Μια μικρή παύση για χαλάρωμα

     Η ζέστη μας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα. Στην Αθήνα δεν είναι να κυκλοφορείς και πολύ. Οι βουτιές στην θάλασσα έχουν αρχίσει να αυξάνονται και βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν φύγει ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού.
     Ζέστη, ιδρώτας, κούραση, ύπνος, ανεμιστήρας, κλιματιστικό, παγωμένο νερό, σκιά. Αυτά χαρακτηρίζουν τις μέρες μας, αυτές τις μέρες. Τρέχουμε για την δουλειά, ή για να βρούμε δουλειά, ή για να πάμε μια βόλτα και μέσα σε δυο ώρες έξω στον δρόμο είσαι έτοιμος να πέσεις "τ' ανάσκελα". Η μόνη διαφορά από την τρεχάλα του χειμώνα είναι η αφόρητη θερμοκρασία.
     Μέσα σε αυτήν την εξάντληση έκανα και εγώ την "παύση" μου. Σχόλασα από την δουλειά στις 3 το μεσημέρι. Θα επέστρεφα σπίτι με το πόδια. Ήταν μια κουραστική μέρα και τα νεύρα μου χάλια. Και μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα. Πήγα και πήρα παγωτίνια. Όχι πολλά. Σε ένα κουτάκι ίσα ίσα να με συνοδεύσουν στον δρόμο για το σπίτι. Άρχισα να περπατάω σιγά σιγά και να τρώω τα παγωτίνια μου. Χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Άδειο το μυαλό. Υπήρχε μόνο το περπάτημα και τα παγωμένα παγωτίνια που με γλύτωναν από το λιώσιμο του μεσημεριανού ήλιου. Περπατούσα και χάζευα τους ιδρωμένους ανθρώπους μέσα στο αυτοκίνητο. Τους μηχανόβιους που το στυλ με το μαγιό ήταν τόσο αντισυμβατικό. Τα παιδιά που αγκομαχούσανε να κάνουνε ποδήλατο. Άκουγα τα τζιτζίκια και όσα πουλιά δεν είχαν σκάσει από την ζέστη. Έτσι ήταν η διαδρομή μου μέχρι το σπίτι. Ούτε μία σκέψη ούτε μία ενόχληση. Εγώ και τα παγωτίνια.
     Με το που έφτασα σπίτι έβαλα το μαγιό μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και οδήγησα προς την παραλία. Πάλι καμία σκέψη. Άφησα κάθε βιαστικό να με προσπεράσει, δεν κόρναρα ούτε μία φορά, δεν έβαλα ούτε καν την τέταρτη ταχύτητα. Πήγαινα εντελώς χαλαρά.
     Στην θάλασσα βρήκα μια σκιά κάτω από κάτι δέντρα (που να βρεις ομπρέλα μεσημεριάτικα) και άπλωσα την πετσέτα. Αμέσως πήγα μπήκα θάλασσα. Πήγα μέσα μέσα για να αποφύγω την πολυκοσμία. Οι φωνές ίσα που ακουγόντουσαν σαν βουητό. Έκανα βουτιές και όλα ησύχαζαν κάτω από την θάλασσα. Πριν νιώσω ότι κουράζομαι βγήκα, ξάπλωσα στην πετσέτα, έβαλα και μια μπλούζα πάνω από το κεφάλι μου και έπεσα για ύπνο. Εκεί, να ακούω τα κύματα και τις ρακέτες. Οι φωνές δεν με απασχολούσαν και πολύ. Ύστερα από κανα σαραντάλεπτο ξύπνησα.
     Επίστρεψα σπίτι και έκατσα να φάω το μεσημεριανό. Χάζεψα λίγο στο ίντερνετ και μπήκα για μπάνιο. Αν και μετά το μπάνιο ήθελα κι άλλον ύπνο, ήμουν αρκετά χαλαρός και ξέγνοιαστος ώστε να συνεχίσω την μέρα μου. Πήρα τα τηλέφωνά μου και κανόνισα βόλτα.
