"Άψυχος πόνος" [μικρή ιστορία]

     Η γραβάτα τον έσφιγγε. Δεν μπορούσε να καταπιεί. Ασφυκτιούσε. Έπρεπε να την βγάλει. Και το σακάκι... Αυτό το μαύρο σακάκι τον βάραινε και τον ζέσταινε. Βγήκε από το σπίτι. Ένας αέρας του δρόσισε το πρόσωπο. Βαρύς, χειμωνιάτικος αέρας. Μα αυτόν δεν τον ένοιαζε. Άφησε το σακάκι μέσα στο σπίτι. Ψιλές σταγόνες βροχής μαστίγωναν το πρόσωπό του καθώς βημάτιζε όλο και πιο γρήγορα. Φλεβάρης μπήκε. Ήταν λογικό να κάνει παγωνιά. Αλλά ο άντρας δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τίποτα. Βημάτιζε γρήγορα. Τα παπούτσια! Τον καθυστερούσαν έπρεπε να τα βγάλει. Έπρεπε να κοινηθεί πιο γρήγορα. Ένιωθε τις κάλτσες του να μουσκεύουν. Και σιγά σιγά άρχισαν να μουδιάζουν τα δάχτυλά του. Και των ποδιών και των χεριών. Με τις ψιχάλες να έχουν αρχίσει να γίνονται ολόκληρες σταγόνες και τον αέρα να φυσάει από κάθε μεριά, έτρεμε. Μα και οι κάλτσες. Κολλούσαν στα πόδια του και στον δρόμο. Τον ενοχλούσαν... Και το πουκάμισο. Πολύ στενό. Έπρεπε να ξεκουμπώσει τα κουμπιά... Ναι, ήταν καλύτερα έτσι. Πλησίαζε στην εκκλησία αλλά δεν έφτανε. Τα βήματά του και οι κινήσεις του ήταν αργές. Ίσα που μπορούσε να κουνηθεί το τρέμουλο. Το παντελόνι. Τον ενοχλούσε. Έσκυψε και με το ελάχιστο που μπορούσε να κουνήσει τα χέρια του άρχισε και το έσκιζε... Έφτασε στην αυλή της εκκλησίας. Ξαφνικά άρχισε να τρέμει με σπασμωδικές κινήσεις. Και να κλάει. Να οδύρεται. Δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στα μάγουλά του και να γίνονται ένα με την βρόχή. Και έβγαζε κραυγές. Πότε βουβές, πότε πόνου. Ούτε που πρόσεξε τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα. Ανέβαινε τα σκαλιά. Δεν είχε δύναμη. Κρατιόταν από τα κάγκελα. Κάτι φωνές άκουγε παραξενεμένες και κάποια χέρια να τον ακουμπούν... Αλλά δεν σταμάτησε. Παρόλο που το κορμί του ήταν αδύνομο και το ένιωθε ξένο φορτίο, προχώρησε. Μόλις μπήκε μέσα άκουσε μια κραυγή οδύνης. Η μάνα του. Αλλά ούτε και αυτή του τράβηξε την προσοχή. Κοίταζε μπροστά. Ούτε τον κόσμο γύρω του, ούτε τους δικούς τους. Μόνο σαν φόντο τους έβλεπε. Σαν ένα μαύρο φόντο. Άρχισε να χάνει τον βηματισμό. Το σώμα του τρανταζόταν από τους λυγμούς του. Ένιωσε ένα σακάκι πάνω του. Ένιωσε την γριά μάνα του να προσπαθεί να τον ζεστάνει. Πως να ζεσταθεί όμως? Το πέταξε κι αυτό. Έπεσε στα γόνατα, έκανε τα τελευταία βήματα και έφτασε στο φέρετρο. Εκεί στο κέντρο της εκκλησίας... Η αγαπημένη του. Με το άσπρο νυφικό της! Τόσο χλομή, μα τόσο ωραία. Τόσο νέα, μα τόσο ήρεμη. Δεν είχε άλλες αντοχές. Πόναγε... Στηρίχθηκε στον γέρο-πατέρα του να σηκωθεί. Έσκυψε πάνω στην αγαπημένη του και την φίλησε. Και μετά... δεν κατάλαβε πολλά. Όλα μαύρισαν. Όλα ηρέμισαν...

