[αν και καθυστερημένα...]
Η ιστορία ξεκινάει με ένα μεγάλο Μπαμ! ή με ένα "Και ο Θεός είπε...". Στο παρελθόν είχε πολλές όψεις μέχρι να καταλήξει σε μία. Ήταν ευθεία, ήταν ακίνητη, ήταν επίπεδη... Ήταν μοναδική. Το μόνο σωστό και αληθές είναι το τελευταίο. Μαγευτική! Γιατί αποδείχτηκε ότι είναι στρογγυλή, γυρνάει γύρω από τον εαυτό της και ταξιδεύει στον χοροχρόνο.
Στην αρχή ήταν έρημη. Δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον. Σιγά σιγά όμως μικρά μόρια, μικρόβια και οργανισμοί την "γονιμοποιήσαν". Από τα βάθη της βγήκαν φυτά, ζώα, πόλοι και κόσμοι ολόκληρη. Τα αρχαιότερα παιδιά της ήταν κάτι τεράστια τέρατα, οι γνωστοί δεινόσαυροι. Τόσο μεγάλοι, σκληρόπετσοι, τόσο γιγαντιαίοι. Τα έθρεψε καταλλήλως. Με γιγάντια δέντρα και γιγάντια θηράματα. Αλλά κάποια στιγμή, για άγνωστο λόγο, τα μίσησε. Τα εξαφάνισε εν μια νυκτί!!!
Έκανε χώρο για τα επόμενα πλάσματά της. Τα οποία όσο πέρναγε ο καιρός γινόντουσαν όλο και μικρότερα όλο και τρυφερότερα. Τα φρόντισε κι αυτά, με το να δημιουργήσει την κατάλληλη τροφική αλυσίδα. Και μόλις όλα ήταν έτοιμα, από γη εώς και ουρανό, γέννησε και τον άνθρωπο. Μέσα από τα ίδια της τα σπλάχνα. Χώμα και νερό!!! Το πιο αγαπημένο της δημιούργημα και ταυτόχρονα το πιο καταστροφικό για εκείνη.
Τόσο έξυπνα φτιαγμένη. Μέσα στα βάθη της καίει και βράζει σαν μια μικρή κόλαση και έξω επικρατεί γαλήνη όπως τον παράδεισο. Με διαφορετικά στρώματα για να είναι αδιαπέραστη η πορεία προς την καρδιά της. Όμως πάνω πάνω, τόσο μαλακή. Για να βρίσκουν φωλιά τα δημιουργήματά της. Και να προστατεύονται από τις "κρίσεις" της. Μας έδωσε τόσα υλικά από το χώμα της. Μας βοήθησε να πετάξουμε από την μια άκρη της στην άλλη. Να εξερευνήσουμε τους βυθούς της. Μας βοήθησε μέχρι και να την εγκαταλείψουμε και να την δούμε σφαιρικά! Μας έδειξε τι υπάρχει έξω από αυτήν. Αλλά μόλλον αυτό το έκανε για να μας δείξει πως πρέπει πάντα να γυρίσουμε π΄σιω σε αυτήν γιατί αυτή μόνο μας κρατάει ζωντανούς!!!
Παρόλο αυτά εμείς της φερθήκαμε και συνεχίζουμε να της φερόμαστε άσχημα. Αρχίσαμε να την πληγώνουμε μέρα με την μέρα και τώρα πια έχει αρχίσει να αιμοραγεί. Τα όρια που μας είχε δώσει δεν μας έκαναν. Έτσι την εκμεταλλευτήκαμε. Ρουφήξαμε όλα τα "εσωτερικά" της αποθέματα, ότι είχε κρυμμένο κάτω από το χώμα της. Μολύναμε την ατμόσφαιρά της. Τον ουρανό της. Το "δέρμα" της άρχισε να έχει πληγές και έτσι ο ήλιος την καίει και την ζεσταίνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Ότι μας δείνει οξυγόνο το καταστρέφουμε λες και μας πιάνει χώρο. Σαν να είναι άχρηστα. Αλλά και την θάλασσά της. Σκοτώνουμε τα παιδιά της μέσα σε αυτή και μολύνουμε το νερό της που την ξεδιψάει. Το εξαντούμε όλο και δεν φροντίζουμε να το επανεγκαταστήσουμε, χαλόντας της τον "κύκλο".
Ήδη αρχίζει και πονάει. Αρχίζει και κουράζεται. Εξαντλείται. Δεν αργεί όμως η μέρα που θα θελήσει να μας αποτινάξει από πάνω της. Που θα μας μισήσει και θα μας εκδικηθεί μια και καλή. Θα δώσει το μάθημα και την τιμωρία που κάθε Μητέρα δίνει στο παιδί της και αυτό συνειδητοποιεί το λάθος το και παίρνει το μάθημά του.
