Το γράμμα [μικρή ιστορία]

        Αγαπημένε μου Εσύ, 

        Δεν ήξερα πως αλλιώς να εκφράσω και να σου πω αυτά που θέλω. Πρώτα απ'όλα, συγγνώμη. Συγγνώμη για την αναστάτωση που θα σου προκαλέση η αναχώρηση μου. Συγγνώμη που τον τελευταίο καιρό με ένιωθες μακριά σου, σαν ξένο. Συγγνώμη που δεν σε βοήθησα να καταλάβεις. Που το τελευταίο καιρό ήμουν απόμακρος και σκεπτικός. Που δεν σε άφησα να με πλησιάσεις και να δεθείς μαζί μου... Συγγνώμη που φεύγω.
        Φεύγω. Ίσως για πάντα. Ίσως θα γυρίσω κάποτε. Ίσως πάλι και όχι. Σαν μπαλόνι, ελεύθερο στο χειμωνιάτικο αυτό ουρανό, παρεσυρόμενο από τον βορριά, έτσι θα περιπλανιέμαι και εγώ για λίγο καιρό. Φεύγω. Αφήνω πίσω μου κάθε στιγμή, καλή και κακή.
        Λογικά αυτή τη στιγμή θα βρίσκομαι μπροστά στο ποτάμι πάνω στην γέφυρα. Ελεύθερος πια, το αππολαμβάνω όσο ποτέ.
        Ελεύθερος από κάθε δεσμό. Κάθε τι που με κρατούσε φυλακισμένο. Κάθε τι που δεν με άφηνε να εκφραστώ, να σκεφτώ, να πράξω, να κινηθώ. Περιορισμένος, καταπιεστμένος, σχεδόν αιχμάλωτος.
        Σπάζοντας τα δεσμά αυτά, ξεκινάω ένα ταξίδι, καινούργιο αλλά γνώριμο. Ταξίδι μιας νέας αρχής. Ίσως μοναχικό αλλά χρήσιμο. Σε αφήνω λοιπόν, γιατί ένιωθα πνιγμένος. Ψάχνοντας να βρω νέα πράγματα που θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον.Ψάχνοντας ίσως να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό. Χρόνο για να σκεφτώ, να ανακαλύψω, να γνωρίσω, να ξεσκάσω.
        Φεύγω μέχρι να νιώσω γεμάτος. Μέχρι να νιώσω έτοιμος. Ίσως γυρίσω ξανά, δυνατός, θαραραλέος, συνειδητοποιημένος, απελευθερομένος. Γι αυτό καλύτερα να μην με περιμένεις. Κράτα σφιχτά στις σκέψεις σου και στην καρδιά σου τις στιγμές μας. Προχώρα κι εσύ και ίσως θα είσαι καλύτερα. Μέχρι τότε, σ'αγάπησα και σ'αγαπώ. Να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Σε φιλώ τρυφερά, ένας νέος ταξιδιώτης.

Αντίο.

Η υπόσχεση στον εαυτό μου

          Από την μία έχω μια φωτογραφία κάποιων γυμνών οπίσθιων και από την άλλη πέφτουν οι τίτλοι της ταινίας "Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο" (The perks of being a wallflower)... Η ώρα 1'20πμ. Όχι και πολύ αργά αλλά ούτε και νωρίς.
          Αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω και βλέπω ταινίες που μου ρίχνουν την διάθεση. Με κάνουν να αναπολώ, να σκέφτομαι να μετανιώνω, να στενοχωριέμαι... Να χαλιέμαι.
          Ζώντας στο περιθώριο. Σαν να μου ταιριάζει ο τίτλος. Γιατί κάπως έτσι έζησα εγώ. Το συνειδητοποίησα λίγο αργά, αλλά έκανα προσπάθειες να το αλλάξω. Πήρα κάποιες αποφάσεις.
          Δύο χρόνια μετά αποδείχτηκαν λάθος. Οι μισές τουλάχιστον. Οι άλλες έπιασαν τόπο. Παρόλο αυτά οι υπόλοιπες που αποδειχτήκανε τώρα λάθος, ύστερα από τόσο καιρό ήταν οι χειρότερες. Γιατί με είχαν κάνει να πιστέψω ότι όλα είναι καλά και με αυτήν την εντύπωση εγώ πορεύτηκα. Και ξαφνικά, γκρεμίστηκαν οι ψευδαισθήσεις και έμεινα εγώ να χαζεύω σαν χάνος και να μην ξέρω πως να αντιδράσω.
          Έτσι άρχισαν να με πιάνουν πάλι τα "ψυχολογικά" μου και οι "φάσεις" που περνάω. Σκεφτόμενος διάφορα. Μα πιο πολύ σκεφτόμενος το πως αφήνω την ζωή μου να περνάει χωρίς ουσία. Χάνω το κάθε λεπτό εξαιτίας μερικών ηλίθιων σκέψεων. Αλλά και μερικών χειρότερων αποφάσεων απραξίας και ατολμίας.
          Ατολμία στο να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στο να κάνω την ζωή που θέλω. Να κάνω πράξη τις σκέψεις μου, να πω δυνατά αυτά που θέλω και να δημιουργήσω. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Μικρό ή μεγάλο, σπουδαίο ή χαζομάρα. Αρκεί κάτι δικό μου, από μέσα μου, να δημιουργηθεί. Να αποκτήση σάρκα.
          Απραξία απέναντι στο να Ζώ. Αυτό έκανα πάντα, αυτό κάνω και τώρα. Ρίχνω το φταίξιμο στην οικονομική κρίση, ρίχνω το φταίξιμο στην αβεβαιότητα.
Δεν μπορώ να αντισταθώ στην επιθυμία να ανεβάσω το απόφθεγμα που πάντα με κάνει να γεμίζω ελπίδα αλλά δυστυχώς ποτέ δεν το χρησιμοποιώ σαν κίνητρο να σηκωθώ και να πράξω:

      "Το πιο κοινό πράγμα στην ζωή των ανθρώπων δεν είναι ο θάνατος, αλλά το ότι δεν ζούνε"

          Με αυτό εδώ το καθ'όλο προσωπικό post, δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι από αύριο κιόλας θα προσπαθήσω να αλλάξω. Γιατί ξέρω ότι μπορώ και θέλω να κάνω πολλά. Μα πιο πολύ θέλω να Ζήσω. Και ίσως κάποια στιγμή αποτελέσω παράδειγμα για έναν άνθρωπο. Αυτό θα μου φτάνει.
                                                                                                                            Ζήσε, Καλό Ξημέρωμα!