Εγώ φταίω, αλλά θα πω ότι φταις εσύ!

     Θα ήθελα να αρχίσω με το γνωστό "υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων..." αλλά όταν μετρώ τις κατηγορίες μου βγαίνουν περισσότερες από δύο. Γι' αυτό θα επικεντρωθώ μόνο στις δύο κατηγορίες που με βοηθάνε να αποτυπώσω τις σκέψεις μου.
     Υπάρχει η κατηγορία των ανθρώπων που για ό,τι συμβεί, καλό ή κακό, θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και θα παραδεχτούν το ποσοστό συμμετοχής τους στο αποτέλεσμα ενός γεγονότος ή μίας κατάστασης. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία που θα υπερηφανευτεί για το πως κατάφερε ολομόναχος κάτι καλό και για οτιδήποτε κακό θα κατηγορήσουν τους άλλους.
     Είναι οι άνθρωποι που βλέπεις στο δρόμο να παραμιλάνε. Παραμιλάνε, βρίζουν, καταριόνται δυνατά... Παραμιλάνε για να βγάλουν αυτό που έχουν στο κεφάλι τους. Ο εγκέφαλος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει την απογοήτευσή τους, πρέπει να βγει από μέσα τους, να το πουν, να το ακούσουν, να το νιώσουν.
     Είναι οι άνθρωποι που είτε είναι μπροστά σου στην ουρά είτε είναι πίσω είτε γενικότερα στον ίδιο χώρο που βρίσκεσαι κι εσύ, τους ακούς να μουρμουρίζουν, να γκρινιάζουν και τους κοιτάς να κάνουν γκριμάτσες. Είναι αυτοί οι εκνευριστικοί άνθρωποι που θες να τους πλακώσεις ή να τους χώσεις ένα μήλο-ψωμί-κάλτσα, οτιδήποτε βρεθεί εύκαιρο στο μαγαζί που βρίσκεσαι, στο στόμα για να ησυχάσουν.
     Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ένας από αυτούς. Δεν είμαι έτσι. Είμαι το άκρως αντίθετο (thank God!). Δυστυχώς όμως ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Όταν θα πιάσεις συζήτηση μαζί μου, (αν καταφέρεις και ακολουθήσεις τον τρόπο σκέψης μου και τις ιδεολογίες μου) και προχωρήσει η συζήτηση και φτάσουμε στα πιο προσωπικά όνειρα θα σου αραδιάσω πολλά τσουβάλια από δαύτα... Όνειρα να φαν και οι κότες. Κάποια τρελά κάποια πιο απλά. Και όταν έρθει η σειρά σου, θα με ρωτίσεις -γιατί δεν έχω πραγματοποιήσει κάποια από αυτά (τα όνειρα που είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν κάπως εύκολα ή έστω σε κάποιο ευνοϊκό επιθυμητό διάστημα).
     Τότε... θα ακούσει κάθε άκυρη δικαιολογία και κάθε συσχετισμό αποφάσεων, προσώπων και μοίρας. Θα αρχίσω να σου εξηγώ το πως κάποια πρόσωπα ελέγχουν την ζωή μου και τις αποφάσεις μου (τι έχουν ακούσει όλη για την μάνα μου!!!), θα ρίξω το φταίξιμο στην περιπλοκότητα του "κόσμου", θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω την τεμπελιά μου με κάθε είδους ψευτο-επιχείρημα, θα στοχεύσω στην συναισθηματική πειθώ και τέλος πάντων για τα άφταστα και απραγματοποίητα όνειρά μου θα φταίνε όλοι οι γύρω μου εκτός από εμένα. Και θα με ξαναρωτήσεις -γιατί δεν παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου? Και τότε απλά θα μείνω αμίλητος.