...
Χρόνια Πολλά "Γη"!
-Σε ευχαριστώ που με φιλοξενείς. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το πράσινο στα δέντρα ώστε να παίρνω αισιοδοξία. Που μέσα από αυτά μου δίνεις το οξυγόνο και μαθαίνω τον κύκλο της ζωής.
-Σε ευχαριστώ για το υπέροχο μπλε του ουρανού. Να μπορώ να γαληνεύω αγναντεύοντάς το. Να πιστεύω ότι μπορώ να το πιάσω και να κολυμπήσω μέσα του στα πιο τρελά μου όνειρα.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την θάλασσα. Που βοηθάει το έργο των δέντρων και παράγει και αυτή οξυγόνο για να αναπνεύσω. Που μου την έδωσες για να μπορώ να κολυμπήσω σε ένα μπλε. Να ξεπλυθώ από την μαυρίλα της καθημερινότητας και να πνίξω τα προβλήματά μου.
-Σε ευχαριστώ για τα καταπληκτικά βουνά σου. Για να θαυμάζω την απεραντοσύνη σου και να ταπεινώνομαι με την ύπαρξή μου. Για να φωνάζω με όλη μου την δύναμη και να βγάζω την έντασή μου ενεργοποιώντας την ηχό του σύμπαντος.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις τον ήλιο (στην κατάλληλη έκθεση). Για να ζεσταίνομαι τις κρύες μέρες και να νιώθω ζωντανός της πιο ζεστές. Για να με ξυπνάει το πρωί και να με κάνει να τον ερωτεύομαι την ώρα που δύει.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το φεγγάρι. Να με φωτίζει το βράδυ που φοβάμαι και να δημιουργεί ρομαντικές στιγμές ώστε να κρατάω στο χέρια μου τον άνθρωπό μου που φοβάται το σκοτάδι.
Όλα αυτά και άλλα τόσα υπέροχα πράγματα μας δίνει και μας χαρίζει απλόχερα η Γη μας. Που όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότεροι την αγαπάνε και την νοιάζονται. Η δική μου σχέση με την Γη είναι πολύ τρυφερή και προσωπική. Απολαμβάνω κάθε της γωνία. Κάθε της αριστούργημα. Την ευχαριστώ κάθε μέρα που με φροντίζει και εύχομαι να συνεχίσει να με φροντίζει. Ελπίζω να νιώθεται και εσείς τα ίδια για το μέρος που σας φιλοξενεί!!! Είναι υπέροχη, είναι μαγευτική, είναι απέραντη... είναι η Γη μας!!! Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να της κάνουμε είναι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντί της. Να πάψουμε να την μολύνουμε και να αρχίσουμε να την φροντίζουμε. Όπως παλιά. Που την ξέρανε περισσότερο. Την ένιωθαν, την καταλάβαιναν, την προβλέπανε...
Χρόνια της πολλά και καληνύχτας σας...
Η ιστορία ξεκινάει με ένα μεγάλο Μπαμ! ή με ένα "Και ο Θεός είπε...". Στο παρελθόν είχε πολλές όψεις μέχρι να καταλήξει σε μία. Ήταν ευθεία, ήταν ακίνητη, ήταν επίπεδη... Ήταν μοναδική. Το μόνο σωστό και αληθές είναι το τελευταίο. Μαγευτική! Γιατί αποδείχτηκε ότι είναι στρογγυλή, γυρνάει γύρω από τον εαυτό της και ταξιδεύει στον χοροχρόνο.
Στην αρχή ήταν έρημη. Δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον. Σιγά σιγά όμως μικρά μόρια, μικρόβια και οργανισμοί την "γονιμοποιήσαν". Από τα βάθη της βγήκαν φυτά, ζώα, πόλοι και κόσμοι ολόκληρη. Τα αρχαιότερα παιδιά της ήταν κάτι τεράστια τέρατα, οι γνωστοί δεινόσαυροι. Τόσο μεγάλοι, σκληρόπετσοι, τόσο γιγαντιαίοι. Τα έθρεψε καταλλήλως. Με γιγάντια δέντρα και γιγάντια θηράματα. Αλλά κάποια στιγμή, για άγνωστο λόγο, τα μίσησε. Τα εξαφάνισε εν μια νυκτί!!!
Έκανε χώρο για τα επόμενα πλάσματά της. Τα οποία όσο πέρναγε ο καιρός γινόντουσαν όλο και μικρότερα όλο και τρυφερότερα. Τα φρόντισε κι αυτά, με το να δημιουργήσει την κατάλληλη τροφική αλυσίδα. Και μόλις όλα ήταν έτοιμα, από γη εώς και ουρανό, γέννησε και τον άνθρωπο. Μέσα από τα ίδια της τα σπλάχνα. Χώμα και νερό!!! Το πιο αγαπημένο της δημιούργημα και ταυτόχρονα το πιο καταστροφικό για εκείνη.