     Αυτό ήταν. Όλη η τρέλα της μέρας, όλο το άγχος, τα πάντα! έστω και για αυτές τις λίγες ώρες τα είχα κάνει πέρα. Δεν κάθησα να σκάσω, να εκνευριστώ για άλλη μια μέρα με καύσωνα. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα για τον εαυτό μου και για τις αντοχές μου.
     (Γι αυτό ίσως σας φαίνεται και το κείμενο κάπως "χαλαρό". Καλοκαίρι είναι. Όσο μπορώ- και το επιτρέπουν τα θέματα που με απασχολούν- θα προσαρμοστώ σε ένα πιο αέρινο τρόπο θεμάτων και γραψίματος.) Όσα προβλήματα κι αν έχετε, δεν ζητάω να τα ξεχάσετε ούτε να τα αφήσετε για μία μέρα. Μόνο λίγες ώρες. Ελάχιστες. Πάρτε ένα παγωτό στο χέρι ή το μεσημεριανό φαγητό στην παραλία. Πηγαίντε για μπάνιο μόνοι σας, ή καθήστε στο μπαλκόνι σας, δείτε καμιά ταινία είτε σπίτι είτε στον κινηματογράφο (πάντα μόνοι σας- απολαύστε την παρέα του εαυτού σας χωρίς καμία σκέψη) πηγαίντε για αργό περπάτημα, μπλοκάρετε κάθε σκέψη από το μυαλό, μην σκεφτείτε τίποτα, μην αφήσετε να σας εκνευρίσει τίποτα...και χαλαρώστε! Μια μικρή παύση στον καύσωνα του καλοκαιριού. Είναι υπέροχα!!! Μόνο λίγες ώρες.

Καλοκαίρι (1)

     Η αγαπημένη εποχή για τον περισσότερο κόσμο. Η εποχή που όσο πάει κοντεύει να γίνει μισητή με την αφόρητη ζέστη. Είναι αυτοί οι λίγοι μήνες που το μυαλό μας ξεφεύγει, θέλει δεν θέλει, αλλάζουμε χαρακτήρα, νιώθουμε ζωντάνια.
     Είναι διάφορα αυτά που αγαπώ στο καλοκαίρι. Αγαπώ την ευχάριστη διάθεση που αποκτούν οι άνθρωποι. Αγαπώ την παραλία γεμάτη κόσμο, φωνές, βαβούρα (και κάθε κλασσική ελληνική οικογένεια με τα τάπερ της!). Το μεσημεριανό στο μπαλκόνι με παρέα. Τα αναρίθμητα παγωτά που σου δίνουν λίγα λεπτά δροσιάς. Τα χαλαρά απογεύματα που κάθεσαι είτε μόνος είτε με φίλους ιδρωμένοι σε έναν καναπέ με τον ανεμιστήρα να σας δροσίζει σε κάθε πέρασμά του από απέναντι και η έλλειψη κάθε σχεδίου για το βράδυ. Τα γεμάτα μαγαζιά με κάθε είδους συζητήσεις (νιώθω αισιόδοξος για τον φετινό τους τζίρο!! Ελπίζω να στηρίξουμε κάθε μαγαζί λίγο περισσότερο από ότι τον χειμώνα). Τους περιπάτους δίπλα στην θάλασσα ή σε έναν πλακόστρωτο δρόμο. Τα ξενύχτια. Ο χορός στα κλάμπ. Ο ερωτισμός που κρύβει κάποιο βράδυ του καλοκαιριού. Η τρέλα που δέρνει τον καθένα μας και δοκιμάζουμε χωρίς δεύτερη σκέψη κάθε τρελή εμπειρία που μας καρφώθηκε στο μυαλό. Οι πιο κρυφές εξομολογίσεις είτε αυτές γίνονται με την υποστήριξη του "αλκοόλ" είτε ευθύνεται ο ερωτισμός, όπως είπα και πιο πάνω.