     Προσπαθώ κάθε μέρα και θέλω να αλλάξω. Δεν ξέρω αν είναι τεμπελιά ή φόβος. Φόβος ότι δεν θα καταφέρω να κάνω αυτά που θέλω ή δεν θα είμαι καλός ώστε να το κάνω και να μην έχω το κουράγιο να το παρατήσω. Δεν ξέρω καν, αν είναι κι αυτό άλλη μια δικαιολογία παρά ένα στιγμιαίο συμπέρασμα αυτής της στιγμής. Ότι και να'ναι μέχρι να τα καταφέρω, θα παραμείνω στον στρουθοκαμιλισμό γιατί έτσι έχω λιγότερες τύψεις (ή έτσι νομίζω)...

Εκλογές...ώρα Μηδέν!

     Γιατί να πάω να ψηφίσω? Με ποια ιδεολογία και ορισμό να πράξω το καθήκον μου σαν ψηφοφόρος και σαν πολίτης?
     Λίγες ώρες απέχουν μέχρι να σηκώσω αύριο πρωί πρωί το κουφάρι μου και πάω και ψηφίσω. Νυσταγμένος, από τους πρώτους πρώτους, μην πέσω και σε κίνηση. Νυσταγμένος αλλά όχι και τύφλα. Ξέρω ήδη δύο κόμματα τα οποία δεν θα ψηφίσω. Ούτε καν που θα πέσει το μάτι μου πάνω τους... Αλλά δυστυχώς ούτε κάποιο μικρό κόμμα μπορώ να ψηφίσω διότι σε περίπτωση που δεν μπει στην βουλή, όπως είναι γνωστό, η ψήφος ευνοεί άλλο κόμμα. Μια πρώτη απόφαση έχω πάρει. Αλλά δεν είναι μέρες που οι αποφάσεις είναι σταθερές. Μέχρι το πρωί της κυριακής, όλα παίζουν!
     Και τα εσώψυχά μου σε αυτό το θέμα είναι τα εξής:
     Είμαι είκοσι χρονών. Εδώ και πολλά χρόνια, όχι μόνο για 2012, 2011, 2009... μιλάμε από τότε που γεννήθηκα 199++ και 2000...
     Ο χόρος της παιδείας ήταν απογοητευτικότατος. Με κτήρια σαπισμένα, με ψευτο-διατηρήσεις, φτωχό εξοπλισμό. Δάσκαλοι και καθηγητές οι οποίοι σε κάποιο ποσοστό ήταν ανίκανοι να διδάξουν και δεν θα έπρεπε να τους είχε επιτραπεί η δυνατότητα διδασκαλίας. Άλλοι με υπερβολικά ψυχολογικά, άλλη ψυχικά κουρασμένοι και άλλοι άτομα με ειδικές ανάγκες (τους σεβόμουν και τους σέβομαι, αλλά δεν θα έπρεπε να με διδάσκουν). Ένα σύστημα εκμάθησης παλαιολιθικό και άκαρπο.
     Με μια χώρα που από 1800+ (και ίσως και πιο πριν) ζούσε πάντα με δάνεια. Σε μια χώρα που ο υποτιθέμενος λαός "Ελληνικός" είχε φτάσει να είναι τόσο ματαιόδοξος. Οι έλληνες που φημίζονται για τα "καλά" τους να έχουν καταντήσει να θάβουν ο ένας τον άλλον. Ο γείτονας να ζηλέψει αμέσως τον διπλανό του. -Ο χωριανός να "τραβίξει" το σπίτι κάμποσα μέτρα επειδή το έκανε και ο άλλος. Να καρφώσουμε τον γνωστό επειδή δεν πληρώνει φόρους, αλλά μην μάθει πουθενά κανείς ότι και εγώ δεν έπαιρνα αποδείξεις από υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους κ.α.  -Και εκείνη η οικογένεια. Σαν δεν ντρέπεται. Να φέρει τον γιό της με μέσω κοντά στο σπίτι τους, αλλά και εμείς στις επόμενες εκλογές θα ψαρέψουμε ποιος έχει κανα γνωστό και αυτόν θα ψηφίσουμε, να μας εξυπηρετήση και εμάς με το "καμάρι" μας.  -Άνοιξε καινούργια ταβέρνα δίπλα. Πάρε το υγειονομικό. Άντε γιατί πολύ τον μάγκα κάνει. -Είδες ο φίλος σου τι αμάξι πήρε. Στο δημόσιο δουλεύει. Άντε να μπεις και εσύ να "πάρεις τίποτα" να αγοράσεις κανα αμαξάκι.
     Σε μια χώρα με ελλιπή φύλαξη, είτε ολόκληρης της χώρας είτε μικρών πόλεων... Σε μια χώρα που ποιος ξέρει, από πότε, το γιατί, το πως, άρχισε να παίρνει εντολές από ανωτέρους-άγνωστους προς τον λαός της και να εκτελεί κρυφές διαταγές.
     Μια χώρα η οποία δεν μου έμαθε "γιατί" πρέπει να την αγαπάω. Δεν μου έμαθε "γιατί" πρέπει να πάω στρατό. Με ποιο κριτήριο να κάνω την θητεία μου με υπερηφάνεια? Γιατί να μην γκρινιάζω που θα πάω να εκπαιδευτώ να προστατεύω την χώρα μου? Που ακόμα υπάρχουν άτομα μέσα εκεί που διαστρεβλώνουν τον θεσμό. Που με μίσος και καψώνια προσπαθούν να με κάνουν άντρα και όχι ένα τέρας που σε λίγο καιρό θα κάνω το ίδιο σε νέους και που όταν έρθει η στιγμή δεν θα έχω λόγο να βρω θάρρος να την υπερασπιστώ.
     Μια χώρα στην οποία από τις πρώτες μέρες η πολιτική αποσκοπούσε σε κάποιο προσωπικό όφελος. Μια χώρα που όσα χρόνια ζω δεν είχε ποτέ σωστή γραφειοκρατία, δεν είχε ποτέ σωστούς δημόσιους υπαλλήλους. Από αστυνόμους, πολιτικούς, γιατρούς, ακόμα και μέσα σε δημόσιες υπηρεσίες ρεύματος, τηλεφώνου, εξυπηρετήσεων υπήρχαν απατεώνες. Δεν μιλάω μόνο για το 2012 αλλά για Πάντα!!!
     Σε μια χώρα που ποτέ δεν έδινε σπουδαίες ευκαιρίες σε όσους πραγματικά τις άξιζαν.
     Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι είναι Δημοκρατική αλλά φοβάμαι να πω πραγματικά αυτό που σκέφτομαι. Και αυτό διότι είτε θα με συλλάβουν, γιατί "άγγιξα" κάποιους "ανώτερους" παρόλο που "όλοι είμαστε ίσοι" είτε γιατί πεθάνω στο ξύλο από θερμοκέφαλους υποστιριχτές είτε κόμματος είτε αθλητικής ομάδας! Ακούγεται τόσο τρελό αλλά είναι τόσο τραγικά αληθινό.
     Μια χώρα που δεν έμαθε στους πολίτες της ότι "κράτος" δεν σημαίνει "πολιτική" αλλά όλοι οι άνθρωποί της σαν μια ομάδα να μάχονται για το συμφέρον αυτής!
Μια χώρα που δεν τόλμισε. Άφησε να νιάτα να φύγουν στο εξωτερικό, μακριά από αυτήν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει "νέο αίμα" με όνειρα, στόχους, δύναμη και θάρρος να τολμίσουν καινούργια πράγματα. Έτσι μαράζωσε από τον φόβο των ηλικιωμένος και τα γκρεμισμένα όνειρα των κουρασμένος και γκρεμισμένων ώριμων μεσήλικων. Και ύστερα από τόσα χρόνια το επαναλαμβάνει χωρίς να έχει μάθει το μάθημά της.
