Γνωρίζοντάς με λίγο καλύτερα/ Αλλάζοντας την (τον τρόπο) ζωή μου! 2
Σαν χαρακτήρας δεν ήμουν και ο καλύτερος για τον εαυτό μου. Δεν μου έκανα καλό. Ήμουν αντικοινωνικός, δύσκολα γνώριζα νέα άτομα, ήμουν εσωστρεφής και δεν ένιωθα άνετα όταν σε μια παρέα ήταν ξένα παιδιά. Ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός και η εφηβεία μου δεν ήταν η καλύτερη. Όλα αυτά λόγω κάποιον αρνητικών γεγονότων που είχε η εφηβεία μου.
Παρόλα αυτά η προσωπικότητά μου ήταν stand-up comedian, σατιρικός και έξω καρδιάς (για τους δικούς μου φίλους/φίλες). Όμως τότε η σάτιρα και το stand up comedy δεν είχε γίνει γνωστό και κατανοητό με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να ενοχλούνται και να με θεωρούνε σνόμπ, "κακό" και οτιδήποτε ήταν αρνητικό.
Όλα, λοιπόν, τα αρνητικά που είχα σαν χαρακτήρας ήταν διότι συνέβησαν κάποια γεγονότα στην ζωή μου. Δεν ήταν και τα καλύτερα και έτσι με οδήγησαν να αποκτήσω όλα αυτά προσθέτοντας μου και ψυχοσωματικά. Για τουλάχιστον 3 χρόνια έκανα συνέχεια (σόρρυ για το αηδιαστικό) εμετό. Μέρα παρα μέρα ξυπνούσα με το στομάχι μου να ανακατεύεται και ... ξέρετε. Αυτό είχε αποτέλεσμα να χάσω κάποια κιλά (και στα τρία-τέσσετα χρόνια). Επίσης δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις φίλες μου (σαν παιδί & έφηβος είχα περισσότερες φίλες) τα προβλήματά μου και κάποιες σκέψεις μου. Δεν ήταν σε θέσει να καταλάβουν και το έβλεπα και εγώ ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν. Μαζί με κάτι άλλα γεγονότα, για να τελειώνουμε, είχα καταντήσει να έχω ελάχιστες φίλες, να μην ξέρει καμία όμως σχεδόν τίποτα για εμένα ή την προσωπική μου ζωή, να νιώθω μόνος, να τα κρατάω όλα μέσα μου, να μένω κλεισμένος σπίτι μου βλέποντας τηλεόραση όλη την μέρα, να με πιάνει η μανία για να χάσω κιλά - να "αδυνατίσω" και γενικά να περνάει η εφηβεία μου γρήγορα σαν "νερό" και εγώ να την χάνω.
Ώσπου (πριν 6 μήνες και κάτι όπως έχω επαναλάβει) αποφάσισα ότι δεν θα πέθαινα από ανευρική ανορεξία (γιατί για εκεί το πήγαινε/ η διαφήμιση της τηλεόρασης για το σωματικό βάρος συν τα ψυχοσωματικά μου, μου είχαν διαλύσει το στομάχι), δεν θα μεγάλωνα μόνος μου, χωρίς φίλους, χωρίς ανθρώπους που να μην έχουμε σωστή σχέση και δεν θα κρατούσα αυτά που ήθελα μόνο για εμένα. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να λύνω ένα ένα τα προβλήματά μου.
Καταρχάς, έπρεπε να σταματήσω να κάνω εμετό (διότι παρόλο που ο κύριος παράγοντας που μου το προκαλούσε είχε φύγει, λόγω μακροχρόνιας πάθησης, συνέχισα να κάνω- όχι με την ίδια συχνότητα- αλλά κάθε φορά που αγχωνόμουν ή κάθε φορά που έτρωγα ένα σουβλάκι- για τέτοιο πρόβλημα!). Το πρώτο που έκανα ήταν να παραδεχτώ ότι όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα που άνηκε στο παρελθόν και θα έπρεπε να το πολεμίσω. Επίσης έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να παχύνω γιατί ως "αδύνατός" θα γινόμουν πιο κοινωνικά αποδεκτός. Έτσι άρχισα να τρώω κανονικά (πάντα υγιεινά και με μέτρο), αλλά αυτή την φορά το ευχαριστιόμουν και δεν σκεφτόμουν πόσα λιπαρά, πόσο κιλά ή την ποσότητα. Απλά, αν το ζήταγε ο οργανισμός μου, έτρωγα!