(Ζωή) Και ξανά από την αρχή...

          Τι γίνεται όταν όλα στη ζωή σου είναι για άλλη μια φορά θολά? Όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να διαλέξεις και πως να διεκδικήσεις αυτά που θέλεις? Όταν όλα φαίνονται εμπόδιο και εναντίον σου? Όταν όλα γύρω σου σε ακυρώνουν?
          Ψάχνοντας στην ζωή σου μια απάντηση. Στα βιβλία, στους ανθρώπους... Κάπου, κάποιος να την έχει. Με την ελπίδα πάντα ότι υπάρχει. Κι αν δεν, κυνηγάς κάτι άπιαστο. Ή μάλλον κάτι φτιαχτό. Και αν την ζωή την φτιάχνεις, το τολμάς?
          Πως να επιλέξεις κάτι που δεν ξέρεις αν έχεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες της επιλογής σου?
          Με συνανθρώπους γύρω σου που μοιάζουν με έρμαια της φύσης σε αναμονή να σε κατασπαράξουν και να σε εξαφανίσουν από τον δρόμο τους αν χρειαστεί. Να σου διαλύσουν τα όνειρα ωσάν χαιρέκακοι γιατί απλά και τα δικά τους διαλύθηκαν.
          Με τους δικούς σου ανθρώπους που στα καλά είναι πάντα δίπλα σου και προσφέρουν εθελοντική βοήθεια αλλά όταν θα χρειαστείς μια σοβαρή βοήθεια για μια κρίσιμη επιλογή θα σου πετάξουν το μπαλάκι με την δικαιολογία να μην πάρουν μέρος σε μια ίσως καταστροφική απόφαση.
          Μη γνωρίζοντας το μέλλον αλλά και με ανθρώπους που σ'αγαπάνε αλλά ίσως τους πέσει πολύ που να βρεις το θάρρος. Για το οτιδήποτε.
          Και πως να βρεις τον εαυτό σου. Όταν η ίδια η ζωή σε διαψεύδει και σου φέρνει τα πάνω κάτω μέχρι το επόμενο πετάρισμα του βλεφάρου, πως μπορείς να είσαι συγκεκριμένος. Πως να βάλεις κανόνες? Κι αν κουράζεσαι σε κάθε ανατροπή να θέτεις νέα δεδομένα? Γιατί η ζωή να τρέχει και να παίζει με τους δικούς της ρυθμούς?
          Ζωή με ρίσκο. Ή σκέτο ζωή. Αυτό είναι η ζωή? Το να μην ξέρεις που πατάς και το που βρίσκεσαι? Ή έτσι έγινε... Έτσι την έκαναν. Γιατί να μην είναι χαλαρή, με τα γεγονότα που θες, να γίνονται όπως θες ή να μπορείς να ελέγξεις κάθε τι παράξενο και άσχημο. Να το διαχειριστείς.
          Όλα πια φαντάζουν μετέωρα που με αφήνουν να αιωρούμε γύρω γύρω με κίνδυνο ξαφνικά να πέσω. Και το χτύπημα δεν θα είναι καλό. Όταν όλα γυρίζουν εγώ θέλω μια μικρή στάση. Να επαναπροσδιοριστώ. Μα μάλλον θα πρέπει να το κάνω σε συχρονισμό με την πραγματικότητα.
          Τελικά την ζωή κάνει να την αναλύεις ή είναι καλύτερο να την περνάς για ένα παιχνίδι?
Μια νέα εποχή αρχίζει. Ή μάλλον νέος κύκλος. Μπορεί να μην είναι και νέος. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ξαναγύρισα σε ένα ίδιο σημείο. Το σημείο που ήμουν πριν αρχίσω αυτό το blog . Που είχα βαρεθεί τον εαυτό μου, δεν τα πήγαινα καθόλου καλά μαζί του και που στο τέλος έκατσα και τα βρήκα. Αλλά ύστερα από ένα χρόνο και κάτι γυρίσαμε στα ιδιά... Ας είναι λοιπόν... Ένας κύκλος ακόμα!

(κάποια μέρα θα επανέρθω στο τελευταίο ερώτημα!)

Το λεξικό ενός ερωτευμένου

-Lovecholic-
Είμαι αυτός που αναζητάει την αγάπη. Χαίρεται όταν την βρίσκει. Πέφτει άρρωστος όταν δεν την έχει.
Ψάχνω, αναζητώ, προσπαθώ να την δημιουργήσω. Αγάπη! Χαμογελώ και μόνο στη προφορά της λέξεως.

-Αγάπη-
Αγάπη είσαι εσύ. Που μου προκαλείς όλα αυτά.
Την επιθυμία του να σε αναζητήσω, να σε κυνηγήσω, να σε νιώσω. Που μπορείς να με κάνεις ευτυχισμένο και δυστυχισμένο την ίδια στιγμή.

-Σ'αγαπώ-
Μικρή και σύντομη λέξη που περιγράφει το συναίσθημα ευοφρίας στην καρδιά μου την στιγμή που είμαστε μαζί.

-Σ'αγαπάω-
Η λέξη με ένα παραπάνω γράμμα από την προηγούμενη.
Αυτή την οποία χρησιμοποιώ και σου λέω όταν βρισκόμαστε μακριά. Αυτή η οποία νιώθω ότι θέλω να σου πω όταν τα επίπεδα συντροφικότητας και γαλήνης χτυπάνε κόκκινο χάρη σε εσένα.

-Έρωτας-
Είναι ο ηλεκτρισμός που προκαλούμε μαζί. Τα δυο σώματα σαν ένα.
Είτε με σωματική επαφή είτε με υπερφορτισμένη συναισθηματική στιγμή.

