Καλοκαίρι (2) / Τα "προσωπικά" μου και τι διδάχτηκα

   (όποιος βαριέται να διαβάσει τα "προσωπικά" μου, ας προχωρήσει παρακάτω στην 'Παράθεση' για να διαβάσει το ηθικό δίδαγμα...)
     Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ. Αν το κάνετε - αν το συνηθίζετε και εσείς αυτό που κάνω και εγώ. Να σκέφτεστε κάποιο γεγονός ή να κάνετε κάποια σχέδια και να τα μεγαλοποιείτε. Να τα επεξεργάζεστε περισσότερο. να κάνετε περισσότερα όνειρα, να σχεδιάζετε λεπτομέρειες...
      Έτσι είχα κάνει και εγώ δυο μήνες νωρίτερα. Συλλογιζόμενος το καλοκαίρι που θα ερχόταν. Τα πράγματα που θα έκανα έχοντας αλλάξει εσωτερικά. Τα καινούρια και ανεπάντεχα παραστρατήματά μου, τις καινούργιες γνωριμίες. Φούσκωμα, φούσκωμα... φούσκωμα.
     Οι μέρες όμως περνούσαν και η καθημερινότητά μου ήταν μία από τα ίδια. Παρόλο που ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό, δεν το έκανα. Και παρόλο που με στενοχωρούσε αυτή η ρουτίνα, δεν έκανα κάτι για να το αλλάξω. Το ίδιο και με τα όνειρά μου, με τα "καλλιτεχνικά" μου σχέδια, που είχα βάλει κάποιους στόχους και κάποια χρονοδιαγράμματα. Τα παράτησα, τα άφησα στην άκρη και με την δικαιολογία ότι θα ασχολιθώ αργότερα (και εννοώ μήνες μετά που δεν θα έχω κάτι να με διακόψει) και άλλες προφάσεις προσπαθούσα να καθυσηχάσω τον ανήσυχό μου "δημιουργικό" χαρακτήρα που φώναζε απεγνωσμένα για να ελευθερωθεί αλλά εγώ ακόμα μια φορά τον έθαβα.
     Επίσης μαζεύτηκαν και συναισθήματα. Είχα τόσα να πω, ήθελα τόσα να μοιραστώ, να ξεκαθαρίσω, να επεξηγήσω, να εκδηλώσω... αλλά ούτε αυτό έκανα. Τι κι αν έβλεπα το πρόσωπο της κολλητής μου γεμάτο απορία από την αλλαγή του χαρακτήρα μου, δεν μπόρεσα να της εξηγήσω πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, έβλεπε έναν άνθρωπο που της είχε ανοίξει την καρδιά του να είναι κάπως παγωμένος, αλλά πιο συνειδητοποιημένος. Και αυτό που την ενοχλούσε ήταν ότι ενώ είχα κάποιους προβληματισμούς δεν της ανοιγόμουν και δεν καθόμουν να τα συζητήσω κι όλας. Με την πεποίθηση ότι θα τα λυθούν στο μέλλον μόνα τους. Ούτε όμως σε φίλους εξέφρασα την αγάπη μου, την κατανόησή μου και την ευχαρίστησή μου για τις στιγμές που μου χάριζαν. Ακόμα και όταν ο πιο κοντινός μου φίλος με πρόσβαλλε άθελά του, με χτύπησε εκεί που πόναγα περισσότερο, ούτε τότε ξεκαθάρισα τα πράγματα. Άφησα τον εαυτό μου να πνιγεί στην θλίψη του με την δικαιολογία να μην υπεραναλύω τα πράγματα και να μην ζορίσω ανθρώπους διαφορετικούς (σε σκέψη, χαρακτήρα, τρόπους) από εμένα.
     Και έφτασαν οι μέρες των διακοπών μου. Διακοπές! Είχα χρόνια να πάω. Και παρόλο που δεν γινόντουσαν κάτω από τις συνθήκες και προϋποθέσες που οι κάθε διακοπές γίνονται (θα αναλύσω σε άλλο θέμα τον πόνο μου), έκανα σχέδια και πρόγραμμα γι αυτές. Και όλα ανατράπηκαν όταν, ύστερα από ένα χρόνο που είχαν να εκδηλωθεί, με έπιασαν τα ψυχοσωματικά μου και έκανα εμετούς. Δυό μέρες τις πέρασα ξαπλωμένος. Αφότου όμως μου πέρασε, είχαν περάσει και τα κέφια μου. Τα πράγματα που με ενοχλούσαν σε αυτές τις διακοπές άρχισαν να με εκνευρίζουν και να ξυπνούν τον εγωισμό μου (όχι τον "κακό" εγωισμό, αλλά το ότι πρέπει να με σέβομαι και λίγο).
     Τώρα βρισκόμαστε στις τωρινές μέρες, που έχει αρχίσει μια εξουθενωτική εβδομάδα δουλειάς- αλλά για να μην γκρινιάζω και την δουλειά, καταβάθος πέρα από την κούραση, για άγνωστο λόγο νιώθω ότι τουλάχιστον κάνω κάτι, νιώθω την χαρά της δουλειάς!
     Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά ε? Δεν είναι ότι δεν μου άρεσαν οι διακοπές μου. Ήταν ανατρεπτικές, ήταν ωραίες, ήταν διασκεδαστικές, με ανανέωσαν. Και οι παρέες μου ήταν καλύτερες από άλλες χρονιές και ήταν άτομα τα οποία με έκαναν να νιώθω καλά. Και από θέμα "δημιουργικότητας" κάτι έκανα και εκεί και ας μην έκανα πολλά. Αναιρώ όσο έλεγα πιο πάνω όχι γιατί δεν ισχύουν απλά τόνιζα το μάθημα που πήρα για πολλοστή φορά.

Μην βιάζεις τα πράγματα. Μην κάνεις μεγάλα όνειρα και μην σχεδιάζεις λεπτομερός. Εσύ να είσαι ανοιχτός και εύθυμος σε όλα και ότι είναι να έρθει θα 'ρθεί. Γιατί αλλιώς τα πλάθεις τόσο φαντασμαγορικά στο μυαλό σου, που στο τέλος απογοητεύεσαι και από το ικανοποιητικό!

       -  Λίγες μέρες πριν το τέλος του καλοκαιριού κάνω και εγώ τον απολογισμό μου. Υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα ότι το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει. Αλλά για την δεδομένη στιγμή για εμένα το καλοκαίρι τελείωσε. Μπάνια/ βουτιές/ ηλιοθεραπεία έκανα, διακοπές έκανα, αραχτός ήμουν, ύπνους έριξα, φαεί έριξα. Το καλοκαίρι σαν εποχή που γίνονται μαγικά πράγματα τελείωσε. Τώρα περιμένω απλά να περάσει και ο μήνας. Όχι ότι θα αρχίσω την ρουτίνα του χειμώνα, απλά τελειώσε αυτό το "καλοκαιρινό μεθύσι".  [Επιφυλάσσομαι όμως για κάθε παν ενδεχόμενο που μπορεί να κρύβουν οι επόμενες μέρες!] Σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ελπίζω να περάσατε υπέροχα, όσοι ετοιμάζεστε να πάτε τώρα διακοπές να περάσετε καταπληκτικά.

(Λίγο αόριστο θέμα και πιο προσωπικό, όπως ήταν τα πρώτα μου, αλλά μάλλον το είχα ανάγκη, ή απλά είχα ξεμείνει από σκέψεις...)