     Ενός λαού, ενός αίματος που την οδήγησαν στον αφανισμό. Σκοπός τους ήταν πάντα. Από Προ Χριστού. Και επιτέλους τα κατάφεραν τώρα. Εν έτη 2012!
     Υπάρχουν τόσα πολλά που θα μπορούσα να γράψω ακόμα αλλά είναι ατελείωτα.
Γι αυτό λοιπόν, σας ρωτάω. Και σας κοιτάω στα μάτια. Έστω και αν μόνο το διαβάζετε. Δεν με νοιάζουν οι αρνητικές γνώμες και απόψεις. Μέσα από την καρδιά μου σας ρωτάω και απαντήστε μου
- Γιατί να κάνω όνειρα πλέον?
- Με τι ψυχική δύναμη να ονειρεύομαι?
- Που να στηρίξω τα όνειρά μου?
- Ποιος ο λόγος της ύπαρξής μου και συνεισφοράς σε τούτη την χώρα?
- Πότε ακριβώς με βοήθησε?
- Τι καλό μου έδωσε?
- Σκεφτήκατε καλά τα επιχειρήματά σας?
- Το δικό μου επιχείρημα είναι "Δείτε το Σήμερα" και ξανα απαντήστε μου.
- Γιατί να ψηφίσω?
- Θέλετε να με πείσετε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα για την χώρα?
- Θέλετε να με πείσετε ότι θα αλλάξουν όλα? (Και δεν αναφέρομαι για την οικονομική κρίση αλλά για "Το σύστημα")
- Το πιστεύετε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ???
Σας λυπάμαι. Συνεχίζετε και ψεύδεστε. Ψεύδεστε σε έναν εικοσάχρονο που όποτε σας συμφέρει είναι άντρας και όποτε σας συμφέρει είναι αγόρι. Ψεύδεστε και θα ρίξετε τις ευθύνες σε εμένα. Με μία μου κίνηση και σε 2 χρόνια πάλι (μπορεί και έναν- η τετραετία πάντως είναι ξεχασμένη) θα κατηγορείτε εμένα. Για τις δικές μου αποφάσεις.
     Παρόλο αυτά, που τα νιώθουν και άλλοι συνομήλικοί μου, δεν θα τα βάψω μαύρα. Θα πάω να ψηφίσω. Βέβαια χωρίς ίχνος ότι ασκώ το δικαίωμά μου. Αφού πλέον δεν είναι δικαίωμα αλλά πράξη. Μια πράξη που σίγουρα κάπου θα οδηγήσει και κάποτε θα κριθώ. Δεν θα πάω σαν ψηφοφόρος. Θα πάω απλά γιατί έτσι. Ούτε γιατί πιστεύω ότι συμβάλω κάπου. Ούτε ότι αυτό που θα ψηφίσω θα κάνει κάτι. Απλά, θα ψηφίσω! (Ας πέσουν να με φάνει όσοι θέλουν να με πείσουν ότι είμαι άβουλο ον.)
[ Παρακλώ τους συνομήλικούς μου...ξέρω ότι δεν έχουμε κάποια στήριγμα, πηγαίντε να ψηφίσετε. Και αν ρωτήσετε γιατί, βάλτε την πολυ-απαντημένη λέξη "Έτσι" ]

     Καλή συνέχεια. Καλά αποτελέσματα. Πράξτε σωστά, συνετά. Ελπίζοντας ότι θα αλλάξετε πρώτα μυαλά και μετά την "κατάσταση". Σας ευχαριστώ? ή Ντροπή σας? Να μην φανεί ότι δεν έχω και τρόπους... Με λένε Αντώνη, είμαι είκοσι χρονών και υπάρχω.