Υπάρχουν και χειρότερα

     Τον τελευταίο καιρό έχω σταματήσει να σκέφτομαι (αν το έκανα ποτέ)! Έχω σταματήσει να είμαι εγώ. Λειτουργώ σαν ρομποτάκι. Όχι ότι θέλω, απλά μου βγαίνει τόσο αβίαστα και αυθόρμητα να κατεβάσω τους διακόπτες ώστε να περάσει γρήγορα αυτή η περίοδος. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε να ανακαλύψω και να βγάλω ένα καινούργιο συμπέρασμα για εμένα, για τον κόσμο γύρω μου και το πόσο κακομαθημένος ή εγωιστής είμαι (ή μάλλον ήμουν).
      Πριν μπω στρατό αλλά και για κάποιες μέρες μέσα σε αυτόν, πιάνοντας συζήτηση με κάποια άτομα κάπως σοβαρή, οι απαντήσεις μου και οι σκέψεις μου ήταν γύρω από το τι έχω περάσει, πόσα άντεξα και τόσο σημαντικά πράγματα... μέχρι που συνειδητοποίησα πόσο βλάκας ήμουν.
     Τις τελευταίες μέρες έχουν ακούσει πολλά τα αυτιά μου. Μου έχουν εμπιστευτεί άλλα τόσα.
Μεγαλώνουμε και συζητάμε για την ζωή μας και τα κατορθώματά μας λες και είναι τα μοναδικά. Μιλάμε για εμάς σαν υπερανθρώπους που πέρασαν μέσα από φωτιές και καταστροφές. Κάνουμε μια μικρή απογοήτευση δυσκολία και τον λίγο πόνο, αβάσταχτο. Έχουμε το κακό συνήθειο να μεγαλοποιούμε τα πράγματα και όσο αφορά τις δύσκολες καταστάσεις να τις τραγοποιούμε περισσότερο!
     Το πιο κοινό που άκουσα ή που μου είπαν και δεν το περίμεναν ήταν και αυτό που με πονάει περισσότερο. Για ψυχολογικά βιασμένα παιδιά και για παιδιά που δέχτηκαν ξύλο. Αν είναι δυνατόν. Μικρά παιδιά. Και να έχουν ζήσει σε περιβάλλον με προβλήματα αλκοολισμού. Κορίτσια υιοθετημένα που φορτωνόντουσαν το βάρος που πέρασαν οι γονείς για να τα μεγαλώσουν. Για γονείς που να λένε ότι τα παιδιά τούς τους στέρησαν την ζωή. Για παιδιά και έφηβους που έφαγαν ξύλο. Είτε ένα χαστούκι σε μια έφηβο κοπέλα είτε σε σε ένα αγοράκι ξύλο για να φάει το φαί του.
     Όπως και έφηβοι που χλευάστηκαν στο σχολείο για την εξωτερική τους εμφάνιση. Για ανθρώπους που βίωσαν τον ρατσισμό. Έμαθα και γνώρισα παλικάρια που στο σπίτι υπάρχουν ένας αλλά και οι δύο γονείς με μεγάλη αναπηρία. Τέλος κατάλαβα, πήρε το αυτί μου, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν παιδιά/άνθρωποι (αγόρια και κορίτσια) που μεγάλωσαν σε σπίτι χωρίς αγάπη!

-----------Ότι δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε, να μην νομίζουμε ότι περάσαμε κάτι δύσκολο ότι είμαστε δυνατοί. Υπάρχουν χειρότερα, πιο δυνατοί. Και πρέπει να μάθουμε να δίνουμε αγάπη. Και να αρχίσουμε να δενόμαστε ξανά σαν άνρθωποι μεταξύ μας!



 Σχεδόν πάντοτε σε όλη μας την ζωή πιστεύουμε ότι έχουμε πολλά προβλήματα ή ότι έχουμε περάσει μια δύσκολη κατάσταση. Αλλά τελικά (μέσα στο στρατό- ακούγοντας στο τηλ, λέγοντάς μου άλλοι, μαθαίνοντας από τρίτου) Υπάρχουν και χειρότερα! Οπότε μην κλέγεσαι ή υπερηφανεύεσαι ότι είσαι δυνατός που ξεπέρασες κάτι. γιατί μπορεί να ηταν πολύ μικρό μπροστά σε άλλα!