-Ζωή-
Αυτό που ξεκινάει και τελειώνει χάρη στην ύπαρξη της Αγάπης. Αυτό που δημιουργεί η Αγάπη.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Αγάπη να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος

          Έρωτα, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζεις (που αμφιβάλω) σε κυνηγούσα καιρό και τώρα σε βρήκα. Στο πιο απίθανο μέρος, στο πιο απαγορευμένο. Αιφνιδιαστικός όπως πάντα. Για άλλη μια φορά εσύ ήρθες και μου μίλησες. Αυτά τα πέντε πρώτα λεπτά που σου φτάνουν μέχρι να συμπαθήσεις κάποιον.
          Σκληρό, αγέροχο στυλ, αυστηρό, σοβαρό. Το άκρως αντίθετο με εμένα. Με ένα χαμόγελο στα χείλι κολλημένο, με την χαζομάρα, το πείραγμα... Όμως μια παροιμία αυτό δεν λέει? Ότι τα ετερώνυμα έλκονται.
          Μα αυτή τη φορά δεν είσαι τόσο. Έχουμε πιο πολλά κοινά από τις προηγούμενες φορές. Γι' αυτό τα κατάφερα και πέρασα μέσα στο σπίτι σου χωρίς να μου κλείσεις την πόρτα για εκατοστή φορά. Με άφησες γιατί κάτι βρήκες κι εσύ.
          Μπορεί να μην βρήκες αυτό που έψαχνες, αυτό που θεωρείς κατάλληλο, ίσως να μην με αγαπάς καν όσο εγώ ή τέλος πάντων να είσαι ερωτευμένος όσο εγώ... είναι αρχή ακόμα. Κι όπως λες η αγάπη έρχεται με τον καιρό.
          Μα εγώ δεν έχω γνωρίσει ποτέ αγάπη. Αν τα συναισθήματά μου τα ονομάζεις έρωτα τότε ή μόνο ερωτεύομαι ή (τώρα που το σκέφτομαι) αγαπάω με την ίδια ένταση που ερωτεύομαι.
          Κυνηγητό μέχρι τελευταία στιγμή. Κυνηγητό και τώρα. Να σε κατωχηρώσω. Να γίνεις ο Έρωτας ο δικός μου. Να μην πετάξεις βέλη αλλού. Να σε εντυπωσιάσω. Να σε κατακτήσω. Κάθε μέρα, με άγχος, με προσμονή. Χωρίς να ζητάω τίποτα παρά μόνο την αγάπη σου. Από έρωτας να μεταλαχθείς. Δεν χρειάζεται ούτε να με εντυπωσιάσεις, ούτε να με κατακτήσεις. Το έχεις κάνεις ήδη.
          Κι αν αυτό το λες ευκολία, εγώ το λέω απλά με το όνομά του. Κεραυνοβόλος έρωτας. Με την έλειψη του φλερτ βέβαια. Αλλά τι να κάνουμε? Ο καθένας ερωτεύεται διαφορετικά.
          Και επειδή ξέρω ότι τα λόγια δεν σε πείθουν κι ότι φοβάσαι τις σχέσεις, τότε εγώ ακόμα θα συνεχίσω να σε κυνηγάω. Να σε φλερτάρω... Όμως είναι το πιο δύσκολο. Κομπλάρω. Παγώνω. Με πιάνεις απροειδοποίητο σε κάθε σου ερώτηση. Με δοκιμάζεις ή προσπαθείς να καταλάβεις αν θες να είμαστε μαζί?
          Κι αν το χαμόγελό σου με μπερδεύει, τότε τα μάτια σου είναι οι πιο ασφαλές φυλακές για ένα μυστικό. Πανέμορφα αλλά καγκελόπορτες. Δεν αποκαλύπτουν τίποτα. Μόνο λάμπουν και με κοιτάνε. Εκεί. Να βυθίζομαι, να αποσυντονίζομαι και εσύ να φεύγεις.
          Δεν σου κάνω? Δεν θες? Δεν ξέρεις τι θες? Φοβάσαι. Μα ξέρεις ότι βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο κι ας ψάχνουμε διαφορετική οδό. Φανερώσου, αφέσου και άσε να δούμε που θα πάμε. Εξάλλου και εμένα η πρώτη μου φορά είναι που αφήνω το γνωστό το μονοπάτι και για χάρη σου τολμώ να πάω από το δύσβατο βουνό.
          Με λαχτάρα για το αύριο. Σε καληνυχτώ!

Αντίθετη διαδικασία θανάτου [μικρή ιστορία]

- Και τώρα τι θα γίνει?
--Τι εννοείς ψυχή μου?
-Τι θα μου συμβεί?
--Α! Τώρα αρχίζει το ωραίο.
- Δηλαδή?
--Δηλαδή, θα αγαπηθείς.
- Μα ήδη με αγαπάς εσύ.
--Αυτό είναι αλήθεια. Μα εκεί είναι διαφορετικά.
-Ποιος θα με αγαπάει?
--Άνθρωποι. Πολλοί. Και κυρίως δύο.
- Και τί άλλο?
-- Θα σε φροντίζουν, θα σε προσέχουν.
-Θα μου συμβεί τίποτα κακό?
-- Ίσως αλλά όχι επίτηδες., Αυτοί θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν αλλά δεν θα είναι πάντα στο χέρι τους..
-Θα με παρατήσουν?
-- Ποτέ!
-Και αν δεν τους αρέσω?
-- Θα σε λατρέψουν.
-Αν δεν τους συμπαθήσω εγώ?
-- Αυτό είναι αδύνατο. Θα τους βάλεις μέσα στην καρδιά σου και δεν θα μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς.
- Θα βαρεθώ?
-- Καθόλου.
-Και τι άλλο? Πες μου κι άλλα.!
-- Θα μάθεις νέα πράγματα. Κάποια καλά κάποια κακά. Θα σε διδάξουν... Θα σε κάνουν άνθρωπο.
-Μμμ... Μάλιστα... Μα δεν θέλω να σε χάσω.
--Δεν θα με χάσεις! Θα με έχεις πάντα δίπλα σου. Είτε το ξέρεις, είτε το νιώθεις, είτε όχι. είτε δεν θα με θέλεις, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου.
...
- Ήρθε η ώρα?
-- Νομίζω πως ναι. Σε περιμένουν.
-Υπάρχει φασαρία πολύ. Φοβάμαι.
--Φασαρία γίνεται γιατί ανυπομονούν. Και σε πριμένουν. Όλοι αυτοί είναι για να μην πάθεις τίποτα.
- Τι πρέπει να κάνω την πρώτη στιγμή?
--Απλα... κλάψε!!!

