Εγώ φταίω, αλλά θα πω ότι φταις εσύ!

     Θα ήθελα να αρχίσω με το γνωστό "υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων..." αλλά όταν μετρώ τις κατηγορίες μου βγαίνουν περισσότερες από δύο. Γι' αυτό θα επικεντρωθώ μόνο στις δύο κατηγορίες που με βοηθάνε να αποτυπώσω τις σκέψεις μου.
     Υπάρχει η κατηγορία των ανθρώπων που για ό,τι συμβεί, καλό ή κακό, θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και θα παραδεχτούν το ποσοστό συμμετοχής τους στο αποτέλεσμα ενός γεγονότος ή μίας κατάστασης. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία που θα υπερηφανευτεί για το πως κατάφερε ολομόναχος κάτι καλό και για οτιδήποτε κακό θα κατηγορήσουν τους άλλους.
     Είναι οι άνθρωποι που βλέπεις στο δρόμο να παραμιλάνε. Παραμιλάνε, βρίζουν, καταριόνται δυνατά... Παραμιλάνε για να βγάλουν αυτό που έχουν στο κεφάλι τους. Ο εγκέφαλος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει την απογοήτευσή τους, πρέπει να βγει από μέσα τους, να το πουν, να το ακούσουν, να το νιώσουν.
     Είναι οι άνθρωποι που είτε είναι μπροστά σου στην ουρά είτε είναι πίσω είτε γενικότερα στον ίδιο χώρο που βρίσκεσαι κι εσύ, τους ακούς να μουρμουρίζουν, να γκρινιάζουν και τους κοιτάς να κάνουν γκριμάτσες. Είναι αυτοί οι εκνευριστικοί άνθρωποι που θες να τους πλακώσεις ή να τους χώσεις ένα μήλο-ψωμί-κάλτσα, οτιδήποτε βρεθεί εύκαιρο στο μαγαζί που βρίσκεσαι, στο στόμα για να ησυχάσουν.
     Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ένας από αυτούς. Δεν είμαι έτσι. Είμαι το άκρως αντίθετο (thank God!). Δυστυχώς όμως ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Όταν θα πιάσεις συζήτηση μαζί μου, (αν καταφέρεις και ακολουθήσεις τον τρόπο σκέψης μου και τις ιδεολογίες μου) και προχωρήσει η συζήτηση και φτάσουμε στα πιο προσωπικά όνειρα θα σου αραδιάσω πολλά τσουβάλια από δαύτα... Όνειρα να φαν και οι κότες. Κάποια τρελά κάποια πιο απλά. Και όταν έρθει η σειρά σου, θα με ρωτίσεις -γιατί δεν έχω πραγματοποιήσει κάποια από αυτά (τα όνειρα που είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν κάπως εύκολα ή έστω σε κάποιο ευνοϊκό επιθυμητό διάστημα).
     Τότε... θα ακούσει κάθε άκυρη δικαιολογία και κάθε συσχετισμό αποφάσεων, προσώπων και μοίρας. Θα αρχίσω να σου εξηγώ το πως κάποια πρόσωπα ελέγχουν την ζωή μου και τις αποφάσεις μου (τι έχουν ακούσει όλη για την μάνα μου!!!), θα ρίξω το φταίξιμο στην περιπλοκότητα του "κόσμου", θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω την τεμπελιά μου με κάθε είδους ψευτο-επιχείρημα, θα στοχεύσω στην συναισθηματική πειθώ και τέλος πάντων για τα άφταστα και απραγματοποίητα όνειρά μου θα φταίνε όλοι οι γύρω μου εκτός από εμένα. Και θα με ξαναρωτήσεις -γιατί δεν παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου? Και τότε απλά θα μείνω αμίλητος.
     Προσπαθώ κάθε μέρα και θέλω να αλλάξω. Δεν ξέρω αν είναι τεμπελιά ή φόβος. Φόβος ότι δεν θα καταφέρω να κάνω αυτά που θέλω ή δεν θα είμαι καλός ώστε να το κάνω και να μην έχω το κουράγιο να το παρατήσω. Δεν ξέρω καν, αν είναι κι αυτό άλλη μια δικαιολογία παρά ένα στιγμιαίο συμπέρασμα αυτής της στιγμής. Ότι και να'ναι μέχρι να τα καταφέρω, θα παραμείνω στον στρουθοκαμιλισμό γιατί έτσι έχω λιγότερες τύψεις (ή έτσι νομίζω)...