Το γράμμα [μικρή ιστορία]

        Αγαπημένε μου Εσύ, 

        Δεν ήξερα πως αλλιώς να εκφράσω και να σου πω αυτά που θέλω. Πρώτα απ'όλα, συγγνώμη. Συγγνώμη για την αναστάτωση που θα σου προκαλέση η αναχώρηση μου. Συγγνώμη που τον τελευταίο καιρό με ένιωθες μακριά σου, σαν ξένο. Συγγνώμη που δεν σε βοήθησα να καταλάβεις. Που το τελευταίο καιρό ήμουν απόμακρος και σκεπτικός. Που δεν σε άφησα να με πλησιάσεις και να δεθείς μαζί μου... Συγγνώμη που φεύγω.
        Φεύγω. Ίσως για πάντα. Ίσως θα γυρίσω κάποτε. Ίσως πάλι και όχι. Σαν μπαλόνι, ελεύθερο στο χειμωνιάτικο αυτό ουρανό, παρεσυρόμενο από τον βορριά, έτσι θα περιπλανιέμαι και εγώ για λίγο καιρό. Φεύγω. Αφήνω πίσω μου κάθε στιγμή, καλή και κακή.
        Λογικά αυτή τη στιγμή θα βρίσκομαι μπροστά στο ποτάμι πάνω στην γέφυρα. Ελεύθερος πια, το αππολαμβάνω όσο ποτέ.
        Ελεύθερος από κάθε δεσμό. Κάθε τι που με κρατούσε φυλακισμένο. Κάθε τι που δεν με άφηνε να εκφραστώ, να σκεφτώ, να πράξω, να κινηθώ. Περιορισμένος, καταπιεστμένος, σχεδόν αιχμάλωτος.
        Σπάζοντας τα δεσμά αυτά, ξεκινάω ένα ταξίδι, καινούργιο αλλά γνώριμο. Ταξίδι μιας νέας αρχής. Ίσως μοναχικό αλλά χρήσιμο. Σε αφήνω λοιπόν, γιατί ένιωθα πνιγμένος. Ψάχνοντας να βρω νέα πράγματα που θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον.Ψάχνοντας ίσως να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό. Χρόνο για να σκεφτώ, να ανακαλύψω, να γνωρίσω, να ξεσκάσω.
        Φεύγω μέχρι να νιώσω γεμάτος. Μέχρι να νιώσω έτοιμος. Ίσως γυρίσω ξανά, δυνατός, θαραραλέος, συνειδητοποιημένος, απελευθερομένος. Γι αυτό καλύτερα να μην με περιμένεις. Κράτα σφιχτά στις σκέψεις σου και στην καρδιά σου τις στιγμές μας. Προχώρα κι εσύ και ίσως θα είσαι καλύτερα. Μέχρι τότε, σ'αγάπησα και σ'αγαπώ. Να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Σε φιλώ τρυφερά, ένας νέος ταξιδιώτης.

Αντίο.