Οι μεγάλοι βάζουν φρένο στην εξερεύνησή σου

     Έχετε ακούσει ποτέ από κάποιον μεγαλύτερό σας  το γενικό "δεν ξέρεις εσύ", ή το "...θα με θυμηθείς", ή πιο συγκεκριμένα για να μπώ στο θέμα το "άκουσε με, κάτι ξέρω παραπάνω"? Όλο και κάποιο από αυτά θα σας έχουν πει... Ε, λοιπόν αυτά και κάτι τέτοια είναι από αυτά που με εκνευρίζουν πάρα πολύ.
     Αυτή η άποψη παντογνωσίας είτε προέρχεται λόγω ηλικίας είτε από εμπειρίες, πέρα του ότι συνοδεύονται από συμβουλές, κρύβουν μέσα τους κάτι το ενοχλητικό. Μπορεί να γίνεται με καλή θέληση για να σου δείξουν έναν δρόμο ή για να έχεις μια δεύτερη γνώμη καταλήγει στο να πρέπει να αποτυπώσεις την δεύτερη γνώμη και να πάρεις τον δρόμο που σου προτείνουν.
Με απλά λόγια και χωρίς να μιλάω γενικά, εννοώ ότι δεν σε αφήνουν να πάρεις μια απόφαση. Δεν σε αφήνουν να έχεις επιλογές. Θέλουν να σου δείξουν τον δρόμο αλλά καταβάθος σου κλείνουν τα μάτια και σε σπρώχνουν προς αυτόν.
     Γεννιέσαι μικρός. Πολύ μικρός. Χωρίς να μπορείς να σκεφτείς, να περπατήσεις... χωρίς να μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα. Καθώς περνάει ο καιρός κάποια πράγματα τα μαθαίνεις παρατηρώντας τον κόσμο γύρω σου. Παρακολουθείς. Κάποιες φορές σου δείχνουν πως κάνεις κάτι. Με μια φορά είναι αρκετό. Μετά νευριάζεις αν στο πάρουν από τα χέρια και βάζεις τα κλάματα. Αλλά στο τέλος ή θα το μάθεις ή θα τους το δώσεις πίσω να σου ξαναδείξουν τον τρόπο.
     Αργότερα είσαι λίγο μεγαλύτερος. Καταλαβαίνεις, συνεννοήσε. Και πρέπει να μάθεις κάποια περισσότερα πράγματα.  Τότε σου εξηγούν, στο δείχνουν μία φορά και περιμένουν. Σε παρατηρούν από μακριά και πολλές φορές μπορεί να μην σε βοηθήσουν, εσκεμμένα, ώστε να τα καταφέρεις.
     Αυτή η άποψη. η τεχνική όμως χάνεται όταν γίνεσαι έφηβος και οδεύεις προς την ενηλικίωση. Όταν δηλαδή αρχίζεις να φτιάχνεις χαρακτήρα και να έχεις, ας πούμε, κάποιες απόψεις. Ακόμα και όταν ενηλικιώνεσαι συνεχίζει το ίδιο. Αρχίζουν να σου λένε πως πρέπει να κάνεις κάτι αλλά αυτή τη φορά επιμένοντας ότι πρέπει να γίνει "έτσι" αλλιώς θα έχει "αυτό" για συνέπεια. Και αυτή τη φορά δεν είναι τόσο καλοπροαίρετο. Αλλά προς το επιβλητικό.
     Καταστάσεις και γεγονότα που εσύ τα ζεις εκείνη την στιγμή. Πράγματα που σκέφτεσαι για το μέλλον. Όνειρα που κάνεις αγνοώντας την πραγματικότητα. Όλα αυτά βρίσκουν ένα τεράστιο εμπόδιο στις υποδείξεις των μεγάλων. Πιστεύοντας ότι σε βοηθούν, σε περιορίζουν.
     Δεν σε αφήνουν να έχεις μια άποψη. Να ανακαλύψεις κάτι νέο. Ακόμη κι αν είναι λάθος, αν πληγωθείς, αν απογοητευτείς... Μπορεί να θέλουν να τα γλιτώσεις αυτά, αλλά δεν σε αφήνουν να ζήσεις!
     Λάθος που λίγοι αντιλαμβάνονται. Από αυτούς που το κάνουν αλλά και αυτοί που το λαμβάνουν και δεν μπορούν να δουν ότι ξαφνικά ελέγχονται και υπακούνε στα θελήματα κάποιου άλλου και έχουν σφραγίσει τον εαυτό τους από κάθε δικό τους "θέλω".
     Δεν πειράζει αν πονέσουμε, αν γνωρίσουμε τον σκληρό κόσμο, αν δυσκολευτούμε, αν φάμε τα μουτρα μας. Είναι πιο ανώδυνο το να πάμε από τον εύκολο δρόμο με λυμένα τα προβλήματα από τους γύρω μας, τους πιο "σοφούς". Αλλά είναι πιο ικανοποιητικό να ζήσουμε την καθημερινότητα, την ζωή μας, μόνοι μας.
     (αν και δεν θα ήθελα να αναφέρω απόφθεγμα... αλλά για να καταλάβετε με μία πρόταση τι θέλω να πω σε αυτό το post...)
     Θα κλείσω με το γνωστό "Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να 'ναι μακρής ο δρόμος
    
     
    