Τόσο έξυπνα φτιαγμένη. Μέσα στα βάθη της καίει και βράζει σαν μια μικρή κόλαση και έξω επικρατεί γαλήνη όπως τον παράδεισο. Με διαφορετικά στρώματα για να είναι αδιαπέραστη η πορεία προς την καρδιά της. Όμως πάνω πάνω, τόσο μαλακή. Για να βρίσκουν φωλιά τα δημιουργήματά της. Και να προστατεύονται από τις "κρίσεις" της. Μας έδωσε τόσα υλικά από το χώμα της. Μας βοήθησε να πετάξουμε από την μια άκρη της στην άλλη. Να εξερευνήσουμε τους βυθούς της. Μας βοήθησε μέχρι και να την εγκαταλείψουμε και να την δούμε σφαιρικά! Μας έδειξε τι υπάρχει έξω από αυτήν. Αλλά μόλλον αυτό το έκανε για να μας δείξει πως πρέπει πάντα να γυρίσουμε π΄σιω σε αυτήν γιατί αυτή μόνο μας κρατάει ζωντανούς!!!
Παρόλο αυτά εμείς της φερθήκαμε και συνεχίζουμε να της φερόμαστε άσχημα. Αρχίσαμε να την πληγώνουμε μέρα με την μέρα και τώρα πια έχει αρχίσει να αιμοραγεί. Τα όρια που μας είχε δώσει δεν μας έκαναν. Έτσι την εκμεταλλευτήκαμε. Ρουφήξαμε όλα τα "εσωτερικά" της αποθέματα, ότι είχε κρυμμένο κάτω από το χώμα της. Μολύναμε την ατμόσφαιρά της. Τον ουρανό της. Το "δέρμα" της άρχισε να έχει πληγές και έτσι ο ήλιος την καίει και την ζεσταίνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Ότι μας δείνει οξυγόνο το καταστρέφουμε λες και μας πιάνει χώρο. Σαν να είναι άχρηστα. Αλλά και την θάλασσά της. Σκοτώνουμε τα παιδιά της μέσα σε αυτή και μολύνουμε το νερό της που την ξεδιψάει. Το εξαντούμε όλο και δεν φροντίζουμε να το επανεγκαταστήσουμε, χαλόντας της τον "κύκλο".
Ήδη αρχίζει και πονάει. Αρχίζει και κουράζεται. Εξαντλείται. Δεν αργεί όμως η μέρα που θα θελήσει να μας αποτινάξει από πάνω της. Που θα μας μισήσει και θα μας εκδικηθεί μια και καλή. Θα δώσει το μάθημα και την τιμωρία που κάθε Μητέρα δίνει στο παιδί της και αυτό συνειδητοποιεί το λάθος το και παίρνει το μάθημά του.
...
-Σε ευχαριστώ που με φιλοξενείς. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το πράσινο στα δέντρα ώστε να παίρνω αισιοδοξία. Που μέσα από αυτά μου δίνεις το οξυγόνο και μαθαίνω τον κύκλο της ζωής.
-Σε ευχαριστώ για το υπέροχο μπλε του ουρανού. Να μπορώ να γαληνεύω αγναντεύοντάς το. Να πιστεύω ότι μπορώ να το πιάσω και να κολυμπήσω μέσα του στα πιο τρελά μου όνειρα.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την θάλασσα. Που βοηθάει το έργο των δέντρων και παράγει και αυτή οξυγόνο για να αναπνεύσω. Που μου την έδωσες για να μπορώ να κολυμπήσω σε ένα μπλε. Να ξεπλυθώ από την μαυρίλα της καθημερινότητας και να πνίξω τα προβλήματά μου.
-Σε ευχαριστώ για τα καταπληκτικά βουνά σου. Για να θαυμάζω την απεραντοσύνη σου και να ταπεινώνομαι με την ύπαρξή μου. Για να φωνάζω με όλη μου την δύναμη και να βγάζω την έντασή μου ενεργοποιώντας την ηχό του σύμπαντος.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις τον ήλιο (στην κατάλληλη έκθεση). Για να ζεσταίνομαι τις κρύες μέρες και να νιώθω ζωντανός της πιο ζεστές. Για να με ξυπνάει το πρωί και να με κάνει να τον ερωτεύομαι την ώρα που δύει.
-Σε ευχαριστώ που μου δίνεις το φεγγάρι. Να με φωτίζει το βράδυ που φοβάμαι και να δημιουργεί ρομαντικές στιγμές ώστε να κρατάω στο χέρια μου τον άνθρωπό μου που φοβάται το σκοτάδι.
