσότερο για τον Θεό. Ήταν η κατάλληλη καθηγήτρια και με ενέπνευσε να δω την σχέση μου με την θρησκεία με άλλο μάτι. Από τον χαρακτήρα της στην καθημερινή ζωή της, από τις πράξεις της και γενικότερα όλο της το είναι ήταν μια καθηγήτρια που πίστευε. Έτσι με παρεκίνησε να την ρωτάω πράγματα και ήξερε να μου απαντάει. Και δεν απάνταγε αόριστα, απάνταγε με πράγματα μέσα από έργα του Χριστού ή από προσωπικές της εμπειρίες (ο άντρας της ήταν και αυτός θρησκευτικός και σαν οικογένεια είναι πολύ πιστοί). Οι απαντήσεις της ήταν δομιμένες σωστά. Μέσα από συζητήσεις μέσα στην τάξη, από προσωππικές έξω από την τάξη ήδη ένιωθα ότι είχα αρχίσει να πιστεύω μόνος μου στον Θεό και να φεύγει η "πίστη που μου έχουν δώσει"- δηλ. ότι πιστεύω απλώς γιατί δηλώνω χριστιανός (όπως κάποιοι που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο αλλά όταν τους ρωτήσει κάποιος τι ομάδα είναι απαντάνε μία, έτσι γιατί πρέπει να δώσουν απάντησει).  Επίσης μια συμμαθήτριά μου- φίλη μου- που άρχισε και αυτή να βλέπει με άλλο μάτι την θρησκεία με βοήθησε ανταλλάσοντας και αυτή απορίες μαζί μου και προσπαθούσαμε να αναλύσουμε, να εξηγήσουμε και να βρούμε λύσεις.
      Σιγά σιγά άρχισα να το ψάχνω. Άρχισα να διαβάζω πράγματα και βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο και να πηγαίνω κάπως ποιο συχνά στην εκκλησία (μην φανταστείτε κάθε κυριακή- αλλά από εκεί που πήγαινα μόνο Πάσχα, θα πήγαινα μία φορά τον μήνα ή το δίμηνο, κάτι ήταν κι αυτό). Μετά από κάποιο διάστημα, μέσα στην τάξη συζητήσαμε για την εξομολόγηση. Και εκεί κάτι "άναψε" μέσα μου και ένιωσα ότι ήθελα να πάω και εγώ. Αφού συζητήσαμε δυο τρεις φορές με την καθηγήτρια και αφού συζήτηγα και με την φίλη μου πόσο θα θέλαμε να πάμε και οι δυο, μετά από δυο εβδομάδες βρήκα το θάρρος να πάω. Δεν ήταν εύκολο αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Είχα γράψει σε ένα χαρτί αυτά που με προβλημάτιζαν,τις πράξεις που με έκαναν και ένιωθα άσχημα και αυτά για τα οποία ήθελα να ζητήσω συγχώρεση. Και κάπως έτσι άρχισε η πιο στενή επαφή μου με τον Τριαδικό Θεό.
     Όταν με ρωτάνε αν πιστεύω τους απαντάω ναι, με κάποια επιφήλαξη. Όταν με ρωτάνε αν είμαι χριστιανός ορθόδοξος πιστός τους απαντάω ότι προσπαθώ. Δεν μπορώ να πω ότι πηγαίνω πολλές φορές στην εκκλησία. Δεν μπορώ να πω ότι έχω περιορίσει κάποιες αμαρτίες μου. Δεν μπορώ να πω ότι σε μια δύσκολη στιγμή δεν θα Τον ξεχάσω. Είμαι άνθρωπος. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι σωστός δούλος του Θεού αλλά μπορώ να πω ότι προσπαθώ. Έχω ελλατώσει και όσο μπορώ περιορίζω τις αμαρτίες μου, προσπαθώ να Τον θυμάμαι και να προσεύχομαι όσο πιο συχνά γίνεται. Προσπαθώ να είμαι στον δρόμο Του και προσπαθώ να μην αφήσω την σημερινή εποχή με όλα αυτά που βλέπω, ακούω, μου μαθαίνουν, να μην χάσω την πίστη μου.
     Όπως έχετε διαβάσει (όσοι και αν) είχα κάποια ψυχοσωματικά και ψυχολογικά. Κάποια στιγμή πριν ακόμα πάρω απόφασει να αλλάξω σαν άνθρωπος, ζήτησα βοήθεια από τον Θεό. Το ψυχοσωματικό μου με είχε κουράσει (εδώ και 6 χρόνια) και δεν άντεχα άλλο. Έτσι προσευχήθηκα. Και τον ρώτησα τι έπρεπε να κάνω (γιατί είχα ζητήσει παλιότερα να μου περάσει αλλά δεν...). Και μέσα σε λίγο καιρό, μέσα από το διάβασμα και το ψάξιμο μου βρήκα κάποια απάντηση. Άλλαξα κάτι στην ζωή μου και στον χαρακτήρα μου και... ορίστε. Το ψυχοσωματικό μου πλέον έχει να εμφανιστεί εδώ και 9 μήνες. Ο Θεός με βοήθησε και σε αυτό.