Η ανατροπή

          Και εκεί που λες ότι τα έχεις όλα υπο έλεγχο ή έστω ότι ελέγχεις τα περισσότερα. Εκεί που έχεις βάλει σε μια ικανοποιητική τάξη τα πράγματά σου... Εκεί που είχες πει ότι όλα είναι καλά ως εδώ θα κάτσω λίγο να αναπαυθώ...
Μπάμ! Και αυτό που δεν περιμένεις σε χτυπάει κατακέφαλα. Κέντρο όμως!!!
Σου έρχεται ξαφνικά. Είτε θα πονέσει είτε θα γλυκαθείς. Εξαρτάται πως θα το διαχειριστείς και τι θα το ακολουθήσει.
          Έτσι συνέβει σε εμένα. Ενάμιση χρόνος συμβιβασμός με τον εαυτό μου, τα θέλω του, τα πιστεύω του, αρκούσε μόνο το συναίσθημα του Έρωτα για να τα γκρεμίσει όλα. Όλα όμως!
          Πρωτάρης όπως ήμουνα δεν ήξερα καλά τους κανόνες και τις κινήσεις. Δεν ήξερα πως παίζεται. Δεν το είχα μάθει. Δεν ενδιαφέρθηκα. Δεν έτυχε. Δεν τόλμισα ποτέ. Αλλά να που ήρθε. Και έπρεπε ή καλύτερα ήταν η ώρα να το αντιμετωπίσω. Γιατί τον έρωτα τον έψαχνα χρόνια. Ήταν ένα απωθημένο που είχε συμβιβαστεί να μείνει θαμμένο. Και είναι και η αχίλειος πτέρνα μου. Και από όλα τα άλλα αυτό ηταν που με χτύπησε από το πουθενά.
           Ίσως στην κατάλληλη στιγμή ίσως όχι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είχα δουλέψει άλλα πράγματα μέσα μου για το τι θέλω στη ζωή μου, ποιους φόβους έχω, ποιους θα αντιμετωπίσω, ποια πράγματα με κρατάνε πίσω και ποια πρέπει να αντιμετωπίσω...
          Απροετοίμαστος από αυτό το κύμα του έρωτα και συναισθηματικά, προσωπικά, πρακτικά ανίκανος να το αντιμετωπίσω νίκησαν δύο πόθοι. Ο ένας φυσικά του να ζήσω επιτέλους έναν έρωτα. Ο άλλος είναι αυτό που με ώθησε. Και τι εννοώ?  Απο την αρχή ξεκινώντας, στη ζωή μου έχω χάσει πολλά. Έχω ζήσει λίγα. Ο χαρακτήρας μου με κράτησε πίσω. Και αυτό που συνέβει ήταν μεγαλύτερο από αυτά που είχα σκεφτεί. Δεν είχα σκεφτεί αυτόν τον τρόπο εμφάνισής του. Δεν ήμουν έτοιμος. Ανέτρεψε την συμφωνία που είχα κάνει με τον εαυτό μου για το πως θα κινηθούν τα πράγματα μέχρι τον Ιούνιο του 2013.
          Όμως ο πόθος του να μην χάσω άλλες ευκαιρίες, να μην κολλώσω ξανά, να σταματίσω να είμαι χέστης... μου ψιθύρισε, όχι πάλι. Αν δεν το κάνεις θα χάσεις μεγάλη ευκαιρία. Θα χάσεις εμπειρία.
          Αυτό ήταν που με έκανε και έσφιξα τα χέρια, έκανα μεταβολή ένα εκατοστό πριν ανοίξω την πόρτα να φύγω και γύρισα να δώσω ένα φιλί. Μιλάμε για φιλί όμως!
          Φιλί... και μετά... μετά έγινα ντροπαλός. Κρύφτηκα σε μια αγκαλιά, χαζοπέταξα μια κουβέντα, έδωσα άλλο ένα φιλί και έφυγα φουριόζος.
          Σημασία δεν έχει το τι έχει γίνει στη συνέχεια... θα γραφτούν κι αυτά στην ώρα τους (κάποια ήδη έχουν γραφτεί στην προσωπική σελίδα στο fb).
          Το ηθικό δίδαγμα μέσα από αυτό το post που μιλάει για τον έρωτα δεν είναι αυτό αλλά το πως στην ζωή σου έρχονται κάποια πράγματα εξ ουρανού. Και έρχονται στιγμές άσχετες, στιγμές δύσκολες, στιγμές που δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις. Έρχονται σε στιγμές που έχεις βάλει τους δήθεν ισχυρούς θεσμούς και τα αυστηρά όρια. Σου ανατρέπουν τις κοσμοθεωρίες και μένεις ... "άφωνος".
          Αυτό που πρέπει εσύ να κάνεις είναι να ξέρεις τι θέλεις και τι ζητάς. Όχι ότι ήξερα εγώ, αλλά σίγουρα είχα μια ιδέα. (Γιατί ακόμα δεν ξέρω τι θέλω, τι κάνω και που πάω. Ένας μικρός κι ανώριμος ενήλικας που δεν αποφασίζει να μεγαλώσει)... Αλλά επειδή είχα βάλει κάτω και είχα δει προς τα που κλίνω... μπόρεσα και το αντιμετώπισα, το έζησα, το διεκδίκησα και προσπαθώ να το κάνω όσο καλύτερο γίνεται.
         

Διπλό μάθημα: Πρώτον Εκεί που κάθεσαι βολεμένος, όλα θα έρθουν τούμπα. 

Δεύτερον Μην αφήνεις την ζωή σου να χάνεται εξαιτίας κάποιων φόβων.