Η υπόσχεση στον εαυτό μου

          Από την μία έχω μια φωτογραφία κάποιων γυμνών οπίσθιων και από την άλλη πέφτουν οι τίτλοι της ταινίας "Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο" (The perks of being a wallflower)... Η ώρα 1'20πμ. Όχι και πολύ αργά αλλά ούτε και νωρίς.
          Αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω και βλέπω ταινίες που μου ρίχνουν την διάθεση. Με κάνουν να αναπολώ, να σκέφτομαι να μετανιώνω, να στενοχωριέμαι... Να χαλιέμαι.
          Ζώντας στο περιθώριο. Σαν να μου ταιριάζει ο τίτλος. Γιατί κάπως έτσι έζησα εγώ. Το συνειδητοποίησα λίγο αργά, αλλά έκανα προσπάθειες να το αλλάξω. Πήρα κάποιες αποφάσεις.
          Δύο χρόνια μετά αποδείχτηκαν λάθος. Οι μισές τουλάχιστον. Οι άλλες έπιασαν τόπο. Παρόλο αυτά οι υπόλοιπες που αποδειχτήκανε τώρα λάθος, ύστερα από τόσο καιρό ήταν οι χειρότερες. Γιατί με είχαν κάνει να πιστέψω ότι όλα είναι καλά και με αυτήν την εντύπωση εγώ πορεύτηκα. Και ξαφνικά, γκρεμίστηκαν οι ψευδαισθήσεις και έμεινα εγώ να χαζεύω σαν χάνος και να μην ξέρω πως να αντιδράσω.
          Έτσι άρχισαν να με πιάνουν πάλι τα "ψυχολογικά" μου και οι "φάσεις" που περνάω. Σκεφτόμενος διάφορα. Μα πιο πολύ σκεφτόμενος το πως αφήνω την ζωή μου να περνάει χωρίς ουσία. Χάνω το κάθε λεπτό εξαιτίας μερικών ηλίθιων σκέψεων. Αλλά και μερικών χειρότερων αποφάσεων απραξίας και ατολμίας.
          Ατολμία στο να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στο να κάνω την ζωή που θέλω. Να κάνω πράξη τις σκέψεις μου, να πω δυνατά αυτά που θέλω και να δημιουργήσω. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Μικρό ή μεγάλο, σπουδαίο ή χαζομάρα. Αρκεί κάτι δικό μου, από μέσα μου, να δημιουργηθεί. Να αποκτήση σάρκα.
          Απραξία απέναντι στο να Ζώ. Αυτό έκανα πάντα, αυτό κάνω και τώρα. Ρίχνω το φταίξιμο στην οικονομική κρίση, ρίχνω το φταίξιμο στην αβεβαιότητα.
Δεν μπορώ να αντισταθώ στην επιθυμία να ανεβάσω το απόφθεγμα που πάντα με κάνει να γεμίζω ελπίδα αλλά δυστυχώς ποτέ δεν το χρησιμοποιώ σαν κίνητρο να σηκωθώ και να πράξω:

      "Το πιο κοινό πράγμα στην ζωή των ανθρώπων δεν είναι ο θάνατος, αλλά το ότι δεν ζούνε"

          Με αυτό εδώ το καθ'όλο προσωπικό post, δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι από αύριο κιόλας θα προσπαθήσω να αλλάξω. Γιατί ξέρω ότι μπορώ και θέλω να κάνω πολλά. Μα πιο πολύ θέλω να Ζήσω. Και ίσως κάποια στιγμή αποτελέσω παράδειγμα για έναν άνθρωπο. Αυτό θα μου φτάνει.
                                                                                                                            Ζήσε, Καλό Ξημέρωμα!

(Ζωή) Και ξανά από την αρχή...