Στη συνέχεια έπρεπε να λύσω κάποια πράγματα για τα οποία ένιωθα άσχημα. Έπρεπε να ζητήσω από κάποια άτομα συγγνώμη. Δεν ήταν εύκολο καθώς το να ζητάς πραγματική συγγνώμη, να ρίχνεις τον εγωισμό σου, να ντρέπεσαι να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον, είναι δύσκολο. Αλλά για να προχωρήσω έπρεπε να το κάνω. Και το έκανα. Και ευτυχώς την δέχτηκαν και με συγχώρεσαν! (ακόμα έχω να ζητήσω από δυο τρία άτομα συγγνώμη, το επεξεργάζομαι και εν καιρό θα το κάνω!!!). Αυτό γιατί ένιωθα άσχημα, στενοχωριόμουν για κάποια πράγματα.
Επίσης, έπρεπε να λύσω τις διαφορές που είχα (και τα νεύρα) με κάποιες φίλες μου, οι οποίες δεν το ήξεραν (και λογικό, αφού ήξεραν ότι έχω κάποιο πρόβλημα μαζί τους αλλά δεν τους έλεγα "τι") γιατί τους το κρατούσα "μαζεμένα". Έπιασα μία-μία και παραδέχτηκαν τα λάθη τους, μου είπανε κι αυτές την δικιά τους άποψη, συζητήσαμε... και τώρα είμαστε μια χαρά (και όταν λέω "μια χαρά" εννοώ πραγματικά είμαστε καλύτερα από πριν).
Τέλος, έπρεπε να μάθουν κάποια άτομα πόσο τα αγαπώ και πόσο πολύτιμα είναι για την ζωή μου. Έπρεπε να τους πω, να το ξέρουν, να έχει ειπωθεί έστω μια φορά ότι τα ευχαριστώ που είναι μέρος της ζωής μου και υπάρχουν σε αυτήν. Να μάθουν τι νιώθω. Και το μόνο που επέφερε αυτό ήταν χαμόγελα και αγκαλιές!
Σαν Αντώνης, σαν εσωστρεφής, αντικοινωνικός και καταθλιπτικός, εκτός το να λύσω τα προβλήματα με τους άλλους έπρεπε να διορθώσω και εμένα. Και έτσι έκανα. Πήρε ώρες στο κρεβάτι να κοιτάω το ταβάνι, σκέψεις μέσα στο μετρό καθώς περνούσα από τούνελ σε τούνελ, ψάξιμο στο ίντερνετ για συμβουλές κ.α. ... Και κάπως έτσι άλλαξε προς το καλύτερο η ζωή μου. Όλα αυτά είναι εν συντομία οι αλλαγές στην ζωή μου. Ποιο όμως το ηθικό δίδαγμα και το μήνυμα που θέλω να σας περάσω?
Παρελθόν. Όπως έχετε χιλιοακούσει και όπως έχει χιλιοειπωθεί το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν! Για να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου (είτε ψυχικά, είτε ψυχοσωματικά, είτε προσωπικά, κοινωνικά μπλα, μπλα μπλα) πρέπει να τα βρείς με το παρελθόν σου!!! Παρελθόν+εαυτός= Εγώ.
Λέω να αναλύσω την θεωρία μου και την προσωπική μου πείρα για το παρελθόν στο επόμενο post. Μέχρι τότε καλό σαββατόβραδο να έχετε. Διασκεδάστε!