     Ξέρω πολλούς που δεν θα το πιστέψουν. Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν "δύναμη του μυαλού". Άλλοι θα πιστέψουν ότι λέω χαζομάρες. Εγώ όμως ξέρω και από προηγούμενες "επαφές" με τον Θεό ότι υπάρχει. (όχι, και φυσικά δεν μιλάω μαζί Του, ούτε τον βλέπω - τουλάχιστον όχι κυριολεκτικά).
Δεν είπα ποτέ ότι το να είσαι πιστός είναι εύκολο. Πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου. Πρέπει να αλλάξεις σαν άνθρωπος. Να αρνηθείς κάποια πράγματα και να τα απαρνηθείς για πάντα. Έχεις κάποιους περιορισμούς. Και για μένα ήταν δύσκολο να ακολουθήσω τον δρόμο του Θεού. Έπρεπε να αλλάξω ένα κομμάτι μου, να αρνηθώ κάποιο πράγμα στην ζωή μου, έπρεπε να στεριθώ κάτι που μου ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο και μέχρι τελευταία στιγμή πάλευα να μην. Αλλά έπρεπε. Ακόμα στερούμε πράγματα αλλά δεν με πειράζει. Ούτε για μένα είναι εύκολο αλλά γίνεται μέρα με την μέρα. Κάθε φορά που βλέπω πως ενεργεί ο Θεός μέσα στην καθημερινότητά μου. Πως με προσέχει, πως μου δίνει απαντήσεις. Πως με αγαπά.
     Θα σας πρότινα να αρχίσετε να διαβάζετε πράγματα γύρω από την θρησκεία και θα δείτε ότι κάτι μέσα σας θα αναζωπυρωθεί. Θα νιώσετε και εσείς ότι αυτά που γράφονται είναι σωστά, είναι αγνά και ότι κοντά τους νιώθετε καλύτερα. Η μόνη δυσκολία στην θρησκεία είναι το να στερηθείς και να αρνηθείς πράγματα. Αλλά γιατί να είμαστε τόσο αλλαζώνες? Τόσο ματαιόδοξοι? Ο Χριστός σταυρώθηκε για εμάς, βασανίστηκε για εμάς και εμείς δεν μπορούμε να προσαρμόσουμε τον τρόπο ζωής μας στα λεγόμενά του??!!
     Κάπου είχα διαβάσει ότι και το να αμαρτάνουμε είναι καλό. Γιατί έτσι γυρνάμε στον Θεό μετανιωμένοι και προσκολλώμαστε σε Αυτόν με περισσότερη πίστη. Επίσης ότι ο Θεός, ό,τι και να κάνουμε ποτέ δεν παύει να είναι εκεί για εμάς. (το γράφω όπως το διάβασα/θα μεταφέρω την ιστορία όπως την θυμάμαι και μπορεί να προσθέσω και δικά μου) Φανταστείτε ότι ο Θεός είναι ο Ήλιος. Και εμείς όταν αμαρτάνουμε να είναι σαν να μπαίνουμε σε μια σπηλιά. Όσο πιο πολύ αμαρτάνουμε τόσο πιο βαθιά προσωράμε στην σπηλιά. Βαδίζουμε πιο μέσα και πιο κοντά στο σκοτάδι. Αλλά και στα βάθη της σπηλιά οι ηλιαχτίδες του ήλιου καταφέρνουν και φτάνουν. Αλλά και να μην φτάνουν μέχρι τα βάθη όταν νιώσουμε την ανάγκη να θα κάνουμε λίγο μπροστά και θα είναι εκεί να μας φωτίσει τον δρόμο προς την έξοδο και να βγούμε από την σπηλιά.
     Ελπίζω να σας έδωσα μια ιδέα για το τι και πως πιστεύω εγώ. Ελπίζω σε όσους ήδη πιστεύουν να είναι μια παραπάνω γνώση. Σε όσους δεν, να είναι μια κινητήρια αρχή για να πιστέψουν.  Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι θα ήθελα. Είναι άλλο θέμα "η θρησκεία σήμερα", "Η πίστη και τα έργα Του στην ζωή μου"... αλλά προσπάθησα να γράψω λίγο από όλα. Ο Θεός να σας φυλάει. Το Άγιο Φως να σας φωτίζει και να σας δίνει δύναμη. Και ο Χριστός να σας απαλλάξει από μελλοντικά βάρη
     Σας αφήνω να γιορτάσετε. Να έχετε υγεία και να είστε καλά!!!
