Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν οι συγγενείς μου "τι βιάζεσαι να μεγαλώσεις;" ή "μείνε λίγο ακόμα μικρός!". Επίσης θυμάμαι που κάθε φορά που έλεγα εγώ ο ίδιος ότι θέλω να μεγαλώσω οι γονείς μου μου απαντούσαν ότι θα το μετανιώσω και θα θέλω να ξαναγίνω παιδί. Η ίδια καραμέλα για χρόνια όπως οι τόσες και τόσες συμβουλές που συνοδεύονται με το "θα με θυμηθείς!".
Τελευταίες μέρες του σχολείου, λοιπόν, καθόμασταν στην τάξη και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Κάπου εκεί θυμήθηκα και αυτό. Και έθεσα στην καθηγήτρια της φιλολογίας και στους συμμαθητές μου το ερώτημα αν αυτοί θα ήθελαν να ξαναγίνουν παιδιά. Και κάθε τι γύρω από αυτό. Οι απόψεις και οι γνώμες που ακούστηκαν ήταν ποικίλες. Βέβαια καμιά δεν με εντυπωσίασε. Επίσης δεν συμφώνησα με κανέναν που έλεγε ότι θα ήθελε να ξαναγίνει παιδί. Και η δικιά μου θέση πάνω σε αυτό είναι οι εξής:
Δεν μου λείπουν πολλά πράγματα από το να είμαι παιδί. Δεν μου λείπουν οι βόλτες με το καροτσάκι γιατί απλά δεν τις θυμάμαι. Ούτε τα παιχνίδια με τους φανταστικούς μου φίλους, μπορώ να τους εμφανίσω όποια στιγμή θέλω και σε οποιαδήποτε ηλικία. Δεν μου λείπει το ότι δεν μπορούσα να βγω βόλτα-έξω ότι ώρα ήθελα. Ή ότι έπρεπε να δίνω αναφορά. Ότι δεν μπορούσαν να πάω σε κάποια μέρη λόγω ηλικίας, ή να αγοράσω κάτι, ή να κάνω του κεφαλιού μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάποια πράγματα διότι δεν μου το επέτρεπε το σώμα μου, η νοημοσύνη μου, τέλος πάντων ήταν θέμα ηλικίας.
Υπενθυμίζω ότι δεν αναλύω τα υπέρ και τα κατά του να είσαι παιδί, αναφέρω μόνο την αντίρρησή μου στην παροιμία "να ξαναγινόμουν παιδί".
Δεν μου λείπει το να είμαι παιδί. Παρόλα αυτά μπορώ να αναφέρω δύο πράγματα που μου λείπουν από την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.
Η "ξεγνοιασιά" και η "αθωότητα" μου.Αυτά μάλιστα. Μου λείπουν. Σε εκείνη την ηλικία δεν είχα προβλήματα. Ήμουν ξέγνοιαστος. Τίποτα δεν με έκανε να σκέφτομαι πέρα από την συγκεκριμένη στιγμή. Δεν με ένοιαζαν πολλά τότε...
Το ίδιο και η αθωότητά μου. Τόσο αθώος! Δεν σκεφτόμουν πονηρά, αρνητικά, καχύποπτα. Δεν σκεφτόμουν τίποτα κακό και για κανέναν. Όλοι ήμασταν ίδιοι. Εμπιστευόμουν τους άλλους αμέσως. Γνώριζα κάποιον άγνωστο και αμέσως γινόμασταν φίλοι, έκανα φιλίες σε δευτερόλεπτα. Αρχίζαμε να μοιραζόμαστε μυστικά, σκέψεις (τα μυστικά και τις σκέψεις που μπορεί να έχει ένα παιδί), παιχνίδια. Χωρίς να γνωριζόμαστε. Χωρίς στοιχεία, χωρίς κοινά. Απλά περνούσαμε καλά.
Με εξαίρεση αυτά τα δύο, δεν μου λείπει κάτι άλλο. Όσο μεγαλώνεις τόσο αποκτάς εμπειρίες. Μαθαίνεις, ανακαλύπτεις, πράττεις κανούργια πράγματα. Αποκτάς γνώσεις. Ικανότητες. Και η ενηλικίωση έχει ωραίες στιγμές. Αλλά και πάλι. Δεν θα επέστρεφα πίσω. Ίσως και πάλι μόνο για το αίσθημα του έρωτα. Τον πρώτο έρωτα. Αυτόν που σου αλλάζει τον τρόπο σκέψης μέχρι εκείνη την στιγμή και σου μαθαίνει όλα τα παρεμφερεί συναισθήματα.
Και καθώς ενηλικιώνεσαι... έχεις σχεδόν απόλυτη ελευθερία. Έχεις βασικές γνώσεις. Τα πράγματα που επιθυμείς να κάνεις δεν έχουν όρια παρά μόνο τα δικά σου (και κάποιους νόμους). Κάθε ηλικία έχει τα δικά της προτερήματα. Ταυτόχρονα και τα δικά της ελαττώματα (αλλά αυτό -γενικότερα - είναι και κανόνας!). Δεν διαλέγω κάποια ως θετικά ή αρνητικά. Απλά είμαι καλά εδώ. Και προσπαθώ να δεχτώ ότι μεγαλώνω. Δεν νοσταλγώ τις ηλικίες με στενόχωρο τρόπο που να με κάνουν να θέλω να γυρίσω πίσω. Ήμουν εκεί και τώρα εδώ. Αυτό είναι καλύτερο. Μεγάλωσα, εξελίχθηκα...