Σαν χαρακτήρας δεν ήμουν και ο καλύτερος για τον εαυτό μου. Δεν μου έκανα καλό. Ήμουν αντικοινωνικός, δύσκολα γνώριζα νέα άτομα, ήμουν εσωστρεφής και δεν ένιωθα άνετα όταν σε μια παρέα ήταν ξένα παιδιά. Ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός και η εφηβεία μου δεν ήταν η καλύτερη. Όλα αυτά λόγω κάποιον αρνητικών γεγονότων που είχε η εφηβεία μου.
Παρόλα αυτά η προσωπικότητά μου ήταν stand-up comedian, σατιρικός και έξω καρδιάς (για τους δικούς μου φίλους/φίλες). Όμως τότε η σάτιρα και το stand up comedy δεν είχε γίνει γνωστό και κατανοητό με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να ενοχλούνται και να με θεωρούνε σνόμπ, "κακό" και οτιδήποτε ήταν αρνητικό.
Όλα, λοιπόν, τα αρνητικά που είχα σαν χαρακτήρας ήταν διότι συνέβησαν κάποια γεγονότα στην ζωή μου. Δεν ήταν και τα καλύτερα και έτσι με οδήγησαν να αποκτήσω όλα αυτά προσθέτοντας μου και ψυχοσωματικά. Για τουλάχιστον 3 χρόνια έκανα συνέχεια (σόρρυ για το αηδιαστικό) εμετό. Μέρα παρα μέρα ξυπνούσα με το στομάχι μου να ανακατεύεται και ... ξέρετε. Αυτό είχε αποτέλεσμα να χάσω κάποια κιλά (και στα τρία-τέσσετα χρόνια). Επίσης δεν μπορούσα να μοιραστώ με τις φίλες μου (σαν παιδί & έφηβος είχα περισσότερες φίλες) τα προβλήματά μου και κάποιες σκέψεις μου. Δεν ήταν σε θέσει να καταλάβουν και το έβλεπα και εγώ ότι δεν μπορούσαν να βοηθήσουν. Μαζί με κάτι άλλα γεγονότα, για να τελειώνουμε, είχα καταντήσει να έχω ελάχιστες φίλες, να μην ξέρει καμία όμως σχεδόν τίποτα για εμένα ή την προσωπική μου ζωή, να νιώθω μόνος, να τα κρατάω όλα μέσα μου, να μένω κλεισμένος σπίτι μου βλέποντας τηλεόραση όλη την μέρα, να με πιάνει η μανία για να χάσω κιλά - να "αδυνατίσω" και γενικά να περνάει η εφηβεία μου γρήγορα σαν "νερό" και εγώ να την χάνω.
Ώσπου (πριν 6 μήνες και κάτι όπως έχω επαναλάβει) αποφάσισα ότι δεν θα πέθαινα από ανευρική ανορεξία (γιατί για εκεί το πήγαινε/ η διαφήμιση της τηλεόρασης για το σωματικό βάρος συν τα ψυχοσωματικά μου, μου είχαν διαλύσει το στομάχι), δεν θα μεγάλωνα μόνος μου, χωρίς φίλους, χωρίς ανθρώπους που να μην έχουμε σωστή σχέση και δεν θα κρατούσα αυτά που ήθελα μόνο για εμένα. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να λύνω ένα ένα τα προβλήματά μου.
Καταρχάς, έπρεπε να σταματήσω να κάνω εμετό (διότι παρόλο που ο κύριος παράγοντας που μου το προκαλούσε είχε φύγει, λόγω μακροχρόνιας πάθησης, συνέχισα να κάνω- όχι με την ίδια συχνότητα- αλλά κάθε φορά που αγχωνόμουν ή κάθε φορά που έτρωγα ένα σουβλάκι- για τέτοιο πρόβλημα!). Το πρώτο που έκανα ήταν να παραδεχτώ ότι όλο αυτό ήταν αποτέλεσμα που άνηκε στο παρελθόν και θα έπρεπε να το πολεμίσω. Επίσης έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να παχύνω γιατί ως "αδύνατός" θα γινόμουν πιο κοινωνικά αποδεκτός. Έτσι άρχισα να τρώω κανονικά (πάντα υγιεινά και με μέτρο), αλλά αυτή την φορά το ευχαριστιόμουν και δεν σκεφτόμουν πόσα λιπαρά, πόσο κιλά ή την ποσότητα. Απλά, αν το ζήταγε ο οργανισμός μου, έτρωγα!
