Βάση φιλικών αξιών

     Είναι ανάμεικτες οι σκέψεις μου για το αν πρέπει να ζητάω πολλά από την ζωή ή όχι. Συνέχεια θεωρώ ότι δεν ζητάω και πολλά αλλά όταν κάνω έναν απολογισμό μου βγαίνουν υπερβολικά πολλά. Δεν είναι ότι ζητάω τόσο υλικά αγαθά όσο κάποια άλλα που έχουν να κάνουν με ανθρώπους, συναισθήματα, αξίες, βάσεις κ.α
     Πρόσφατα, βλέποντας ένα βίντεο από κάποιον έλληνα επώνυμο με κύρος (ναι υπάρχουν και τέτοιοι, απλά δεν βγαίνουν στην τηλεόραση) άρχισα να σκέφτομαι τι είδους ανθρώπου θα ήθελα να έχω δίπλα μου/ να κάνω παρέα όταν μεγαλώσω.
     Θα ήθελα στην ζωή μου να με συνοδεύουν άνθρωποι οι οποίοι να είναι καλλιεργημένοι εσωτερικά. Να έχουν κάποιες αξίες. Να έχουν μάθει να θέλουν το δίκαιο. Να μην είναι πανούργοι. Να κοιτάνε προς το σωστό. Επίσης θα ήθελα ανθρώπους στους οποίους θα μπορούσα να στηριχθώ. Που θα είναι εκεί για μια δύσκολη στιγμή. Να μου αποπνέουν εμπιστοσύνη. Σαν χαρακτήρες να έχουν κύρος.
     Δεν εννοώ να μην κουβαλάνε λίγο τρέλα πάνω τους ή κάποια παραξενιά. Έτσι κι αλλιώς ανθρώπους χωρίς λίγη τρέλα, λίγο χιούμορ ή σοβαροφανείς δεν μπορώ να κάθομαι ούτε λεπτό μαζί τους. Απλά δεν θέλω να είναι πλήρως ανώριμοι ή να μην είναι άτομα άξια εμπιστοσύνης. Να ξέρω ότι θα με παρατήσουν σε μια δύσκολη στιγμή. Τρέλα ζωντάνιας ναι, τρέλα-κακού φίλου- χαρακτήρα όχι.
      Από τους ανθρώπους αυτούς επίσης ζητάω να μου μιλάνε ειλικρινά. Εγώ εδώ και μήνες έχω κόψει τα πολλά ψέματα και να κρύβομαι. Καλός ή κακώς λέω πολλές αλήθειες για τον εαυτό μου. Αυτό με φοβίζει μόνο όταν ξέρω πως δεν έχω γύρω μου άτομα που με αγαπούν και υπάρχει περίπτωση να ενεργήσουν εις βάρος μου τα ίδια μου τα λόγια. Ακόμα και σήμερα (που δεν ζητάω σε τέτοια ηλικία τα παραπάνω) ζητάω τουλάχιστον όταν τους ρωτάω κάτι να μου απαντούν αλήθειες. Να μην μου κρύβουν κάτι ακόμα και αν θα με πονέσει. Και θέλω να ελπίζω ότι τους ξεκαθαρίζω ότι όταν θα δουν κάτι που κάνω λάθος να μου το πουν κατάμουτρα. Να μην φοβηθούν να με κρίνουν. Η φιλία και οι σχέσεις δεν έχει όρια κριτικής, ίσως κάποιους κανόνες  μόνο. (Βέβαια να τονίσω ότι δεν απαρτίζομαι από άτομα όλων αυτών των χαρακτηριστικών. Απλώς αυτά ζητάω, αυτά επιθυμώ)
     Με λίγα λόγια δεν θέλω ανθρώπους με λόγια και ψευτοπράξεις. Θέλω "χαρακτήρα"!!!
Δεν βρίσκω κακό να ζητάω κάποια πράγματα. Έχω πλήρης επίγνωση ότι θα καταλήξω και με συγκεκριμένα άτομα αφού βάζω κάποια "στάνταρ". Αλλά οκ. Δεν είναι τόσο αυστηρό ή δύσκολο αυτό που ζητάω. Αντιθέτως πιστεύω ότι μόνο τώρα ακούγεται περίεργο. Καταβάθος τα βρίσκω και σε ποιο "χαλαρά" άτομα απλά που έχουν αυτά τα στοιχεία στον χαρακτήρα τους. Μπορεί να είναι και μες στο μυαλό μου μόνο όλα.
     Ελπίζω να επιλέγεται σοφά τους ανθρώπους που κρατάνε την ευτυχία στα χέρια τους. Όποιοι δεν σας κάνουν αφήστε τους να φύγουν. Απλά. Δίνεται δεύτερες ευκαιρίες. Αναζητήστε ό,τι είναι καλύτερο για εσάς, όχι όμως με αυστηρότητα!

Καλοκαίρι (2) / Τα "προσωπικά" μου και τι διδάχτηκα

   (όποιος βαριέται να διαβάσει τα "προσωπικά" μου, ας προχωρήσει παρακάτω στην 'Παράθεση' για να διαβάσει το ηθικό δίδαγμα...)
     Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ. Αν το κάνετε - αν το συνηθίζετε και εσείς αυτό που κάνω και εγώ. Να σκέφτεστε κάποιο γεγονός ή να κάνετε κάποια σχέδια και να τα μεγαλοποιείτε. Να τα επεξεργάζεστε περισσότερο. να κάνετε περισσότερα όνειρα, να σχεδιάζετε λεπτομέρειες...
      Έτσι είχα κάνει και εγώ δυο μήνες νωρίτερα. Συλλογιζόμενος το καλοκαίρι που θα ερχόταν. Τα πράγματα που θα έκανα έχοντας αλλάξει εσωτερικά. Τα καινούρια και ανεπάντεχα παραστρατήματά μου, τις καινούργιες γνωριμίες. Φούσκωμα, φούσκωμα... φούσκωμα.
     Οι μέρες όμως περνούσαν και η καθημερινότητά μου ήταν μία από τα ίδια. Παρόλο που ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό, δεν το έκανα. Και παρόλο που με στενοχωρούσε αυτή η ρουτίνα, δεν έκανα κάτι για να το αλλάξω. Το ίδιο και με τα όνειρά μου, με τα "καλλιτεχνικά" μου σχέδια, που είχα βάλει κάποιους στόχους και κάποια χρονοδιαγράμματα. Τα παράτησα, τα άφησα στην άκρη και με την δικαιολογία ότι θα ασχολιθώ αργότερα (και εννοώ μήνες μετά που δεν θα έχω κάτι να με διακόψει) και άλλες προφάσεις προσπαθούσα να καθυσηχάσω τον ανήσυχό μου "δημιουργικό" χαρακτήρα που φώναζε απεγνωσμένα για να ελευθερωθεί αλλά εγώ ακόμα μια φορά τον έθαβα.
     Επίσης μαζεύτηκαν και συναισθήματα. Είχα τόσα να πω, ήθελα τόσα να μοιραστώ, να ξεκαθαρίσω, να επεξηγήσω, να εκδηλώσω... αλλά ούτε αυτό έκανα. Τι κι αν έβλεπα το πρόσωπο της κολλητής μου γεμάτο απορία από την αλλαγή του χαρακτήρα μου, δεν μπόρεσα να της εξηγήσω πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, έβλεπε έναν άνθρωπο που της είχε ανοίξει την καρδιά του να είναι κάπως παγωμένος, αλλά πιο συνειδητοποιημένος. Και αυτό που την ενοχλούσε ήταν ότι ενώ είχα κάποιους προβληματισμούς δεν της ανοιγόμουν και δεν καθόμουν να τα συζητήσω κι όλας. Με την πεποίθηση ότι θα τα λυθούν στο μέλλον μόνα τους. Ούτε όμως σε φίλους εξέφρασα την αγάπη μου, την κατανόησή μου και την ευχαρίστησή μου για τις στιγμές που μου χάριζαν. Ακόμα και όταν ο πιο κοντινός μου φίλος με πρόσβαλλε άθελά του, με χτύπησε εκεί που πόναγα περισσότερο, ούτε τότε ξεκαθάρισα τα πράγματα. Άφησα τον εαυτό μου να πνιγεί στην θλίψη του με την δικαιολογία να μην υπεραναλύω τα πράγματα και να μην ζορίσω ανθρώπους διαφορετικούς (σε σκέψη, χαρακτήρα, τρόπους) από εμένα.
     Και έφτασαν οι μέρες των διακοπών μου. Διακοπές! Είχα χρόνια να πάω. Και παρόλο που δεν γινόντουσαν κάτω από τις συνθήκες και προϋποθέσες που οι κάθε διακοπές γίνονται (θα αναλύσω σε άλλο θέμα τον πόνο μου), έκανα σχέδια και πρόγραμμα γι αυτές. Και όλα ανατράπηκαν όταν, ύστερα από ένα χρόνο που είχαν να εκδηλωθεί, με έπιασαν τα ψυχοσωματικά μου και έκανα εμετούς. Δυό μέρες τις πέρασα ξαπλωμένος. Αφότου όμως μου πέρασε, είχαν περάσει και τα κέφια μου. Τα πράγματα που με ενοχλούσαν σε αυτές τις διακοπές άρχισαν να με εκνευρίζουν και να ξυπνούν τον εγωισμό μου (όχι τον "κακό" εγωισμό, αλλά το ότι πρέπει να με σέβομαι και λίγο).
     Τώρα βρισκόμαστε στις τωρινές μέρες, που έχει αρχίσει μια εξουθενωτική εβδομάδα δουλειάς- αλλά για να μην γκρινιάζω και την δουλειά, καταβάθος πέρα από την κούραση, για άγνωστο λόγο νιώθω ότι τουλάχιστον κάνω κάτι, νιώθω την χαρά της δουλειάς!
     Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά ε? Δεν είναι ότι δεν μου άρεσαν οι διακοπές μου. Ήταν ανατρεπτικές, ήταν ωραίες, ήταν διασκεδαστικές, με ανανέωσαν. Και οι παρέες μου ήταν καλύτερες από άλλες χρονιές και ήταν άτομα τα οποία με έκαναν να νιώθω καλά. Και από θέμα "δημιουργικότητας" κάτι έκανα και εκεί και ας μην έκανα πολλά. Αναιρώ όσο έλεγα πιο πάνω όχι γιατί δεν ισχύουν απλά τόνιζα το μάθημα που πήρα για πολλοστή φορά.

Μην βιάζεις τα πράγματα. Μην κάνεις μεγάλα όνειρα και μην σχεδιάζεις λεπτομερός. Εσύ να είσαι ανοιχτός και εύθυμος σε όλα και ότι είναι να έρθει θα 'ρθεί. Γιατί αλλιώς τα πλάθεις τόσο φαντασμαγορικά στο μυαλό σου, που στο τέλος απογοητεύεσαι και από το ικανοποιητικό!

       -  Λίγες μέρες πριν το τέλος του καλοκαιριού κάνω και εγώ τον απολογισμό μου. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει. Αλλά για την δεδομένη στιγμή για εμένα το καλοκαίρι τελείωσε. Μπάνια/ βουτιές/ ηλιοθεραπεία έκανα, διακοπές έκανα, αραχτός ήμουν, ύπνους έριξα, φαεί έριξα. Το καλοκαίρι σαν εποχή που γίνονται μαγικά πράγματα τελείωσε. Τώρα περιμένω απλά να περάσει και ο μήνας. Όχι ότι θα αρχίσω την ρουτίνα του χειμώνα, απλά τελειώσε αυτό το "καλοκαιρινό μεθύσι".  [Επιφυλάσσομαι όμως για κάθε παν ενδεχόμενο που μπορεί να κρύβουν οι επόμενες μέρες!] Σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ελπίζω να περάσατε υπέροχα, όσοι ετοιμάζεστε να πάτε τώρα διακοπές να περάσετε καταπληκτικά.