Ας εκτιμήσουμε ό,τι έχουμε, για μια καλύτερη ζωή

          Οι μέρες των γιορτών έχουν φύγει για τα καλά. Η ρουτίνα επέστρεψε για ορισμένους, ο ενθουσιασμός του χρόνου άρχισε να ξεφτίζει για άλλους και κάποιοι έχουν βαλθεί σώνει και ντε να μας καταστρέψουν κάθε αίσθημα χαράς και αισιοδοξίας που μας επέμεινε. Κάποιοι που δεν βλέπουν τι χάνουν. Χάνουν την ουσία. Χάνουν το νόημα.
          Το νόημα να ζήσουμε. Αλλά πραγματικά. Με όλη την έννοια, ή έστω όσο καλύτερα μπορούμε. Κάθε μέρα να εκτιμάμε τα πράγματα που έχουμε και να μην τα ξεχνάμε. Να τα έχουμε τουλάχιστον σε μια "φανερή" άκρη του μυαλού μας.
          Το πρωινό ξύπνημα! Κάθε βράδυ πέφτεις με την σιγουριά ότι το πρωί θα ξυνπήσεις. Κλείνεις τα μάτια και κάνεις όνειρα, προγραμματίζεις τις αυριανές δουλειές σου. Με την ιδέα ότι αύριο θα σηκωθείς. Κι αν όχι? Κάθε μέρα που σε βρίσκει ζωντανό είναι δώρο. Αξίζει λίγη σημασία. Λίγη χαρά. Ότι και σήμερα ξύπνησες και είδες την αυγή! Πάρε ανάσα βαθιά και νιώσε υγιής. Δόξα σε τον Θεό (ή ότι πιστεύεις) και ξεκίνα άλλη μια καινούργια μέρα.
          Ακόμα κι αν συναντίσεις στον δρόμο, μέσα στο αυτοκίνητο ή στα μέσα μεταφοράς ανθρώπους αγχώδεις, νευρικούς, με σπασμωδικές κινήσεις που βρίζουν, χαλάρωσε. Αυτοί τρέχουν και δεν καταλαβαίνουν ότι "ζουν". Περνάει η μέρα τους χωρίς νόημα. Ενώ εσύ ξέρεις. Παρατηρείς.
          Παρατηρείς στον δρόμο τους αστέγους, τους φτωχούς που ψάχνουν λεφτά στο πορτοφόλι, τους καταπονεμένους που περπατάνε αργά και σκυμμένοι. Ξέρεις ότι κάπου, κάπως, κάποτε τους έχεις βοηθήσει (αναφέρομαι στην φιλανθρωπία) ή ότι θα το κάνεις εκείνη την στιγμή. Είσαι καλύτερος από αυτούς που ούτε ματιά δεν τους έριξαν. Προχώρα χαμογελαστός.
          Χαμογέλα γιατί ακούς τις φωνές και βλέπεις τα λυπηρά πρόσωπα. Αισθάνεσαι. Κάν' τους να αναρωτηθούν γιατί χαμογελάς, κάν'τους να σου χαμογελάσουν πίσω. Μάθε τους ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελάνε.
          Εκτίμησε τους φίλους σου. Πές τους ευχαριστώ. Πές το. Όχι πράξεις. Λόγια. Όχι λίγα. Πολλά. Πές τους ότι δεν τους έχεις πει όλα αυτά τα χρόνια φιλίας. Το πόσο χρήσιμοι σου φανήκαν τις δύσκολες στιγμές, το πόσο ευγνώμων είσαι που σε στήριξαν σε στιγμές απαισιοδοξίας, το πόσο καλά έκαναν που σε κράτησαν προσγειωμένο όταν έπρεπε και το πόσο "φίλοι" με την έννοια της λέξης, είναι. Πές τους ότι ο χρόνος τους δεν πάει χαμένος. Πρώτα πές το... και όποτε δωθεί η ευκαιρία δείξ'το.
          Εκτίμησε την οικογένειά σου. Που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα εκεί. Γιατί σε νοιάζονται. Γιατί είσαι αίμα τους, είσαι οικογένειά τους. Γιατί σε αγαπούν. Όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει, ό,τι κι αν τους έχεις κάνει, εκείνοι θα σε προσμονούν να γυρίσεις πίσω.
          Ζεις, αισθάνεσαι, μαθαίνεις, γνωρίζεις... Βλέπεις εκατοντάδες (για κάποιους χιλιάδες) πρόσωπα την ημέρα. Μονόχνοτους. Βαρετούς. Δες πως ξεχωρίζουν οι χαρούμενοι, οι ερωτευμένοι, οι αισιόδοξοι... Τους καταλαβαίνεις από τα δυνατά γέλια, από τον χτύπο της καρδιάς τους, από το περπάτημα. Αυτοί ζούνε! Εκτιμάνε. Χαίρονται. Γίνε σαν κι αυτούς. Αν εκτιμάς την ζωή τότε βρίσκεις και το νόημα. Το διακρίνεις. Είναι όλα αυτά τα μικρά πράγματα που τα προσπερνάς.
          Ο γείτονας, ο γνωστός που δεν τον χαιρετάς, ο τρίτος που τον βρίζεις γιατί απλώς έχεις νεύρα, η βροχή που σε έπιασε χωρίς ομπρέλα, η ζέστη που κάνει τα ρούχα να κολλάνε πάνω σου. Όλα αυτά. Γίνονται καθημερινότητα. Χωρίς να προσέξεις την σταγόνα, τα χρώματα, τον εξυπηρετικό και χαμογελαστό υπάλληλο...
          Το καλύτερο αύριο δεν θα έρθει. Ήδη το ζεις. Μην περιμένεις να αλλάξει χρώμα ο ουρανός. Εκτίμησε το μπλε που έχει. Αγάπα το. Η μουντή καθημερινότητα που ζεις είναι μια τρελή άγρια ζωή που δεν έχεις σταματήσει να βλέπεις αρνητικά, που βαριέσαι να την παρατηρήσεις, που δεν έχεις εκτιμήσει... ακόμη!