    

'Η μυρωδιά της αλλαγής" [Μικρό κείμενο]

     Και δεν είναι ότι δεν το περίμενες. Όχι ότι δεν το ήθελες. Όχι ότι δεν το σκεφτόσουν. Απλά δεν είχε τύχει. Και να... η έμπνευση εμφανίζεται και σε παρακινεί! Και κίνητρο? Έρχεται κι αυτό. Λίγο απροειδοποίητα λίγο κανονισμένα... Ξημέρωμα. Μεσημέρι, γιατί έχεις χάσει το πρωί από τον ύπνο. Και βράδυ, γιατί ήσουν πολύ νυσταγμένος να ζήσεις το απόγευμα. Και πάλι μεσάνυχτα...μμμ, έφτασε η Άνοιξη. Τι μυρωδιές! Τι βραδιά!!! Και να. Χαζεύοντας πότε τα αστέρια και πότε το ταβάνι. Καρφωμένο βλέμμα, βαθιές ανάσες. Να μυρίσεις τις μυρωδιές της άνοιξης. Βαθιές ανάσες, όχι σκέψεις. Σκέψεις ρηχές, θολές. Που να προβληματίζεσαι τώρα... Μα αυτή η μυρωδιά- παρελθόν. Που με ταξίδεψες τώρα... άλλος εαυτός τότε. Τότε είχα όνειρα... Όνειρα?! Που πήγαν? Δεν πραγματοποιήθηκαν... θαμένα θα είναι στην μυρωδιά της άμμου στην παραλία. Θα τα έθαψα γύρω στα εφηβικά μου χρόνια, την εποχή που άρχισε να αλλάζη η ζωή μου... Η ζωή ποιανού? Έχει ρωγμή το ταβάνι??? ? Πάλι ξέχασα το φως ανοιχτό στο μπάνιο... Κάποιος ξένος με κοιτάει... Τι όμορφο βλέμμα. Τι ταλαιπωρημένο πρόσωπο. Με αγριοκοιτάζει. Του χαμογελό και κάνει το ίδιο. Αλλά κάτι στο βλέμμα του δεν με συγχωρεί. Πφ, Παλιοκαθρέφτης... Αχ, καλό μου κρεβάτι. Και πάλι σκέψεις. Και ναι δεν μυρίζω μόνο την φύση... είναι η στιγμή που μυρίζω την επιθυμία για αλλαγή!!! Είναι αυτή η στιγμή που δεν ξέρεις για πόσο ακόμα θα αντέξεις... Μπάμ 

[Αντώνης]

- Παρελθόν -

     Έψαχνα με τις ώρες (για να μην είμαι τραγικό, κάποια λεπτά) για να βρω το κατάλληλο γνωμκό ώστε να παρουσιάσω το θέμα "Παρελθόν. Τελικά δεν κατέληξα σε κάποιο αφού όλα ήταν σωστά και ωραία αλλά ήθελα απλά να μην παραπλανηθώ και ξεφύγω από το θέμα μου και αυτά που θέλω να πω εγώ.
     Το "μην σκαλίζεις το παρελθόν" το έχετε ξανα-ακούσει. Το "τρέχω  να ξεφύγω από το παρελθόν μου" και αυτό.  Και διάφορες τέτοιες εκφράσεις που πάνω κάτω δείχνουν μια στάση απόμακρη και αμυντική προς το παρελθόν. Γιατί όμως; Γιατί τα άτομα με ένα δύσκολο, (ή) "βρώμικο", (ή) αμαρτωλό παρελθόν χρησιμοποιούν και πράττουν αυτά τα γνωμικά; Για αυτό ποτέ δεν γλυτώνουν και ποτέ δεν ηρεμούν. Γιατί το διώχνουν. Το αγνοούν. Το θάβουν.
     (Σαν νεαρός ενήλικος πλέον), είχα ένα ψυχοφθόρο εφηβιικό παρελθόν. Μου προκάλεσε ψυχοσωματικά και κάποια ψυχολογικά. Μου δημιούργησε ουκ ο λίγες δυσκολίες στην καθημερινότητά μου ( μέχρι και πέρυσι). Όποιος διαβάσατε και στα προηγούμενα (αν έχετε διαβάσει) μου ήταν δύσκολο να κάνω καινούργιες παρέες, ήμον εσωστρεφής, δεν είχα έναν φίλο ή μία φίλη που να ξέρει τα προσωπικά μου, σάπιζα στην τηλεόραση και έχανα (κυριολεκτικά) την ζωή μου. Δεν ζούσα. Μέχρι τον Αύγουστο του '11 που είπα ότι θα αλλάξω. Αλλά δεν ήξερα απο που να αρχίσω. Καθώς το έψαχνα (για 1μιση μήνα...) και ανέλυα τι θα ήθελα να αλλάξω και μέσα από αυτό έβρισκα τις πράξεις και τις κινήσεις που θα έπρεπε να κάνω, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αυτό που έπρεπε πρώτα από όλα να κάνω (για να μπορέσω να φέρω εις πέρα τις πράξεις που θα με οδηγήσουν στην αλλαγή) ήταν... να τα βρώ με το παρελθόν μου!