Καλή συνέχεια!
Τελευταίες μέρες του σχολείου, λοιπόν, καθόμασταν στην τάξη και συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Κάπου εκεί θυμήθηκα και αυτό. Και έθεσα στην καθηγήτρια της φιλολογίας και στους συμμαθητές μου το ερώτημα αν αυτοί θα ήθελαν να ξαναγίνουν παιδιά. Και κάθε τι γύρω από αυτό. Οι απόψεις και οι γνώμες που ακούστηκαν ήταν ποικίλες. Βέβαια καμιά δεν με εντυπωσίασε. Επίσης δεν συμφώνησα με κανέναν που έλεγε ότι θα ήθελε να ξαναγίνει παιδί. Και η δικιά μου θέση πάνω σε αυτό είναι οι εξής:
Δεν μου λείπουν πολλά πράγματα από το να είμαι παιδί. Δεν μου λείπουν οι βόλτες με το καροτσάκι γιατί απλά δεν τις θυμάμαι. Ούτε τα παιχνίδια με τους φανταστικούς μου φίλους, μπορώ να τους εμφανίσω όποια στιγμή θέλω και σε οποιαδήποτε ηλικία. Δεν μου λείπει το ότι δεν μπορούσα να βγω βόλτα-έξω ότι ώρα ήθελα. Ή ότι έπρεπε να δίνω αναφορά. Ότι δεν μπορούσαν να πάω σε κάποια μέρη λόγω ηλικίας, ή να αγοράσω κάτι, ή να κάνω του κεφαλιού μου. Δεν μπορούσα να κάνω κάποια πράγματα διότι δεν μου το επέτρεπε το σώμα μου, η νοημοσύνη μου, τέλος πάντων ήταν θέμα ηλικίας.
Υπενθυμίζω ότι δεν αναλύω τα υπέρ και τα κατά του να είσαι παιδί, αναφέρω μόνο την αντίρρησή μου στην παροιμία "να ξαναγινόμουν παιδί".
Δεν μου λείπει το να είμαι παιδί. Παρόλα αυτά μπορώ να αναφέρω δύο πράγματα που μου λείπουν από την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.
Η "ξεγνοιασιά" και η "αθωότητα" μου.Αυτά μάλιστα. Μου λείπουν. Σε εκείνη την ηλικία δεν είχα προβλήματα. Ήμουν ξέγνοιαστος. Τίποτα δεν με έκανε να σκέφτομαι πέρα από την συγκεκριμένη στιγμή. Δεν με ένοιαζαν πολλά τότε...
Το ίδιο και η αθωότητά μου. Τόσο αθώος! Δεν σκεφτόμουν πονηρά, αρνητικά, καχύποπτα. Δεν σκεφτόμουν τίποτα κακό και για κανέναν. Όλοι ήμασταν ίδιοι. Εμπιστευόμουν τους άλλους αμέσως. Γνώριζα κάποιον άγνωστο και αμέσως γινόμασταν φίλοι, έκανα φιλίες σε δευτερόλεπτα. Αρχίζαμε να μοιραζόμαστε μυστικά, σκέψεις (τα μυστικά και τις σκέψεις που μπορεί να έχει ένα παιδί), παιχνίδια. Χωρίς να γνωριζόμαστε. Χωρίς στοιχεία, χωρίς κοινά. Απλά περνούσαμε καλά.
Με εξαίρεση αυτά τα δύο, δεν μου λείπει κάτι άλλο. Όσο μεγαλώνεις τόσο αποκτάς εμπειρίες. Μαθαίνεις, ανακαλύπτεις, πράττεις κανούργια πράγματα. Αποκτάς γνώσεις. Ικανότητες. Και η ενηλικίωση έχει ωραίες στιγμές. Αλλά και πάλι. Δεν θα επέστρεφα πίσω. Ίσως και πάλι μόνο για το αίσθημα του έρωτα. Τον πρώτο έρωτα. Αυτόν που σου αλλάζει τον τρόπο σκέψης μέχρι εκείνη την στιγμή και σου μαθαίνει όλα τα παρεμφερεί συναισθήματα.
Και καθώς ενηλικιώνεσαι... έχεις σχεδόν απόλυτη ελευθερία. Έχεις βασικές γνώσεις. Τα πράγματα που επιθυμείς να κάνεις δεν έχουν όρια παρά μόνο τα δικά σου (και κάποιους νόμους). Κάθε ηλικία έχει τα δικά της προτερήματα. Ταυτόχρονα και τα δικά της ελαττώματα (αλλά αυτό -γενικότερα - είναι και κανόνας!). Δεν διαλέγω κάποια ως θετικά ή αρνητικά. Απλά είμαι καλά εδώ. Και προσπαθώ να δεχτώ ότι μεγαλώνω. Δεν νοσταλγώ τις ηλικίες με στενόχωρο τρόπο που να με κάνουν να θέλω να γυρίσω πίσω. Ήμουν εκεί και τώρα εδώ. Αυτό είναι καλύτερο. Μεγάλωσα, εξελίχθηκα...
Καλή συνέχεια!