     Δεν θα κουράσω άλλο γιατί γενικά το καλοκαίρι είναι όμορφο!!! Αλλά να τονίσω μερικά πράγματα που με εκνευρίζουν κι όλας:
    Οι ηλικιωμένοι που έρχονται για πρώτη φορά στο μαγαζί (οποιοδήποτε μαγαζί) έχουν κανονίσει να βγάλουν όλη την ξινίλα και παραξενιά δεν έβγαλαν στους συμπέθερους. Τους ηλικιωμένους πάλι που ένας Θεός ξέρει τι τους πιάνει το καλοκαίρι και παίρνουν το αυτοκίνητο μέσα στην κοσμοσυρροή και σε κάνουν να βλαστιμάς ό,τι σκεφτείς εκείνη την στιγμή. Μου την δίνουν οι γονείς που έχουν πάρει τα παιδιά τους σε μια μικρή εκδρομή και στο τέλος της ημέρας τα έχουν παρατήσει να σέρνονται από πίσω τους κλαίγοντας και ουρλιάζοντας με τους γονείς μπορστά απηυδισμένους. Τον κάθε τουρίστα (ντόπιος ή ξένος) που δεν σέβεται τον χώρο σου και δεν τον ενδιαφέρει να τον αφήσει όπως τον βρήκε.

Αυτά πάνω κάτω και συμπυκνωμένα... Α! να μην ξεχάσω ότι λατρεύω και τις μικρές, εκτός προγραμματισμού, εξορμίσεις. Οπότε όλο και σε κάποια γωνία θα σας παρατηρώ!"
     Έστω και καθυστερημένα, καλό καλοκαίρι να έχετε! Γεμίστε μπαταρίες (ακόμα και αν δουλεύεται, φορτιστείτε με τον ήλιο! - ούτε εγώ έχω πάει διακοπές για 4 χρόνια) και τα σοβαρά προβλήματα ξανά από χειμώνα. Κάντε τις τρέλες σας, ξαδώστε, ξεσκάστε, ερωτευτείτε, ανανεωθείτε. Και εξαφανίστε την καλοκαιρινή κρίση για καλό τους τουρισμού μας!

Σε κάνει χειρότερο άνθρωπο! Μίσησε το.

     Είναι το πιο δυνατό συναίσθημα μετά την αγάπη. Σε τυφλώνει, δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά... έχει σχεδόν τις ίδιες επιπτώσεις με την αγάπη αλλά είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι το μίσος! Το μίσος που νιώθουμε κάθε μέρα, που μαθαίνουμε να το νιώθουμε έτσι απλά, το αποδεχόμαστε λες και είναι απόλυτα φυσικό. Μερικές φορές συνδυάζεται και με την εκδίκηση. Πάνε μαζί. Μισείς κάποιον για κάτι και θες να τον εκδικηθείς. Είναι τόσο ισχυρά συναισθήματα. Τα υποστηρίζεις με όλο σου το είναι, τα πιστεύω.
     Κάποια στιγμή όμως αρχίζει και σε τρώει. Αν είσαι σε κοινό χώρο με τον άνθρωπο που μισείς, είναι η πρώτη σου σκέψη. Σκέφτεσαι πως θα ήθελες να ξεσπάσεις όλο σου το μίσος πάνω του. Και σιγά σιγά αρχίζει και φαίνεται, όλο αυτό, στον χαρακτήρα σου, στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Το νιώθουν και οι άλλοι γύρω σου, ότι έχεις μια αρνητική ενέργεια.
     Κάπως έτσι ένιωθα και εγώ πέρυσι τον χειμώνα. Για άτομα στην δουλειά, αλλά και στην σχολή μου. Κάτι άτομα αχώνευτα, που αηδίαζα στην κυριολεξία να τους βλέπω και απέφευγα φανερά να τους μιλήσω ή έστω να βρεθώ δίπλα τους. Πήγαινα στην σχολή με μισή καρδιά. Γιατί ήξερα ότι για κάποιες ώρες θα έπρεπε να είμαι στην ίδια αίθουσα με τα συγκεκριμένα άτομα. Και στην δουλειά όταν πήγαινα ήλπιζα ότι απλά δεν θα εμφανιστούν. Τόσο πολύ με ενοχλούσαν που έχανα την ουσία, ότι θα είμαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Και στην δουλειά, δεν το ευχαριστιούμουν γιατί δεν έβλεπα το χρόνο να σχολάσω, πράγμα που έκανε τον χρόνο να περνάει πολύ αργά!