     Στην αρχή ήθελα να πάω σε ψυχολόγο. Ήθελα έναν ειδικό να συζητήσω, να του πω αυτά που σκέφτομαι και να μου πει τις επιστημονικές του απόψεις πάνω στα θέματά μου. Αλλά επειδή όλο το σκεφτόμουν και μόνο στα λόγια (το έλεγα και στην μητέρα μου) και στην σκέψη έμενα... άρχισα να ψάχνομαι μόνος μου. Στην αρχή με μια κολλητή μου. Μετά έψαχνα διάφορα θέματα στο ίντερνετ (1. σε όποιο μπορούσαν να λυθούν μέσω ίντερνετ, 2. τα πιο πολλά κείμενα στα αγγλικά διότι στα ελληνικά αποτελέσματα μειονεκτούσε κάπως). Και στη συνέχεια έκανα μια πιο βαθιά αναζήτηση στον εαυτό μου (βαθιά όμως). Και ένα μικρό (εώς και μεγάλο, για να είμαι ειλικρινής) η τύχη (μοίρα, Θεός, κάρμα) έφερνε τις απαντήσεις στο πιάτο. Όλα αυτά με σκοπό το να κατανοήσω και να αναλύσω κάθε πράξη του παρελθόντος καθώς και να τα μοιραστώ και να το κατανοήσω.
     Μέσα από τα παραπάνω θυμήθηκα στιγμές. Στιγμές που είτε με πονούσαν είτε είχαν αφήσει κάποιο στίγμα στην ζωή μου με αποτέλεσμα ένα χαρακτηριστικό στον χαρακτήρα μου. Ακολούθησα την διαδρομή του χαρακτήρα μου και πως εξελίχθηκε. Χρόνο με το χρόνο, γεγονός με γεγονός. Έπρεπε να δεχτώ και να αποκαλύψω κάποια γεγονότα ώστε να απελευθερωθώ. Έβλεπα ποιο ακριβώς χαρακτηριστικό και φόβο μου πρόσθετε το κάθε γεγονός. Συζητώντας (είτε με την κολλητή μου είτε με τον εαυτό μου) κατάλαβα ότι έπρεπε να ανοιχτώ. Να γίνω ευάλωτος. Να εκτεθώ. Έπρεπε να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, τα ελαττώματά μου. Αφού τα εξωτερίκευσα, ήταν πιο εύκολο πλέον. Είχα κάνει την αρχή να πω αυτά που φοβόμουν, να τα πω και στον ίδιο τον εαυτό μου (αθάνατε χατζηγιάννη!). Είχα πλέον τον φόβο μου μπροστά μου. Με ονοματεπώνυμο, με μορφή. Ήξερα (πιο σωστά είχα παραδεχτεί) πλέον το τι με πόναγε. Επίσης ανακάλυψα καλύτερα τον εαυτό μου και κατάλαβα περισσότερο τις πράξεις μου και τον τρόπο αντίδρασείς μου. Είτε αυτός ήταν σωστός είτε ήταν λάθος.
     Αυτό έπρεπε να κάνω. Να τα ανακαλύψω και μετά να τα παραδεχτώ. Να μην συνεχίζω να τα κρύβω. Γιατί οι φόβοι δεν είναι ελαττώματα. Οι φόβοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Και τα ελαττώματα (όπως το λέει και η λέξη) δεν είναι καλό να μένουν. Πρέπει να προσπαθούμε να τα εξαλείφουμε ή να τα μετριάζουμε.Κι αφού μπορούσα να το συζητήσω, μπορούσα να βρω και λύση. Γιατί μέσα από κουβέντα και ψάξιμο θα βρισκόταν η λύση. Όπως και έγινε.
     Και αφού ξεκαθάρισα κάθε στιγμή από το παρελθόν και για το τι έχει αφήσει στην ζωή μου - και ανακάλυψα και κάθε αντίδραση και χαρακτήρα της προσωπικότητάς μου - με κατανόησα. Κατανόησα το ποιος ήμουν και το πως έφτασα να είμαι αυτός που είμαι. Όλα ήταν πιο ξεκάθαρα. Φόβοι, σκέψεις, χαρακτηριστικά... Αυτά έκανα στο παρελθόν. Αυτά έκρυβα. Αυτά έπραξα. Αυτά θα αλλάξω. Αυτά θα σας πω. Αυτός είμαι γιατί αυτό είναι το παρελθόν μου. Κάθε κομμάτι μου έγινε πιο κατανοητό, πιο ξεκάθαρο.
     "Οι πράξεις του παρελθόντος καθορίζουν το ποιος είσαι σήμερα."