          Τι γίνεται όταν όλα στη ζωή σου είναι για άλλη μια φορά θολά? Όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να διαλέξεις και πως να διεκδικήσεις αυτά που θέλεις? Όταν όλα φαίνονται εμπόδιο και εναντίον σου? Όταν όλα γύρω σου σε ακυρώνουν?
          Ψάχνοντας στην ζωή σου μια απάντηση. Στα βιβλία, στους ανθρώπους... Κάπου, κάποιος να την έχει. Με την ελπίδα πάντα ότι υπάρχει. Κι αν δεν, κυνηγάς κάτι άπιαστο. Ή μάλλον κάτι φτιαχτό. Και αν την ζωή την φτιάχνεις, το τολμάς?
          Πως να επιλέξεις κάτι που δεν ξέρεις αν έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες της επιλογής σου?
          Με συνανθρώπους γύρω σου που μοιάζουν με έρμαια της φύσης σε αναμονή να σε κατασπαράξουν και να σε εξαφανίσουν από τον δρόμο τους αν χρειαστεί. Να σου διαλύσουν τα όνειρα ωσάν χαιρέκακοι γιατί απλά και τα δικά τους διαλύθηκαν.
          Με τους δικούς σου ανθρώπους που στα καλά είναι πάντα δίπλα σου και προσφέρουν εθελοντική βοήθεια αλλά όταν θα χρειαστείς μια σοβαρή βοήθεια για μια κρίσιμη επιλογή θα σου πετάξουν το μπαλάκι με την δικαιολογία να μην πάρουν μέρος σε μια ίσως καταστροφική απόφαση.
          Μη γνωρίζοντας το μέλλον αλλά και με ανθρώπους που σ'αγαπάνε αλλά ίσως τους πέσει πολύ που να βρεις το θάρρος. Για το οτιδήποτε.
          Και πως να βρεις τον εαυτό σου. Όταν η ίδια η ζωή σε διαψεύδει και σου φέρνει τα πάνω κάτω μέχρι το επόμενο πετάρισμα του βλεφάρου, πως μπορείς να είσαι συγκεκριμένος. Πως να βάλεις κανόνες? Κι αν κουράζεσαι σε κάθε ανατροπή να θέτεις νέα δεδομένα? Γιατί η ζωή να τρέχει και να παίζει με τους δικούς της ρυθμούς?
          Ζωή με ρίσκο. Ή σκέτο ζωή. Αυτό είναι η ζωή? Το να μην ξέρεις που πατάς και το που βρίσκεσαι? Ή έτσι έγινε... Έτσι την έκαναν. Γιατί να μην είναι χαλαρή, με τα γεγονότα που θες, να γίνονται όπως θες ή να μπορείς να ελέγξεις κάθε τι παράξενο και άσχημο. Να το διαχειριστείς.
          Όλα πια φαντάζουν μετέωρα που με αφήνουν να αιωρούμε γύρω γύρω με κίνδυνο ξαφνικά να πέσω. Και το χτύπημα δεν θα είναι καλό. Όταν όλα γυρίζουν εγώ θέλω μια μικρή στάση. Να επαναπροσδιοριστώ. Μα μάλλον θα πρέπει να το κάνω σε συχρονισμό με την πραγματικότητα.
          Τελικά την ζωή κάνει να την αναλύεις ή είναι καλύτερο να την περνάς για ένα παιχνίδι?
Μια νέα εποχή αρχίζει. Ή μάλλον νέος κύκλος. Μπορεί να μην είναι και νέος. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ξαναγύρισα σε ένα ίδιο σημείο. Το σημείο που ήμουν πριν αρχίσω αυτό το blog . Που είχα βαρεθεί τον εαυτό μου, δεν τα πήγαινα καθόλου καλά μαζί του και που στο τέλος έκατσα και τα βρήκα. Αλλά ύστερα από ένα χρόνο και κάτι γυρίσαμε στα ιδιά... Ας είναι λοιπόν... Ένας κύκλος ακόμα!

(κάποια μέρα θα επανέρθω στο τελευταίο ερώτημα!)

Το λεξικό ενός ερωτευμένου

-Lovecholic-
Είμαι αυτός που αναζητάει την αγάπη. Χαίρεται όταν την βρίσκει. Πέφτει άρρωστος όταν δεν την έχει.
Ψάχνω, αναζητώ, προσπαθώ να την δημιουργήσω. Αγάπη! Χαμογελώ και μόνο στη προφορά της λέξεως.

-Αγάπη-
Αγάπη είσαι εσύ. Που μου προκαλείς όλα αυτά.
Την επιθυμία του να σε αναζητήσω, να σε κυνηγήσω, να σε νιώσω. Που μπορείς να με κάνεις ευτυχισμένο και δυστυχισμένο την ίδια στιγμή.

-Σ'αγαπώ-
Μικρή και σύντομη λέξη που περιγράφει το συναίσθημα ευοφρίας στην καρδιά μου την στιγμή που είμαστε μαζί.

-Σ'αγαπάω-
Η λέξη με ένα παραπάνω γράμμα από την προηγούμενη.
Αυτή την οποία χρησιμοποιώ και σου λέω όταν βρισκόμαστε μακριά. Αυτή η οποία νιώθω ότι θέλω να σου πω όταν τα επίπεδα συντροφικότητας και γαλήνης χτυπάνε κόκκινο χάρη σε εσένα.

-Έρωτας-
Είναι ο ηλεκτρισμός που προκαλούμε μαζί. Τα δυο σώματα σαν ένα.
Είτε με σωματική επαφή είτε με υπερφορτισμένη συναισθηματική στιγμή.

-Ζωή-
Αυτό που ξεκινάει και τελειώνει χάρη στην ύπαρξη της Αγάπης. Αυτό που δημιουργεί η Αγάπη.