Σκέψεις, συναισθήματα, γνωριμίες, αγάπες, φιλίες, χαμόγελα, κλάμα, λύπη,
τσακωμοί, νέα, αναμνήσεις, απορίες, αγωνίες, προβληματισμοί,. άγχοι, αρρώστιες, σχέδια...
Καθημερινά ανταλλάσσουμε πολλά περισσότερα πράγματα μεταξύ μας από όσα πιστεύουμε αλλά κι από όσα κατανοούμε. Μοιράζομαστε, όχι μόνο ώρες και μέρες, αλλά κομμάτια του εαυτού μας. Και αυτό είναι που μας κάνει ευάλωτους. Η ανάγκη να έχεις παρέα, φίλους, δικού σου ανθρώπους. Φτάνεις στο σημείο να ζεις σαν "ένα" με τον άλλον. να κάνεις υποχωρήσεις. να στηρίζεσαι πάνω του. να τον εμπιστεύεσαι.
Άραγε το έχουμε σκεφτεί αυτό πότε? Σε τι είδους άνθρωπο εμπιστεύομαστε τον εαυτό μας (στο οποίο συνεπάγεται η καλοπέρασή μας και η ευτυχία μας)? Αν όχι, τότε φταίμε σίγουρα εμείς. Που δεν καταλάβαμε, δεν σιγουρευτήκαμε, δεν ενδιαφερθήκαμε.
Κι αν Ναι - αλλά προδοθήκαμε? Τότε δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε κανέναν άλλον. Διότι για κάποιο λόγο ξεγελαστήκαμε, είτε από τις δικές μας λανθασμένες αντιλήψεις είτε από το άτομο που ξαφνικά μπορεί να άλλαξε χαρακτήρα, είτε ακόμα από την ικανότητά του να παρουσίαζε κάτι άλλο.
Το να εμπιστευόμαστε στη ζωή μας σωστά άτομα μας κάνει να έχουμε κάτι ουσιώδες. Σε κάνει πλούσιο ασχέτως της οικομικής κατάστασης. Πλούσιος ψυχικά γιατί ξέρεις ότι αυτοί οι φίλοι άξιοι εμπιστοσύνης θα σε φροντίσουν, θα σε στηρίξουν, ή τέλος πάντων σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να μην σε φήσουν να πέσεις, σίγουρα θα σε σηκώσουν.
Όταν όμως ξέρεις ότι δεν έχεις άτομα άξια εμπιστοσύνης νιώθεις ένα κενό. Νιώθεις ευάλωτος. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα, δεν μπορείς να μοιραστείς χαρά, δεν μπορείς να εκμυστηρεφθείς γεγονότα σε κάποιον και αν το κάνεις σε άτομα που δεν εμπιστεύεσαι έχεις την ευθύνη όσων μπορεί να επέλθουν και το πιο σημαντικό και στενάχωρο, σε οποιαδήποτε στιγμή τους χρειαστείς, ακόμα κι αν τους το ζητήσεις, δεν θα βρίσκεται κανείς δίπλα σου. Όλο αυτό περιγράφει μία ή γενικώς όλες τις ανθρώπινες σχέσεις.
Όμως, γιατί? Γιατί έχουμε ανάγκη - (αν όχι την πολυχρησιμοποιημένη λέξη...) "φίλους" - έναν άνθρωπο (εξαιρουμένου του ερωτικού) δικό μας? Μπορεί, για να μοιραζόμαστε και να μεταφέρουμε τα προβλήματά μας. Κάτι σαν αγχολητικό. Ίσως για να μας επιβραβεύουν για την πρόοδό μας. Να αξιοζηλεύουν την χαρά μας. Ή ακόμα και για να ακούμε τις δικές τους κακουχίες και να ξέρουμε ότι υπάρχουν άλλοι με μεγαλύτερες δυστυχίες. Μπορεί, όλα αυτά μαζί. Θα μπορούσε να είναι και πιο απλό τελικά!
Πιάνουμε φιλίες διότι έχουμε ανάγκη την επικοινωνία. Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε ότι έχουμε κάτι κοινό και με κάποιον άλλον. Ότι γινόμαστε αποδεκτοί. Να νιώθουμε πως κάποιος φυλάει τα νότα μας. Κάποιος νοιάζεται για την χαρά και τον πόνο μας.