- Στερεότυπα -

          Στερεότυπα. Μια άποψη ή/και μια αντίληψη για μια συγκεκριμένη ομάδα ή για κάτι μεμονομένο. Κοινώς μια "ταμπέλα". Ή μάλλον "ταμπελάκια". Πολλά και ποικίλα! Τα αφήσαμε να κρεμαστούν στη ζωή μας χωρίς να τα αξιολογήσουμε και κάποια τα πακτώσαμε γερά. Τα βλέπουμε, τα χρησιμοποιούμε καθημερινά. Είτε επειδή το θέλουμε είτε επειδή ασυνείδητα βρίσκεται στο υποσυνείδητό μας.
           Ένα από τα πολλά πράγματα που απεχθάνομαι (που όσο τα αριθμώ αυξάνονται), είναι ο ρατσισμός, λογοκρισία, η προκατάληψη, η κριτική. Όλα αυτά σαν "ένα". Ο σχολιασμός. Το να εκφράζουμε ελεύθερα και χωρίς δισταγμό μια άκρως επιθετική και κομπλεξική άποψη. Και αυτό όχι γιατί το πιστεύεις αλλά γιατί άλλοι σου το έχουν φυτέψει στο μυαλό.
          Μας μεγαλώσανε απο κούνιας να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. "Το αγόρι θα κάνει βαριές δουλειές. Οικοδομή, ηλεκτρολογικά, υδραυλικά. Το χρώμα του είναι το μπλε. Δέρνει. Βρίζει. Είναι λίγο βρωμιάρης." - "Το κορίτσι είναι ναζιάρικο. Το αγαπημένο του χρώμα είναι το ροζ. Χαριτωμένο. Αθώο. Πρόστυχο. Ανήκει στο σπίτι μαζί με τα παιδιά που πρέπει να γεννήσει."
          Ταμπέλες που γρήγορα γρήγορα σε περιορίζουν. Εξαφανίζουν την θέληση των γυναικών για μάθηση, για κυνήγι ονείρων. Για ελευθερία. Και ακόμα πιο γρήγορα κάνει τους άντρες σκληρούς. Φοβούμενοι να εκφράσουν τα όποια συναισθήματα. Και οι δύο προχωρούν μέσα σε όρια, με το αίσθημα πως αν επιλέξουν κάτι άλλο θα είναι λάθος.
          Το πιο απλό παράδειγμα, αυτό που λένε όλοι οι γονείς στα παιδιά τους για να τους εξηγήσουν την διαφορά των φύλων, γίνεται Ταμπέλα Διάκρισης. Και έτσι μαθαίνουν στο παιδί να σκέφτεται με στερεότυπα.
          Ελεύθερη βούληση. Όταν σου λένε ότι πρέπει να πετυχαίνεις πάντα στην ζωή. Πως ότι κάνεις θα πρέπει να είναι το σωστό. Η ζωή που σου ανήκει. Όταν τα λάθη, δεν μετριούνται σαν διδακτικά λάθη και σαν αποτυχίες που μας μαθαίνουν αλλά σαν σφάλματα.
          Οι ομοφυλόφιλοι είναι αμαρτωλοί. Οι γυναίκες ομοφυλόφιλοι είναι σαν νταλικέριδες. Οι άντρες ομοφυλόφιλοι είναι θηλυπρεπής. Πάντα. Χωρίς εξαιρέσεις. Έτσι σου είπαν, έτσι πορεύεσαι. Οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες (αν μπορείς να τους πεις έτσι χωρίς να τους προσβάλεις) είναι άνθρωποι αδύναμοι, που χρειάζονται λύπηση. Οι ηλικιωμένοι σταματούν να ονειρεύονται και δεν έχουν τον χρόνο άρα δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Οι σκύλοι με τις γάτες είναι εχθροί. Οι ξένοι είναι κλέφτες, βρωμιάριδες, κακότροποι. Το χρήμα κινεί τον κόσμο. Οι εύσωμοι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως "χοντροί" και είναι μη αποδεκτοί εικόνα και η λέξη "όμορφος" δεν μπορεί να τους συνοδέψει.
          Τόσες και τόσες καθημερινές ταμπέλες που τις αφήνουμε να στέκονται γερές χωρίς να τις κατεδαφίζουμε, ούτε να μπούμε στον κόπο να τις λιγήσουμε. Γιατί μάθαμε και πιστέψαμε ότι στερεότυπο είναι κάτι καλό. Κάτι προφανές. Έχουμε την λανθασμένη εντύπωση ότι είναι κάτι σωστό.
          Δεν είναι. Είναι λανθασμένη στάση. Αποβάλλοντας από πάνω μας αυτήν την ορολογία και τον τρόπο σκέψης, θα ελευθερωθούμε από την λογοκρισία. Θα ελευθερώσουμε και τους ίδιους τους εαυτούς μας που θα του δώσουμε μεγαλύτερο "χώρο" να κινηθεί. Να κάνει αυτό που θέλει. Να είναι ο εαυτός του χωρίς Τίτλους και Χαρακτηρισμούς.

Υπάρχουν και χειρότερα

     Τον τελευταίο καιρό έχω σταματήσει να σκέφτομαι (αν το έκανα ποτέ)! Έχω σταματήσει να είμαι εγώ. Λειτουργώ σαν ρομποτάκι. Όχι ότι θέλω, απλά μου βγαίνει τόσο αβίαστα και αυθόρμητα να κατεβάσω τους διακόπτες ώστε να περάσει γρήγορα αυτή η περίοδος. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε να ανακαλύψω και να βγάλω ένα καινούργιο συμπέρασμα για εμένα, για τον κόσμο γύρω μου και το πόσο κακομαθημένος ή εγωιστής είμαι (ή μάλλον ήμουν).
      Πριν μπω στρατό αλλά και για κάποιες μέρες μέσα σε αυτόν, πιάνοντας συζήτηση με κάποια άτομα κάπως σοβαρή, οι απαντήσεις μου και οι σκέψεις μου ήταν γύρω από το τι έχω περάσει, πόσα άντεξα και τόσο σημαντικά πράγματα... μέχρι που συνειδητοποίησα πόσο βλάκας ήμουν.
     Τις τελευταίες μέρες έχουν ακούσει πολλά τα αυτιά μου. Μου έχουν εμπιστευτεί άλλα τόσα.
Μεγαλώνουμε και συζητάμε για την ζωή μας και τα κατορθώματά μας λες και είναι τα μοναδικά. Μιλάμε για εμάς σαν υπερανθρώπους που πέρασαν μέσα από φωτιές και καταστροφές. Κάνουμε μια μικρή απογοήτευση δυσκολία και τον λίγο πόνο, αβάσταχτο. Έχουμε το κακό συνήθειο να μεγαλοποιούμε τα πράγματα και όσο αφορά τις δύσκολες καταστάσεις να τις τραγοποιούμε περισσότερο!
     Το πιο κοινό που άκουσα ή που μου είπαν και δεν το περίμεναν ήταν και αυτό που με πονάει περισσότερο. Για ψυχολογικά βιασμένα παιδιά και για παιδιά που δέχτηκαν ξύλο. Αν είναι δυνατόν. Μικρά παιδιά. Και να έχουν ζήσει σε περιβάλλον με προβλήματα αλκοολισμού. Κορίτσια υιοθετημένα που φορτωνόντουσαν το βάρος που πέρασαν οι γονείς για να τα μεγαλώσουν. Για γονείς που να λένε ότι τα παιδιά τούς τους στέρησαν την ζωή. Για παιδιά και έφηβους που έφαγαν ξύλο. Είτε ένα χαστούκι σε μια έφηβο κοπέλα είτε σε σε ένα αγοράκι ξύλο για να φάει το φαί του.
     Όπως και έφηβοι που χλευάστηκαν στο σχολείο για την εξωτερική τους εμφάνιση. Για ανθρώπους που βίωσαν τον ρατσισμό. Έμαθα και γνώρισα παλικάρια που στο σπίτι υπάρχουν ένας αλλά και οι δύο γονείς με μεγάλη αναπηρία. Τέλος κατάλαβα, πήρε το αυτί μου, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν παιδιά/άνθρωποι (αγόρια και κορίτσια) που μεγάλωσαν σε σπίτι χωρίς αγάπη!

-----------Ότι δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε, να μην νομίζουμε ότι περάσαμε κάτι δύσκολο ότι είμαστε δυνατοί. Υπάρχουν χειρότερα, πιο δυνατοί. Και πρέπει να μάθουμε να δίνουμε αγάπη. Και να αρχίσουμε να δενόμαστε ξανά σαν άνρθωποι μεταξύ μας!



 Σχεδόν πάντοτε σε όλη μας την ζωή πιστεύουμε ότι έχουμε πολλά προβλήματα ή ότι έχουμε περάσει μια δύσκολη κατάσταση. Αλλά τελικά (μέσα στο στρατό- ακούγοντας στο τηλ, λέγοντάς μου άλλοι, μαθαίνοντας από τρίτου) Υπάρχουν και χειρότερα! Οπότε μην κλέγεσαι ή υπερηφανεύεσαι ότι είσαι δυνατός που ξεπέρασες κάτι. γιατί μπορεί να ηταν πολύ μικρό μπροστά σε άλλα!

Ας εκτιμήσουμε ό,τι έχουμε, για μια καλύτερη ζωή

          Οι μέρες των γιορτών έχουν φύγει για τα καλά. Η ρουτίνα επέστρεψε για ορισμένους, ο ενθουσιασμός του χρόνου άρχισε να ξεφτίζει για άλλους και κάποιοι έχουν βαλθεί σώνει και ντε να μας καταστρέψουν κάθε αίσθημα χαράς και αισιοδοξίας που μας επέμεινε. Κάποιοι που δεν βλέπουν τι χάνουν. Χάνουν την ουσία. Χάνουν το νόημα.
          Το νόημα να ζήσουμε. Αλλά πραγματικά. Με όλη την έννοια, ή έστω όσο καλύτερα μπορούμε. Κάθε μέρα να εκτιμάμε τα πράγματα που έχουμε και να μην τα ξεχνάμε. Να τα έχουμε τουλάχιστον σε μια "φανερή" άκρη του μυαλού μας.
          Το πρωινό ξύπνημα! Κάθε βράδυ πέφτεις με την σιγουριά ότι το πρωί θα ξυνπήσεις. Κλείνεις τα μάτια και κάνεις όνειρα, προγραμματίζεις τις αυριανές δουλειές σου. Με την ιδέα ότι αύριο θα σηκωθείς. Κι αν όχι? Κάθε μέρα που σε βρίσκει ζωντανό είναι δώρο. Αξίζει λίγη σημασία. Λίγη χαρά. Ότι και σήμερα ξύπνησες και είδες την αυγή! Πάρε ανάσα βαθιά και νιώσε υγιής. Δόξα σε τον Θεό (ή ότι πιστεύεις) και ξεκίνα άλλη μια καινούργια μέρα.
          Ακόμα κι αν συναντίσεις στον δρόμο, μέσα στο αυτοκίνητο ή στα μέσα μεταφοράς ανθρώπους αγχώδεις, νευρικούς, με σπασμωδικές κινήσεις που βρίζουν, χαλάρωσε. Αυτοί τρέχουν και δεν καταλαβαίνουν ότι "ζουν". Περνάει η μέρα τους χωρίς νόημα. Ενώ εσύ ξέρεις. Παρατηρείς.
          Παρατηρείς στον δρόμο τους αστέγους, τους φτωχούς που ψάχνουν λεφτά στο πορτοφόλι, τους καταπονεμένους που περπατάνε αργά και σκυμμένοι. Ξέρεις ότι κάπου, κάπως, κάποτε τους έχεις βοηθήσει (αναφέρομαι στην φιλανθρωπία) ή ότι θα το κάνεις εκείνη την στιγμή. Είσαι καλύτερος από αυτούς που ούτε ματιά δεν τους έριξαν. Προχώρα χαμογελαστός.
          Χαμογέλα γιατί ακούς τις φωνές και βλέπεις τα λυπηρά πρόσωπα. Αισθάνεσαι. Κάν' τους να αναρωτηθούν γιατί χαμογελάς, κάν'τους να σου χαμογελάσουν πίσω. Μάθε τους ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελάνε.
          Εκτίμησε τους φίλους σου. Πές τους ευχαριστώ. Πές το. Όχι πράξεις. Λόγια. Όχι λίγα. Πολλά. Πές τους ότι δεν τους έχεις πει όλα αυτά τα χρόνια φιλίας. Το πόσο χρήσιμοι σου φανήκαν τις δύσκολες στιγμές, το πόσο ευγνώμων είσαι που σε στήριξαν σε στιγμές απαισιοδοξίας, το πόσο καλά έκαναν που σε κράτησαν προσγειωμένο όταν έπρεπε και το πόσο "φίλοι" με την έννοια της λέξης, είναι. Πές τους ότι ο χρόνος τους δεν πάει χαμένος. Πρώτα πές το... και όποτε δωθεί η ευκαιρία δείξ'το.
          Εκτίμησε την οικογένειά σου. Που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα εκεί. Γιατί σε νοιάζονται. Γιατί είσαι αίμα τους, είσαι οικογένειά τους. Γιατί σε αγαπούν. Όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει, ό,τι κι αν τους έχεις κάνει, εκείνοι θα σε προσμονούν να γυρίσεις πίσω.
          Ζεις, αισθάνεσαι, μαθαίνεις, γνωρίζεις... Βλέπεις εκατοντάδες (για κάποιους χιλιάδες) πρόσωπα την ημέρα. Μονόχνοτους. Βαρετούς. Δες πως ξεχωρίζουν οι χαρούμενοι, οι ερωτευμένοι, οι αισιόδοξοι... Τους καταλαβαίνεις από τα δυνατά γέλια, από τον χτύπο της καρδιάς τους, από το περπάτημα. Αυτοί ζούνε! Εκτιμάνε. Χαίρονται. Γίνε σαν κι αυτούς. Αν εκτιμάς την ζωή τότε βρίσκεις και το νόημα. Το διακρίνεις. Είναι όλα αυτά τα μικρά πράγματα που τα προσπερνάς.
          Ο γείτονας, ο γνωστός που δεν τον χαιρετάς, ο τρίτος που τον βρίζεις γιατί απλώς έχεις νεύρα, η βροχή που σε έπιασε χωρίς ομπρέλα, η ζέστη που κάνει τα ρούχα να κολλάνε πάνω σου. Όλα αυτά. Γίνονται καθημερινότητα. Χωρίς να προσέξεις την σταγόνα, τα χρώματα, τον εξυπηρετικό και χαμογελαστό υπάλληλο...
          Το καλύτερο αύριο δεν θα έρθει. Ήδη το ζεις. Μην περιμένεις να αλλάξει χρώμα ο ουρανός. Εκτίμησε το μπλε που έχει. Αγάπα το. Η μουντή καθημερινότητα που ζεις είναι μια τρελή άγρια ζωή που δεν έχεις σταματήσει να βλέπεις αρνητικά, που βαριέσαι να την παρατηρήσεις, που δεν έχεις εκτιμήσει... ακόμη!

