Το γράμμα [μικρή ιστορία]

        Αγαπημένε μου Εσύ, 

        Δεν ήξερα πως αλλιώς να εκφράσω και να σου πω αυτά που θέλω. Πρώτα απ'όλα, συγγνώμη. Συγγνώμη για την αναστάτωση που θα σου προκαλέση η αναχώρηση μου. Συγγνώμη που τον τελευταίο καιρό με ένιωθες μακριά σου, σαν ξένο. Συγγνώμη που δεν σε βοήθησα να καταλάβεις. Που το τελευταίο καιρό ήμουν απόμακρος και σκεπτικός. Που δεν σε άφησα να με πλησιάσεις και να δεθείς μαζί μου... Συγγνώμη που φεύγω.
        Φεύγω. Ίσως για πάντα. Ίσως θα γυρίσω κάποτε. Ίσως πάλι και όχι. Σαν μπαλόνι, ελεύθερο στο χειμωνιάτικο αυτό ουρανό, παρεσυρόμενο από τον βορριά, έτσι θα περιπλανιέμαι και εγώ για λίγο καιρό. Φεύγω. Αφήνω πίσω μου κάθε στιγμή, καλή και κακή.
        Λογικά αυτή τη στιγμή θα βρίσκομαι μπροστά στο ποτάμι πάνω στην γέφυρα. Ελεύθερος πια, το αππολαμβάνω όσο ποτέ.
        Ελεύθερος από κάθε δεσμό. Κάθε τι που με κρατούσε φυλακισμένο. Κάθε τι που δεν με άφηνε να εκφραστώ, να σκεφτώ, να πράξω, να κινηθώ. Περιορισμένος, καταπιεστμένος, σχεδόν αιχμάλωτος.
        Σπάζοντας τα δεσμά αυτά, ξεκινάω ένα ταξίδι, καινούργιο αλλά γνώριμο. Ταξίδι μιας νέας αρχής. Ίσως μοναχικό αλλά χρήσιμο. Σε αφήνω λοιπόν, γιατί ένιωθα πνιγμένος. Ψάχνοντας να βρω νέα πράγματα που θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον.Ψάχνοντας ίσως να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό. Χρόνο για να σκεφτώ, να ανακαλύψω, να γνωρίσω, να ξεσκάσω.
        Φεύγω μέχρι να νιώσω γεμάτος. Μέχρι να νιώσω έτοιμος. Ίσως γυρίσω ξανά, δυνατός, θαραραλέος, συνειδητοποιημένος, απελευθερομένος. Γι αυτό καλύτερα να μην με περιμένεις. Κράτα σφιχτά στις σκέψεις σου και στην καρδιά σου τις στιγμές μας. Προχώρα κι εσύ και ίσως θα είσαι καλύτερα. Μέχρι τότε, σ'αγάπησα και σ'αγαπώ. Να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Σε φιλώ τρυφερά, ένας νέος ταξιδιώτης.

Αντίο.