Να νιώθουμε μέσα από αυτόν τον δεσμό ζωντανοί και μονιασμένοι.
Καθημερινά ανταλλάσσουμε πολλά περισσότερα πράγματα μεταξύ μας από όσα πιστεύουμε αλλά κι από όσα κατανοούμε. Μοιράζομαστε, όχι μόνο ώρες και μέρες, αλλά κομμάτια του εαυτού μας. Και αυτό είναι που μας κάνει ευάλωτους. Η ανάγκη να έχεις παρέα, φίλους, δικού σου ανθρώπους. Φτάνεις στο σημείο να ζεις σαν "ένα" με τον άλλον. να κάνεις υποχωρήσεις. να στηρίζεσαι πάνω του. να τον εμπιστεύεσαι.
Άραγε το έχουμε σκεφτεί αυτό πότε? Σε τι είδους άνθρωπο εμπιστεύομαστε τον εαυτό μας (στο οποίο συνεπάγεται η καλοπέρασή μας και η ευτυχία μας)? Αν όχι, τότε φταίμε σίγουρα εμείς. Που δεν καταλάβαμε, δεν σιγουρευτήκαμε, δεν ενδιαφερθήκαμε.
Κι αν Ναι - αλλά προδοθήκαμε? Τότε δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε κανέναν άλλον. Διότι για κάποιο λόγο ξεγελαστήκαμε, είτε από τις δικές μας λανθασμένες αντιλήψεις είτε από το άτομο που ξαφνικά μπορεί να άλλαξε χαρακτήρα, είτε ακόμα από την ικανότητά του να παρουσίαζε κάτι άλλο.
Όταν όμως ξέρεις ότι δεν έχεις άτομα άξια εμπιστοσύνης νιώθεις ένα κενό. Νιώθεις ευάλωτος. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα, δεν μπορείς να μοιραστείς χαρά, δεν μπορείς να εκμυστηρεφθείς γεγονότα σε κάποιον και αν το κάνεις σε άτομα που δεν εμπιστεύεσαι έχεις την ευθύνη όσων μπορεί να επέλθουν και το πιο σημαντικό και στενάχωρο, σε οποιαδήποτε στιγμή τους χρειαστείς, ακόμα κι αν τους το ζητήσεις, δεν θα βρίσκεται κανείς δίπλα σου. Όλο αυτό περιγράφει μία ή γενικώς όλες τις ανθρώπινες σχέσεις.
Όμως, γιατί? Γιατί έχουμε ανάγκη - (αν όχι την πολυχρησιμοποιημένη λέξη...) "φίλους" - έναν άνθρωπο (εξαιρουμένου του ερωτικού) δικό μας? Μπορεί, για να μοιραζόμαστε και να μεταφέρουμε τα προβλήματά μας. Κάτι σαν αγχολητικό. Ίσως για να μας επιβραβεύουν για την πρόοδό μας. Να αξιοζηλεύουν την χαρά μας. Ή ακόμα και για να ακούμε τις δικές τους κακουχίες και να ξέρουμε ότι υπάρχουν άλλοι με μεγαλύτερες δυστυχίες. Μπορεί, όλα αυτά μαζί. Θα μπορούσε να είναι και πιο απλό τελικά!
Πιάνουμε φιλίες διότι έχουμε ανάγκη την επικοινωνία. Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε ότι έχουμε κάτι κοινό και με κάποιον άλλον. Ότι γινόμαστε αποδεκτοί. Να νιώθουμε πως κάποιος φυλάει τα νότα μας. Κάποιος νοιάζεται για την χαρά και τον πόνο μας.
Να νιώθουμε μέσα από αυτόν τον δεσμό ζωντανοί και μονιασμένοι.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.Ωραίο θέμα παρουσίασες.Δυστυχώς ή ευτυχώς στη πορεία ο καθενας παίρνει άλλο δρόμο και καταλήγουν οι φίλοι να χάνονται...Για όλα όσα αναφέρεις χρειάζονται οι φίλοι , για επικοινωνία, για να μοιραστείς χαρές λύπες προβληματισμούς κλπ κλπ Δυστυχώς υπάρχουν και οι περιπτώσεις οι άσχημες (ζήλια, κακία, πονηριά, απογοητεύση, να πληγωνεσαι)
ΑπάντησηΔιαγραφή