     Ώσπου έφτασε το περσινό καλοκαίρι. Άρχισαν οι διακοπές και πήρα λίγο χρόνο για τον ευατό μου. Μακριά από τους ανθρώπους που δεν χώνευα. Και ήρθε και το τέλος του καλοκαιριού που άλλαξα εαυτό. Αλλά τότε δεν σκεφτόμουν εκείνα τα άτομα. Δεν υπήρχνα καν μέσα στο μυαλό μου. Μέχρι που άρχισε ξανά η σχολή και ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο χώρο. Τότε ξανά, ύστερα από ένα καλοκαίρι και περνόντας μια εβδομάδα στην τάξη, είδα ότι κανείς τους δεν έχει αλλάξει και ότι έχουν μείνει το ίδιο κακότροποι όπως πέρυσι.
     Αλλά εγώ είχα αλλάξει. Ούτε με πείραζε το τι έλεγαν, το τι βλακεία πετούσαν μέσα στο μάθημα, ούτε αν θα ήμουν δίπλα τους. Απλά κάποιο απόγευμα περπατώντας για το σπίτι ήρθα σαν μια απλή και αναμενόμενη απόφαση ότι δεν θα ξανασχοληθώ μαζί τους. Δεν ήθελα να "μου γυρνάνε τα έντερα" μόλις τους βλέπω. Το κυριότερο- δεν ήθελα εγώ να αφήνω τον οργανισμό μου να γεμίζει με μίσος, να αγχώνεται, να του ανεβαίνει η πίεση και γενικότερα δεν ήθελα να είμαι τέτοιος άνθρωπος.
     Ήταν πολύ πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Αφού εγώ με τον εαυτό μου δεν είχα κανένα πρόβλημα έτσι δεν υπήρχε λόγος να έχω πρόβλημα με κανέναν άλλον άνθρωπο, όχι μόνο στην τάξη, αλλά και γενικότερα. Αποτίναξα από πάνω μου και από μέσα μου κάθε ίχνος συναισθήματος μίσους και θέλησης για εκδίκηση. [βέβαια, δεν έγινα φίλος με αυτούς, αλλά μπορούσαν να ανταλλάξω ελάχιστες κουβέντες. Απέφευγα βέβαια να είμαι όπου ήταν και αυτοί διότι σαν άνθρωποι από μόνοι τους ήταν κακότροποι.]
     Αυτό που θέλω να πω, όχι μόνο για συγκεκριμένα άτομα είναι ότι, στην καθημερινότητά μου πλέον με εκνευρίζουν λιγότεροι άνθρωποι. Δεν θυμώνω τόσο εύκολα. Δεν δίνω σημασία σε ανθρώπους που απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους. Δεν μπορώ πλέον να νευριάσω με πολλούς, παρά μόνο να τους λυπηθώ. Να τους λυπηθώ γιατί αυτοί νευριάζουν, χλευάζουν, βρίζουν, μισούν, ενοχλούν... δεν ζουν. Δεν ευχαριστιούνται και πολλά πράγματα. Και το ξέρω- το έχω καταλάβει.
     Γιατί όμως κανείς κανείς δεν μας προειδοποιεί για το μίσος? Γιατί δεν μας εξηγούν ότι η αγάπη είναι πολύ καλύτερη από το μίσος... ή τέλος πάντως αν όχι η αγάπη,η ανέχεια τέτοιων ανθρώπων που με μεγάλει δυσκολία θα εκλείψουν από τούτο τον κόσμο. Κάθε φορά που κάποιος σας εκνευρίζει, χαμογελάστε του. Δεν θα ξέρει από που του ήρθε. Όταν κάποιος αρχίζει να σας κατηγορεί για κάτι που όντως δεν έχει βάση, συμφωνείστε. Θα μείνει άλλαλος. Δυστυχώς μου ξεφεύγει η ορολογία, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περιμένει. Δεν θα μπορέσει να βρει στήριγμα να συνεχίσει. Και αυτό δεν θα το κάνετε για να νιώσετε ικανοποίηση, αλλά γιατί έτσι θα παραμείνετε ήρεμοι και με την ψυχή σας άθικτη!!!
     Καλό μήνα να έχουμε, με πολύ αγάπη, λιγότερο μίσος!!!