     Και χωρίς κανένα κόμπλεξ, χωρίς καμιά ντροπή, χωρίς συστολή μπορώ να μοιραστώ με τους φίλους μου, με τους δικούς μου ανθρώπους καθώς και με τον υπόλοιπο κόσμο, τον εαυτό μου. Γιατί δεν ντρέπομαι πλέον να μιλήσω για αυτόν. Δεν ντρέπομαι να κρύψω τον χαρακτήρα μου, ούτε γεγονότα από αυτόν. Η προσωπικότητά μου είναι αποδεχτή από εμένα, άρα θα γίνει και για τους υπόλοιπους.
    Και κλείνω επαναλαμβάνοντας. Το παρελθόν σου είναι Εσύ. Μην τρέχεις μακριά του, μην το θάβεις, μην το κρύβεις, μην το απαρνιέσαι. Μην συμβιβαστείς μαζί του. Αποδέξου το. Όποιο και αν είναι, ότι και να έχει γίνει είναι το παρελθόν σου. Αν είσαι καλός άνθρωπος, δεν θα πρέπει να ντρέπεσαι για ότι και να είναι το παρελθόν. Και στην τελική το παρελθόν είναι παρελθόν. Αλλά επειδή έχεις διαμορφωθεί μέσα από αυτό και οι μελλοντικές σου πράξεις κρίνονται μέσα από τα γεγονότα του παρελθόνοτς, συμφιλιώσου! Δεν χρειάζεται να το αγαπήσεις, απλά να το δεχτείς!
     Εγώ το έκανα. Τώρα πια οι φίλοι μου και οι φίλες μου (οι πραγματικοί- όχι αυτοί για τα μάτια του κόσμου) ξέρουν τα πάντα για μένα. Είμαι ελεύθερος. Είμαι πιο ήρεμος. Συζητάω πιο εύκολα. Δεν έχω τόσα προβήματα. Δεν έχω πλέον ψυχοσωματικά. Ούτε είμαι εσωστρεφής και αντικονωνικός. Απαλαμβάνω την ζωή και προσπαθώ να μην μένω πίσω. Γιατί αν είσαι προσκολημένος στο παρελθόν, εκεί μένεις. Εγώ το κουβαλάω μαζί μου, με χαμόγελο και προχωράω μπροστά. Η ζωή είναι υπέροχη.

[ Συγγνώμη αν σας κουράζει η δομή, αν έχω ορθογραφικά ή οτιδήποτε άλλο. Υπενθυμίζω δεν τα περνάω από word, ούτε είμαι ειδικός στα κείμενα ή φιλόλογος. Απλά θέλω να μοιραστώ πράγματα, να ανταλλάξουμε γνώμες και εμπειρίες και να αλληλοβοηθηθούμε. Έτσι για να υπάρχει ακόμα ανθρώπινη επαφή εν έτη 2012. Τα λέμε στο επόμενο "θέμα".]

Γνωρίζοντάς με λίγο καλύτερα/ Αλλάζοντας την (τον τρόπο) ζωή μου! 2


     Σαν χαρακτήρας δεν ήμουν και ο καλύτερος για τον εαυτό μου. Δεν μου έκανα καλό. Ήμουν αντικοινωνικός, δύσκολα γνώριζα νέα άτομα, ήμουν εσωστρεφής και δεν ένιωθα άνετα όταν σε μια παρέα ήταν ξένα παιδιά. Ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός και η εφηβεία μου δεν ήταν η καλύτερη. Όλα αυτά λόγω κάποιον αρνητικών γεγονότων που είχε η εφηβεία μου.
     Παρόλα αυτά η προσωπικότητά μου ήταν stand-up comedian, σατιρικός και έξω καρδιάς (για τους δικούς μου φίλους/φίλες).  Όμως τότε η σάτιρα και το stand up comedy δεν είχε γίνει γνωστό και κατανοητό με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να ενοχλούνται και να με θεωρούνε σνόμπ, "κακό" και οτιδήποτε ήταν αρνητικό.
    Όλα, λοιπόν, τα αρνητικά που είχα σαν χαρακτήρας ήταν διότι συνέβησαν κάποια γεγονότα στην ζωή μου. Δεν ήταν και τα καλύτερα και έτσι με οδήγησαν να αποκτήσω όλα αυτά προσθέτοντας μου και ψυχοσωματικά. Για τουλάχιστον 3 χρόνια έκανα συνέχεια (σόρρυ για το αηδιαστικό) εμετό. Μέρα παρα μέρα ξυπνούσα με το στομάχι μου να ανακατεύεται και ... ξέρετε. Αυτό είχε αποτέλεσμα να χάσω κάποια κιλά (και στα τρία-τέσσετα χρόνια). Επίσης δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις φίλες μου (σαν παιδί & έφηβος είχα περισσότερες φίλες) τα προβλήματά μου και κάποιες σκέψεις μου. Δεν ήταν σε θέσει να καταλάβουν και το έβλεπα και εγώ ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.  Μαζί με κάτι άλλα γεγονότα, για να τελειώνουμε, είχα καταντήσει να έχω ελάχιστες φίλες, να μην ξέρει καμία όμως σχεδόν τίποτα για εμένα ή την προσωπική μου ζωή, να νιώθω μόνος, να τα κρατάω όλα μέσα μου, να μένω κλεισμένος σπίτι μου βλέποντας τηλεόραση όλη την μέρα, να με πιάνει η μανία για να χάσω κιλά - να "αδυνατίσω" και γενικά να περνάει η εφηβεία μου γρήγορα σαν "νερό" και εγώ να την χάνω.