Στη συνέχεια έπρεπε να λύσω κάποια πράγματα για τα οποία ένιωθα άσχημα. Έπρεπε να ζητήσω από κάποια άτομα συγγνώμη. Δεν ήταν εύκολο καθώς το να ζητάς πραγματική συγγνώμη, να ρίχνεις τον εγωισμό σου, να ντρέπεσαι να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον, είναι δύσκολο. Αλλά για να προχωρήσω έπρεπε να το κάνω. Και το έκανα. Και ευτυχώς την δέχτηκαν και με συγχώρεσαν! (ακόμα έχω να ζητήσω από δυο τρία άτομα συγγνώμη, το επεξεργάζομαι και εν καιρό θα το κάνω!!!). Αυτό γιατί ένιωθα άσχημα, στενοχωριόμουν για κάποια πράγματα.
Επίσης, έπρεπε να λύσω τις διαφορές που είχα (και τα νεύρα) με κάποιες φίλες μου, οι οποίες δεν το ήξεραν (και λογικό, αφού ήξεραν ότι έχω κάποιο πρόβλημα μαζί τους αλλά δεν τους έλεγα "τι") γιατί τους το κρατούσα "μαζεμένα". Έπιασα μία-μία και παραδέχτηκαν τα λάθη τους, μου είπανε κι αυτές την δικιά τους άποψη, συζητήσαμε... και τώρα είμαστε μια χαρά (και όταν λέω "μια χαρά" εννοώ πραγματικά είμαστε καλύτερα από πριν).
Τέλος, έπρεπε να μάθουν κάποια άτομα πόσο τα αγαπώ και πόσο πολύτιμα είναι για την ζωή μου. Έπρεπε να τους πω, να το ξέρουν, να έχει ειπωθεί έστω μια φορά ότι τα ευχαριστώ που είναι μέρος της ζωής μου και υπάρχουν σε αυτήν. Να μάθουν τι νιώθω. Και το μόνο που επέφερε αυτό ήταν χαμόγελα και αγκαλιές!
Σαν Αντώνης, σαν εσωστρεφής, αντικοινωνικός και καταθλιπτικός, εκτός το να λύσω τα προβλήματα με τους άλλους έπρεπε να διορθώσω και εμένα. Και έτσι έκανα. Πήρε ώρες στο κρεβάτι να κοιτάω το ταβάνι, σκέψεις μέσα στο μετρό καθώς περνούσα από τούνελ σε τούνελ, ψάξιμο στο ίντερνετ για συμβουλές κ.α. ... Και κάπως έτσι άλλαξε προς το καλύτερο η ζωή μου. Όλα αυτά είναι εν συντομία οι αλλαγές στην ζωή μου. Ποιο όμως το ηθικό δίδαγμα και το μήνυμα που θέλω να σας περάσω?
Παρελθόν. Όπως έχετε χιλιοακούσει και όπως έχει χιλιοειπωθεί το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν! Για να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου (είτε ψυχικά, είτε ψυχοσωματικά, είτε προσωπικά, κοινωνικά μπλα, μπλα μπλα) πρέπει να τα βρείς με το παρελθόν σου!!! Παρελθόν+εαυτός= Εγώ.
Λέω να αναλύσω την θεωρία μου και την προσωπική μου πείρα για το παρελθόν στο επόμενο post. Μέχρι τότε καλό σαββατόβραδο να έχετε. Διασκεδάστε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου