Στερεότυπα. Μια άποψη ή/και μια αντίληψη για μια συγκεκριμένη ομάδα ή για κάτι μεμονομένο. Κοινώς μια "ταμπέλα". Ή μάλλον "ταμπελάκια". Πολλά και ποικίλα! Τα αφήσαμε να κρεμαστούν στη ζωή μας χωρίς να τα αξιολογήσουμε και κάποια τα πακτώσαμε γερά. Τα βλέπουμε, τα χρησιμοποιούμε καθημερινά. Είτε επειδή το θέλουμε είτε επειδή ασυνείδητα βρίσκεται στο υποσυνείδητό μας.
Ένα από τα πολλά πράγματα που απεχθάνομαι (που όσο τα αριθμώ αυξάνονται), είναι ο ρατσισμός, λογοκρισία, η προκατάληψη, η κριτική. Όλα αυτά σαν "ένα". Ο σχολιασμός. Το να εκφράζουμε ελεύθερα και χωρίς δισταγμό μια άκρως επιθετική και κομπλεξική άποψη. Και αυτό όχι γιατί το πιστεύεις αλλά γιατί άλλοι σου το έχουν φυτέψει στο μυαλό.
Μας μεγαλώσανε απο κούνιας να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. "Το αγόρι θα κάνει βαριές δουλειές. Οικοδομή, ηλεκτρολογικά, υδραυλικά. Το χρώμα του είναι το μπλε. Δέρνει. Βρίζει. Είναι λίγο βρωμιάρης." - "Το κορίτσι είναι ναζιάρικο. Το αγαπημένο του χρώμα είναι το ροζ. Χαριτωμένο. Αθώο. Πρόστυχο. Ανήκει στο σπίτι μαζί με τα παιδιά που πρέπει να γεννήσει."
Ταμπέλες που γρήγορα γρήγορα σε περιορίζουν. Εξαφανίζουν την θέληση των γυναικών για μάθηση, για κυνήγι ονείρων. Για ελευθερία. Και ακόμα πιο γρήγορα κάνει τους άντρες σκληρούς. Φοβούμενοι να εκφράσουν τα όποια συναισθήματα. Και οι δύο προχωρούν μέσα σε όρια, με το αίσθημα πως αν επιλέξουν κάτι άλλο θα είναι λάθος.
Το πιο απλό παράδειγμα, αυτό που λένε όλοι οι γονείς στα παιδιά τους για να τους εξηγήσουν την διαφορά των φύλων, γίνεται Ταμπέλα Διάκρισης. Και έτσι μαθαίνουν στο παιδί να σκέφτεται με στερεότυπα.
Ελεύθερη βούληση. Όταν σου λένε ότι πρέπει να πετυχαίνεις πάντα στην ζωή. Πως ότι κάνεις θα πρέπει να είναι το σωστό. Η ζωή που σου ανήκει. Όταν τα λάθη, δεν μετριούνται σαν διδακτικά λάθη και σαν αποτυχίες που μας μαθαίνουν αλλά σαν σφάλματα.
Οι ομοφυλόφιλοι είναι αμαρτωλοί. Οι γυναίκες ομοφυλόφιλοι είναι σαν νταλικέριδες. Οι άντρες ομοφυλόφιλοι είναι θηλυπρεπής. Πάντα. Χωρίς εξαιρέσεις. Έτσι σου είπαν, έτσι πορεύεσαι. Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες (αν μπορείς να τους πεις έτσι χωρίς να τους προσβάλεις) είναι άνθρωποι αδύναμοι, που χρειάζονται λύπηση. Οι ηλικιωμένοι σταματούν να ονειρεύονται και δεν έχουν τον χρόνο άρα δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Οι σκύλοι με τις γάτες είναι εχθροί. Οι ξένοι είναι κλέφτες, βρωμιάριδες, κακότροποι. Το χρήμα κινεί τον κόσμο. Οι εύσωμοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως "χοντροί" και είναι μη αποδεκτοί εικόνα και η λέξη "όμορφος" δεν μπορεί να τους συνοδέψει.
Τόσες και τόσες καθημερινές ταμπέλες που τις αφήνουμε να στέκονται γερές χωρίς να τις κατεδαφίζουμε, ούτε να μπούμε στον κόπο να τις λιγήσουμε. Γιατί μάθαμε και πιστέψαμε ότι στερεότυπο είναι κάτι καλό. Κάτι προφανές. Έχουμε την λανθασμένη εντύπωση ότι είναι κάτι σωστό.
Δεν είναι. Είναι λανθασμένη στάση. Αποβάλλοντας από πάνω μας αυτήν την ορολογία και τον τρόπο σκέψης, θα ελευθερωθούμε από την λογοκρισία. Θα ελευθερώσουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας που θα του δώσουμε μεγαλύτερο "χώρο" να κινηθεί. Να κάνει αυτό που θέλει. Να είναι ο εαυτός του χωρίς Τίτλους και Χαρακτηρισμούς.
Ένα από τα πολλά πράγματα που απεχθάνομαι (που όσο τα αριθμώ αυξάνονται), είναι ο ρατσισμός, λογοκρισία, η προκατάληψη, η κριτική. Όλα αυτά σαν "ένα". Ο σχολιασμός. Το να εκφράζουμε ελεύθερα και χωρίς δισταγμό μια άκρως επιθετική και κομπλεξική άποψη. Και αυτό όχι γιατί το πιστεύεις αλλά γιατί άλλοι σου το έχουν φυτέψει στο μυαλό.
Μας μεγαλώσανε απο κούνιας να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. "Το αγόρι θα κάνει βαριές δουλειές. Οικοδομή, ηλεκτρολογικά, υδραυλικά. Το χρώμα του είναι το μπλε. Δέρνει. Βρίζει. Είναι λίγο βρωμιάρης." - "Το κορίτσι είναι ναζιάρικο. Το αγαπημένο του χρώμα είναι το ροζ. Χαριτωμένο. Αθώο. Πρόστυχο. Ανήκει στο σπίτι μαζί με τα παιδιά που πρέπει να γεννήσει."
Το πιο απλό παράδειγμα, αυτό που λένε όλοι οι γονείς στα παιδιά τους για να τους εξηγήσουν την διαφορά των φύλων, γίνεται Ταμπέλα Διάκρισης. Και έτσι μαθαίνουν στο παιδί να σκέφτεται με στερεότυπα.
Ελεύθερη βούληση. Όταν σου λένε ότι πρέπει να πετυχαίνεις πάντα στην ζωή. Πως ότι κάνεις θα πρέπει να είναι το σωστό. Η ζωή που σου ανήκει. Όταν τα λάθη, δεν μετριούνται σαν διδακτικά λάθη και σαν αποτυχίες που μας μαθαίνουν αλλά σαν σφάλματα.
Οι ομοφυλόφιλοι είναι αμαρτωλοί. Οι γυναίκες ομοφυλόφιλοι είναι σαν νταλικέριδες. Οι άντρες ομοφυλόφιλοι είναι θηλυπρεπής. Πάντα. Χωρίς εξαιρέσεις. Έτσι σου είπαν, έτσι πορεύεσαι. Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες (αν μπορείς να τους πεις έτσι χωρίς να τους προσβάλεις) είναι άνθρωποι αδύναμοι, που χρειάζονται λύπηση. Οι ηλικιωμένοι σταματούν να ονειρεύονται και δεν έχουν τον χρόνο άρα δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Οι σκύλοι με τις γάτες είναι εχθροί. Οι ξένοι είναι κλέφτες, βρωμιάριδες, κακότροποι. Το χρήμα κινεί τον κόσμο. Οι εύσωμοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως "χοντροί" και είναι μη αποδεκτοί εικόνα και η λέξη "όμορφος" δεν μπορεί να τους συνοδέψει.
Τόσες και τόσες καθημερινές ταμπέλες που τις αφήνουμε να στέκονται γερές χωρίς να τις κατεδαφίζουμε, ούτε να μπούμε στον κόπο να τις λιγήσουμε. Γιατί μάθαμε και πιστέψαμε ότι στερεότυπο είναι κάτι καλό. Κάτι προφανές. Έχουμε την λανθασμένη εντύπωση ότι είναι κάτι σωστό.
Δεν είναι. Είναι λανθασμένη στάση. Αποβάλλοντας από πάνω μας αυτήν την ορολογία και τον τρόπο σκέψης, θα ελευθερωθούμε από την λογοκρισία. Θα ελευθερώσουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας που θα του δώσουμε μεγαλύτερο "χώρο" να κινηθεί. Να κάνει αυτό που θέλει. Να είναι ο εαυτός του χωρίς Τίτλους και Χαρακτηρισμούς.