     Ώσπου (πριν 6 μήνες και κάτι όπως έχω επαναλάβει) αποφάσισα ότι δεν θα πέθαινα από ανευρική ανορεξία (γιατί για εκεί το πήγαινε/ η διαφήμιση της τηλεόρασης για το σωματικό βάρος συν τα ψυχοσωματικά μου, μου είχαν διαλύσει το στομάχι), δεν θα μεγάλωνα μόνος μου, χωρίς φίλους, χωρίς ανθρώπους που να μην έχουμε σωστή σχέση και δεν θα κρατούσα αυτά που ήθελα μόνο για εμένα. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να λύνω ένα ένα τα προβλήματά μου.
     Καταρχάς, έπρεπε να σταματήσω να κάνω εμετό (διότι παρόλο που ο κύριος παράγοντας που μου το προκαλούσε είχε φύγει, λόγω μακροχρόνιας πάθησης, συνέχισα να κάνω- όχι με την ίδια συχνότητα- αλλά κάθε φορά που αγχωνόμουν ή κάθε φορά που έτρωγα ένα σουβλάκι- για τέτοιο πρόβλημα!). Το πρώτο που έκανα ήταν να παραδεχτώ ότι όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα που άνηκε στο παρελθόν και θα έπρεπε να το πολεμίσω. Επίσης έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να παχύνω γιατί ως "αδύνατός" θα γινόμουν πιο κοινωνικά αποδεκτός. Έτσι άρχισα να τρώω κανονικά (πάντα υγιεινά και με μέτρο), αλλά αυτή την φορά το ευχαριστιόμουν και δεν σκεφτόμουν πόσα λιπαρά, πόσο κιλά ή την ποσότητα. Απλά, αν το ζήταγε ο οργανισμός μου, έτρωγα!
     Στη συνέχεια έπρεπε να λύσω κάποια πράγματα για τα οποία ένιωθα άσχημα. Έπρεπε να ζητήσω από κάποια άτομα συγγνώμη. Δεν ήταν εύκολο καθώς το να ζητάς πραγματική συγγνώμη, να ρίχνεις τον εγωισμό σου, να ντρέπεσαι να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον, είναι δύσκολο. Αλλά για να προχωρήσω έπρεπε να  το κάνω. Και το έκανα. Και ευτυχώς την δέχτηκαν και με συγχώρεσαν! (ακόμα έχω να ζητήσω από δυο τρία άτομα συγγνώμη, το επεξεργάζομαι και εν καιρό θα το κάνω!!!). Αυτό γιατί ένιωθα άσχημα, στενοχωριόμουν για κάποια πράγματα.
    Επίσης, έπρεπε να λύσω τις διαφορές που είχα (και τα νεύρα) με κάποιες φίλες μου, οι οποίες δεν το ήξεραν (και λογικό, αφού ήξεραν ότι έχω κάποιο πρόβλημα μαζί τους αλλά δεν τους έλεγα "τι") γιατί τους το κρατούσα "μαζεμένα". Έπιασα μία-μία και παραδέχτηκαν τα λάθη τους, μου είπανε κι αυτές την δικιά τους άποψη, συζητήσαμε... και τώρα είμαστε μια χαρά (και όταν λέω "μια χαρά" εννοώ πραγματικά είμαστε καλύτερα από πριν).
     Τέλος, έπρεπε να μάθουν κάποια άτομα πόσο τα αγαπώ και πόσο πολύτιμα είναι για την ζωή μου. Έπρεπε να τους πω, να το ξέρουν, να έχει ειπωθεί έστω μια φορά ότι τα ευχαριστώ που είναι μέρος της ζωής μου και υπάρχουν σε αυτήν. Να μάθουν τι νιώθω. Και το μόνο που επέφερε αυτό ήταν χαμόγελα και αγκαλιές!
     Σαν Αντώνης, σαν εσωστρεφής, αντικοινωνικός και καταθλιπτικός, εκτός το να λύσω τα προβλήματα με τους άλλους έπρεπε να διορθώσω και εμένα. Και έτσι έκανα. Πήρε ώρες στο κρεβάτι να κοιτάω το ταβάνι, σκέψεις μέσα στο μετρό καθώς περνούσα από τούνελ σε τούνελ, ψάξιμο στο ίντερνετ για συμβουλές κ.α. ... Και κάπως έτσι άλλαξε προς το καλύτερο η ζωή μου. Όλα αυτά είναι εν συντομία οι αλλαγές στην ζωή μου. Ποιο όμως το ηθικό δίδαγμα και το μήνυμα που θέλω να σας περάσω?
     Παρελθόν. Όπως έχετε χιλιοακούσει και όπως έχει χιλιοειπωθεί το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν! Για να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου (είτε ψυχικά, είτε ψυχοσωματικά, είτε προσωπικά, κοινωνικά μπλα, μπλα μπλα) πρέπει να τα βρείς με το παρελθόν σου!!! Παρελθόν+εαυτός= Εγώ.
     Λέω να αναλύσω την θεωρία μου και την προσωπική μου πείρα για το παρελθόν στο επόμενο post. Μέχρι τότε καλό σαββατόβραδο να έχετε. Διασκεδάστε!

Γνωρίζοντάς με λίγο καλύτερα/Αλλάζοντας την (τον τρόπο) ζωή μου!
     Πριν 6 μήνες κάτι μου την "βάρεσε" και είπα να αλλάξω την καθημερινότητά μου. Δεν μου άρεσε πια αυτή η ρουτίνα. Ούτε  ευχαριστιόμουν την ζωή που έκανα. Για 19 ολόκληρα χρόνια ήμουν κολλημένος μπροστά από μία τηλεόραση 16ώρες/24ώρο. Δεν έβγαινα πολύ, δεν αθλούμουν, γενικά δεν σηκωνόμουν καν από τον καναπέ.  Ήξερα κάθε κουτσομπολιό, κάθε διάσημο. Ήξερα ποιος έχει πει τι και σε ποιον, το λεπτό που το έχει πει... είχα γίνει τόσο "εξπέρ" πάνω στο θέμα "tv" που θα μπορούσα να κανόνιζα εκπομπές. Τηλεόραση και υπολογιστή. Ήταν το μόνο που έκανα. Όσπου κάποια στιγμή η τηλεόραση μαζί με την "κρίση" άρχισε να γίνεται ένα σκουπίδι. Και αυτό με ξύπνησε! Συνειδητοποίησα ότι η τηλεόραση ήταν γενικότερα σκουπίδι, ότι έχανα πολύτιμο χρόνο από την ζωή μου και ότι αν συνέχιζα έτσι θα σάπιζα...  Έτσι λοιπόν, πήρα την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου. Να κλείσω την τηλεόραση μια για πάντα! Και ναι! Ήταν πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Βέβαια στην αρχή συμπλήρωνα τις κενές ώρες μου με τον υπολογιστή. Αλλά κι αυτό σιγά σιγά το ελάττωσα. Από το να βλέπα ξένες σειρές, να είμαι όλη την ώρα στο facebook και το twitter και να καταβροχθίζω κάθε άχρηστη πληροφορία από ότι ενημερωτικό και ειδησιογραφικό site-blog υπήρχε, άρχισα να ψάχνω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Έσβησα το facebook, έσβησα και το twitter, σταμάτησα να διαβάζω τόσες ειδήσεις...και ασχολήθηκα με θέματα που ήθελα. Όπως "πως να ζήσω πιο ευτυχισμένα", "πως να γίνω καλύτερος άνθρωπος" "πως να αλλάξω την ζωή μου" (και ότι παρομοιο μπορούσα να βρω στο wikiHow, eHow etc) και διάφορα άλλα τέτοια που σε κάποιους μπορεί να φαίνονται αδιάφορα μέχρι και γελοία αλλά εμένα μου δώσανε έμπνευση να "δημιουργήσω".
     Σε τι να δημιουργήσω? Πάνω σε αυτά που μου άρεσαν. Και αυτά που μου άρεσαν ήταν διάφορα "καλλιτεχνικά". Άρχισα να γράφω κείμενα. Άρχισα να σχεδιάζω cocncept φωτογραφήσεων. Σε πιο ελεύθερο χόμπι, άρχισα ξανά να ζωγραφίζω, με ξυλομπογιές, όπως έκανα όταν ήμουν παιδί (με την ίδια ζωγραφική ικανότητα) που θυμάμαι ότι μου άρεσε τρελά και ήθελα να γίνω ζωγράφος (και ας μην έχω την ικανότητα). Άρχισα δηλαδή να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, που μου φτιάχνουν την διάθεση και που με κάνουν να αισθάνομαι ότι δημιουργώ.
     Καθάρισα και το δωμάτιό μου. Κάτι σαν το space clearing αλλά όχι τόσο τελετουργικά. Απλά πέταξα ότι σαβούρα υπήρχε στο δωμάτιο (μου πήρε 3 μέρες!), τακτοποίησα γραφείο-ντουλάπα όπως τα ήθελα εγώ και μετακίνησα 2 επιπλάκια. Και αμέσως ένιωθα πιο "ελαφρής".
     Λίγο αργότερα από αυτά γράφτικα και "παγκράτιο". Ένα είδος πάλης/πυγμαχίας. Είναι η "γυμναστική" μερίδα της αλλαγής. Γυμναστήριο δεν πρόκειται ποτέ να πήγαινα ή να κατάφερνα να μείνω αν έκανα εγγραφή και έτσι βρήκα κάτι εναλλακτικό. Νιώθω ακόμα μια δυσφορία και μια άρνηση όταν πηγαίνω, ότι θα ψωφήσω στην κούραση και ότι δεν είναι για εμένα αυτά (με την γυμναστική έχω υπογράψει συμφωνητικό διαζυγίου πριν βγω από την κοιλιά της μητέρας μου...)  αλλά κάθε φορά σκέφτομαι την υγεία μου, την ευεξία μου και ως δια μαγείας μετά από μιάμιση ώρα που τελειώνει το μάθημα είμαι έτοιμος να παίξω και μπάσκετ! Βγαίνω με τόση ενέργεια, με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου και ξέρω ότι είμαι ζωντανός και ενεργητικός!
     Όλα αυτά βέβαια σιγά σιγά. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και όλα ήταν τέλεια. Τα δούλευα όλα, μέρα με την μέρα. Θα μου πεις ότι δεν έκανα και κάτι το συγκλονιστηκό και θα σου απαντήσω ότι έχεις ένα δίκαιο, αλλά για εμένα που καθόμουν όλη μου την ζωή μπροστά από μια τηλεόραση και δεν κουνούσα ούτε το δαχτυλάκι μου, αυτά ήταν μια αρχή.
     Εκτός όμως από αυτές τις μικρές αλλαγές άρχισα να αλλάζω και το "εγώ" μου. Για να καταλάβετε, σαν χαρακτήρας. ήμουν αντικοινωνικός, έκανα τρελή σάτιρα και όλοι το περνούσαν για κακία και κόμπλεξ, ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός, εσωστρεφής και πολλά άλλα αρνητικά. Τόσα πολλά που είχα καταφέρει να έχω ψυχοσωματικά... Αλλά αυτά λέω να τα αναλύσω στην επόμενη ανάρτησή μου! (έτσι για να έχουμε να λέμε κάτι).
     Μέχρι τότε  καλή μέρα να έχετε και αν νιώθετε πτώματα μην ξεχνάτε ότι το σαββατοκύριακο είναι κοντά!!! (και κάπου εκεί θα τα ξαναπούμε και εμείς).

[υ.γ. το facebook το άνοιξα ξανά ύστερα από έξι μήνες (έξι ολόκληρους μήνες, τς! επιτυχία,ε?). Όχι γιατί ένιωθα την ανάγκη- ούτε καν- αλλά για πιο άμεση και δωρεάν επαφή με τους friends]

          Καλησπέρα σας! Με λένε Αντώνη, είμαι είκοσι χρονών και μένω κάπου γύρω από την αθήνα. Μέσα σε αυτήν την χαόδης πόλη και γενικότερα στην κατάσταση που επικρατεί, είπα να δημιουργήσω το blog μου, (όχι βέβαια για να μιλήσω για την κρίση - ούτε καν ξέρω να πω κάτι) γιατί θέλω να γνωρίσω και να ανταλλάξω απόψεις, γνώμες, όνειρα με όσους ανθρώπους είναι πρόθυμοι να με ακολουθήσουν. 
          Αυτό που θέλω δηλαδή είναι να αρχίσω να έχω επικοινωνία με ένα ευρύτερο κοινό. Θέλω να εξερευνήσω τον κόσμο του blogging καθώς και να συζητήσω για θέματα, όνειρα, προβληματισμούς κ.α που με απασχολούν ή απλά να "βγάλω" αυτό που έχω μέσα μου. (ο τίτλος του ιστολογίου λέει τα περισσότερα από αυτά που θέλω να εκφράσω)
          Δεν έχω όρια στην ηλικία, αφού αυτό που θέλω είναι να έρθω σε επαφή με κόσμο, καθώς ούτε (όρια) στην κριτική σας. Ελπίζω  να μου δώσετε χρόνο να βρω τον ρυθμό μου... Ούτε και εγώ ξέρω πως θα εξεληχθεί αυτό το blog... τις περισσότερες φορές θα γράφω διάφορα θέματα που θέλω να μοιραστώ, άλλοτε μπορεί να πετάω κανένα "κείμενο", καμιά παροιμία και διάφορα άλλα.
         Αυτά για πρώτη ανάρτηση (μην ξεχνάτε είναι η πρώτη φορά που το κάνω), περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε δεξιά στο "Για εμένα" καθώς και στα επόμενα posts.
        Σας ευχαριστώ. Εύχομαι να βρω αντίκρισμα. Και τα λέμε στην αυριανή ανάρτηση που θα σας μιλήσω λίγο για εμένα (έτσι για να γνωριστούμε). 
Καλή συνέχεια :)