Γιατί πιάνουμε φιλίες? Με ποιο κριτήριο εμπιστευόμαστε?

          Σκέψεις, συναισθήματα, γνωριμίες, αγάπες, φιλίες, χαμόγελα, κλάμα, λύπη, τσακωμοί, νέα, αναμνήσεις, απορίες, αγωνίες, προβληματισμοί,. άγχοι, αρρώστιες, σχέδια... 
Καθημερινά ανταλλάσσουμε πολλά περισσότερα πράγματα μεταξύ μας από όσα πιστεύουμε αλλά κι από όσα κατανοούμε. Μοιράζομαστε, όχι μόνο ώρες και μέρες, αλλά κομμάτια του εαυτού μας. Και αυτό είναι που μας κάνει ευάλωτους. Η ανάγκη να έχεις παρέα, φίλους, δικού σου ανθρώπους. Φτάνεις στο σημείο να ζεις σαν "ένα" με τον άλλον. να κάνεις υποχωρήσεις. να στηρίζεσαι πάνω του. να τον εμπιστεύεσαι. 
          Άραγε το έχουμε σκεφτεί αυτό πότε? Σε τι είδους άνθρωπο εμπιστεύομαστε τον εαυτό μας (στο οποίο συνεπάγεται η καλοπέρασή μας και η ευτυχία μας)? Αν όχι, τότε φταίμε σίγουρα εμείς. Που δεν καταλάβαμε, δεν σιγουρευτήκαμε, δεν ενδιαφερθήκαμε.  
          Κι αν Ναι - αλλά προδοθήκαμε?  Τότε δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε κανέναν άλλον. Διότι για κάποιο λόγο ξεγελαστήκαμε, είτε από τις δικές μας λανθασμένες αντιλήψεις είτε από το άτομο που ξαφνικά μπορεί να άλλαξε χαρακτήρα, είτε ακόμα από την ικανότητά του να παρουσίαζε κάτι άλλο. 
          Το να εμπιστευόμαστε στη ζωή μας σωστά άτομα μας κάνει να έχουμε κάτι ουσιώδες. Σε κάνει πλούσιο ασχέτως της οικομικής κατάστασης. Πλούσιος ψυχικά γιατί ξέρεις ότι αυτοί οι φίλοι άξιοι εμπιστοσύνης θα σε φροντίσουν, θα σε στηρίξουν, ή τέλος πάντων σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να μην σε φήσουν να πέσεις, σίγουρα θα σε σηκώσουν. 
          Όταν όμως ξέρεις ότι δεν έχεις άτομα άξια εμπιστοσύνης νιώθεις ένα κενό. Νιώθεις ευάλωτος. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα, δεν μπορείς να μοιραστείς χαρά,  δεν μπορείς να εκμυστηρεφθείς γεγονότα σε κάποιον και αν το κάνεις σε άτομα που δεν εμπιστεύεσαι έχεις την ευθύνη όσων μπορεί να επέλθουν και το πιο σημαντικό και στενάχωρο, σε οποιαδήποτε στιγμή τους χρειαστείς, ακόμα κι αν τους το ζητήσεις, δεν θα βρίσκεται κανείς δίπλα σου. Όλο αυτό περιγράφει μία ή γενικώς όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. 
           Όμως, γιατί? Γιατί έχουμε ανάγκη - (αν όχι την πολυχρησιμοποιημένη λέξη...) "φίλους" - έναν άνθρωπο (εξαιρουμένου του ερωτικού) δικό μας? Μπορεί, για να μοιραζόμαστε και να μεταφέρουμε τα προβλήματά μας. Κάτι σαν αγχολητικό. Ίσως για να μας επιβραβεύουν για την πρόοδό μας. Να αξιοζηλεύουν την χαρά μας. Ή ακόμα και για να ακούμε τις δικές τους κακουχίες και να ξέρουμε ότι υπάρχουν άλλοι με μεγαλύτερες δυστυχίες. Μπορεί, όλα αυτά μαζί. Θα μπορούσε να είναι και πιο απλό τελικά! 
           Πιάνουμε φιλίες διότι έχουμε ανάγκη την επικοινωνία. Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε ότι έχουμε κάτι κοινό και με κάποιον άλλον. Ότι γινόμαστε αποδεκτοί. Να νιώθουμε πως κάποιος φυλάει τα νότα μας. Κάποιος νοιάζεται για την χαρά και τον πόνο μας.
Να νιώθουμε μέσα από αυτόν τον δεσμό ζωντανοί και μονιασμένοι.