Γιατί πιάνουμε φιλίες? Με ποιο κριτήριο εμπιστευόμαστε?

          Σκέψεις, συναισθήματα, γνωριμίες, αγάπες, φιλίες, χαμόγελα, κλάμα, λύπη, τσακωμοί, νέα, αναμνήσεις, απορίες, αγωνίες, προβληματισμοί,. άγχοι, αρρώστιες, σχέδια... 
Καθημερινά ανταλλάσσουμε πολλά περισσότερα πράγματα μεταξύ μας από όσα πιστεύουμε αλλά κι από όσα κατανοούμε. Μοιράζομαστε, όχι μόνο ώρες και μέρες, αλλά κομμάτια του εαυτού μας. Και αυτό είναι που μας κάνει ευάλωτους. Η ανάγκη να έχεις παρέα, φίλους, δικού σου ανθρώπους. Φτάνεις στο σημείο να ζεις σαν "ένα" με τον άλλον. να κάνεις υποχωρήσεις. να στηρίζεσαι πάνω του. να τον εμπιστεύεσαι. 
          Άραγε το έχουμε σκεφτεί αυτό πότε? Σε τι είδους άνθρωπο εμπιστεύομαστε τον εαυτό μας (στο οποίο συνεπάγεται η καλοπέρασή μας και η ευτυχία μας)? Αν όχι, τότε φταίμε σίγουρα εμείς. Που δεν καταλάβαμε, δεν σιγουρευτήκαμε, δεν ενδιαφερθήκαμε.  
          Κι αν Ναι - αλλά προδοθήκαμε?  Τότε δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε κανέναν άλλον. Διότι για κάποιο λόγο ξεγελαστήκαμε, είτε από τις δικές μας λανθασμένες αντιλήψεις είτε από το άτομο που ξαφνικά μπορεί να άλλαξε χαρακτήρα, είτε ακόμα από την ικανότητά του να παρουσίαζε κάτι άλλο. 
          Το να εμπιστευόμαστε στη ζωή μας σωστά άτομα μας κάνει να έχουμε κάτι ουσιώδες. Σε κάνει πλούσιο ασχέτως της οικομικής κατάστασης. Πλούσιος ψυχικά γιατί ξέρεις ότι αυτοί οι φίλοι άξιοι εμπιστοσύνης θα σε φροντίσουν, θα σε στηρίξουν, ή τέλος πάντων σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να μην σε φήσουν να πέσεις, σίγουρα θα σε σηκώσουν. 
          Όταν όμως ξέρεις ότι δεν έχεις άτομα άξια εμπιστοσύνης νιώθεις ένα κενό. Νιώθεις ευάλωτος. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα, δεν μπορείς να μοιραστείς χαρά,  δεν μπορείς να εκμυστηρεφθείς γεγονότα σε κάποιον και αν το κάνεις σε άτομα που δεν εμπιστεύεσαι έχεις την ευθύνη όσων μπορεί να επέλθουν και το πιο σημαντικό και στενάχωρο, σε οποιαδήποτε στιγμή τους χρειαστείς, ακόμα κι αν τους το ζητήσεις, δεν θα βρίσκεται κανείς δίπλα σου. Όλο αυτό περιγράφει μία ή γενικώς όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. 
           Όμως, γιατί? Γιατί έχουμε ανάγκη - (αν όχι την πολυχρησιμοποιημένη λέξη...) "φίλους" - έναν άνθρωπο (εξαιρουμένου του ερωτικού) δικό μας? Μπορεί, για να μοιραζόμαστε και να μεταφέρουμε τα προβλήματά μας. Κάτι σαν αγχολητικό. Ίσως για να μας επιβραβεύουν για την πρόοδό μας. Να αξιοζηλεύουν την χαρά μας. Ή ακόμα και για να ακούμε τις δικές τους κακουχίες και να ξέρουμε ότι υπάρχουν άλλοι με μεγαλύτερες δυστυχίες. Μπορεί, όλα αυτά μαζί. Θα μπορούσε να είναι και πιο απλό τελικά! 
           Πιάνουμε φιλίες διότι έχουμε ανάγκη την επικοινωνία. Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε ότι έχουμε κάτι κοινό και με κάποιον άλλον. Ότι γινόμαστε αποδεκτοί. Να νιώθουμε πως κάποιος φυλάει τα νότα μας. Κάποιος νοιάζεται για την χαρά και τον πόνο μας.
Να νιώθουμε μέσα από αυτόν τον δεσμό ζωντανοί και μονιασμένοι.