(Λίγο αόριστο θέμα και πιο προσωπικό, όπως ήταν τα πρώτα μου, αλλά μάλλον το είχα ανάγκη, ή απλά είχα ξεμείνει από σκέψεις...)

Εξομολόγηση κάτω από την πανσέληνο [μικρή ιστορία]

     "-Το ξέρεις ότι σ'αγαπάω, έτσι; ...Νιώθω πολύ τυχερός που σε έχω. Ακόμα κι αν ξέρω πως δεν σε έχω. Ναι, όντως έχω δακρύσει. Είμαι υπερβολικά φορτισμένος. Ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο; Να χαζεύω την πανσέληνο μες στα μάτια σου. Κοιτάς το φεγγάρι με τόση επιμονή. Θα προτιμούσες να ήσουν εκεί; ... Εγώ όχι. Πάντα θα προτιμώ να είμαι δίπλα σου. Να σε κρατάω από το χέρι και να παρατηρώ το βλέμμα σου. Κι ας κοιτάω το κενό, κι ας κρατάω τον αέρα. Εδώ, να κάθομαι στην αμμουδιά και να σου εξομολογούμε τον έρωτά μου. Όλα αυτά που νιώθω για εσένα και το πόσο με γεμίζουν... να τα ακούει η θάλασσα και να τα πνίγει. Να κάνω ευχές σε κάθε αστέρι που πέφτει. Και όλες με κοινό παρανομαστή. Εσένα. Σε καταπιέζω; Φοβάσαι; Τότε τι; Τι σε κρατάει μακριά μου; ...Ο τρόπος που περπατάς είναι ο πιο γλυκός. Τον παρατηρώ, από μακριά πάντα. Και τις εκφράσεις σου. Και αυτές. Το πως γελάς, το πως τρως, τις κινήσεις των χεριών σου, των φρυδιών σου. Τα πάντα παρατηρώ... Ναι το ξέρω ότι δεν έχεις καταλάβει το παραμικρό. Πάντα σε παρακολουθώ από μακριά, κρυμμένος κάπου απόμερα. Δεν θέλω να νιώθεις το βλέμμα μου κολλημένο πάνω σου. Αν και το έχεις πιάσει πολλές φορές. Δεν μου έχεις κλείσει ούτε μια φορά το μάτι. ...Η μυρωδιά της θάλασσας; Ναι, πράγματι μυρίζει ωραία. ...Ναι κι εσύ μυρίζεις καλοκαίρι. Είναι στον χαρακτήρα σου μάλλον να φέρνεις χαρά και ξεγνοιασιά στους άλλους... Όχι, σε μένα μόνο προβλήματα. Όλους του ζεσταίνεις εκτός από μένα. Καρδούλα μου, μην ενοχλείσαι. Ποτέ δεν ήθελα να σε προσβάλω. Αλλά να, τα λέω γιατί είναι η αλήθεια. Τα λέω γιατί ξέρω ότι δεν τα ακούς. Ούτε αυτά άλλά ούτε και τα λόγια αγάπης που σου λέω ...Χμ, στην αγκαλιά σου. Εκεί θα ήθελα να βρεθώ. Να νιώσω την ασφάλεια και την φροντίδα από το μόνο άτομο που την αναζητώ. Τώρα; Να σε αγκαλιάσω; ...
- Μα τι κάνω ο τρελός! Αγκαλιάζω τον εαυτό μου;;!!... Πώ! Τι άκουσε πάλι το μπουκάλι κρασιού. Πφ... Άδειασε κι όλας. Γέμισα και άμμο... Να λοιπόν. Σου βάζω τον φελλό. Μόνο εσύ τα άκουσες αυτά. Και θα τα πάρεις μαζί σου στον πάτο της θάλασσας... Αλκοολικός έχω καταντήσει. Έτοιμο για εκτόξευση; Αντίο.. Ω! Πεφταστέρι! Ευχή: <τούτη η βραδιά να γίνει πραγματικότητα>..."