Όλα αυτά και άλλα τόσα υπέροχα πράγματα μας δίνει και μας χαρίζει απλόχερα η Γη μας. Που όσο περνάνε τα χρόνια όλο και λιγότεροι την αγαπάνε και την νοιάζονται. Η δική μου σχέση με την Γη είναι πολύ τρυφερή και προσωπική. Απολαμβάνω κάθε της γωνία. Κάθε της αριστούργημα. Την ευχαριστώ κάθε μέρα που με φροντίζει και εύχομαι να συνεχίσει να με φροντίζει. Ελπίζω να νιώθεται και εσείς τα ίδια για το μέρος που σας φιλοξενεί!!! Είναι υπέροχη, είναι μαγευτική, είναι απέραντη... είναι η Γη μας!!! Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να της κάνουμε είναι να αλλάξουμε την στάση μας απέναντί της. Να πάψουμε να την μολύνουμε και να αρχίσουμε να την φροντίζουμε. Όπως παλιά. Που την ξέρανε περισσότερο. Την ένιωθαν, την καταλάβαιναν, την προβλέπανε...
Χρόνια της πολλά και καληνύχτας σας...
τι ομορφα λογια, μπραβο ππου εξυμνεις ετσι τη γη, απο αυτη προερχονατι αλλα και σε αυτην θα καταληξουν, εμεις τουλαχιστον πρεπει να την σεβαστουμε!
ΑπάντησηΔιαγραφήμου θυμησες και ενα θεατρικο που εκανα οταν ημουν στο γυμνασιο, που εκανα τη γη...
καλως σε βρηκα και απο εδω :-)
Καλώς σε βρήκα και εγώ!!! Ελπίζω να σου αρέσουν και τα υπόλοιπα post μου! Έτσι είναι. δυστυχώς κανείς δεν δίνει πλέον σημασία στα πράγματα που όντως έχουν σημασία... αλλά κάποια στιγμή πιστεύω θα τα θυμηθούν ;)
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ όμορφο και γλαφυρό το κείμενό σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήόντως η φύση είναι κομμάτι μας, πιστευω γινόμαστε καλύτεροι σαν άνθρωποι αν ασχολούμαστε, καλλιεργούμε και προσέχουμε την μητέρα απ την οποία προήλθαμε.
αλλά βέβαια εδώ έρχεται το δίλημμα, επιστροφή στη φύση, ή πρόοδος?
διότι η πρόοδος-πολιτισμός-κλπ εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους ώστε να παράξει κάτι.
κάθε διεργασία ώστε να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο, συνεπάγεται με ορισμένες επιπτώσεις στη φύση. π.χ. δεν μπορείς να έχεις ενέργεια χωρίς να μολύνεις τον αέρα το νερό κλπ.
Άλλωστε, αμα το καλοσκεφτούμε, όλη μας η ζωή, αρα και της φύσης, είναι μια πορεία προς τη φθορά.
Και αυτό που μας μένει να κάνουμε εν τέλει είναι να εξοικονομούμε τους φυσικούς πόρους ώστε να ζήσει περισσότερο αυτή η Μητέρα!
(Αγαπώ τη φύση αλλά δεν είμαι φυσιολάτρης στην κυριολεκτική έννοια!)
(Φυσιολάτρης με όλη την έννοια ούτε εγώ είμαι. Την θαυμάζω και με μαγεύει και προσπαθώ να την σέβομαι περισσότερο.)
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω ότι το παράδειγμά σου είναι σχεδόν λανθασμένο ειδικά στις μέρες μας που έχουν αποδείξει, πιστεύω, ότι μπορούνε να παράγουν "πράσινη" ενέργεια (από τον ήλιο, από τον αέρα, από κεραυνούς...)!!! Και εξαρτάται και τι εννοείς πρόοδο. Βεβαίως να θυσιάσουμε κάτι ελάχιστο για την πρόοδο, αλλά δεν νομίζω τα υπερπολυτελή και τα υπερμεγέθη κτήρια (είτε ελλάδα- είτε εξωτερικό, βλ. Ντουμπάι, Λας Βέγκας, Ιαπωνία) που γίνεται κακή χρήση της ενέργειας! Δεν είναι φύση ή πρόοδος. Είναι εξέλιξη ή αλλαζωνία. Γιατί πρέπει να υπάρχει αυτοκίνητο- τζιπ- Χάμερ και να το έχει ένας που ζει σε μια φυσιολογική πόλη (που δεν έχει βουνά, ποτάμια ή οτιδήποτε άλλο ώστε να του χρησιμεύσει το Τανκ)... Γιατί πρέπει να μαζευόμαστε όλοι στην Αθήνα και να είμαστε κλεισμένοι όλοι σε γούρνα του βουνού (λεκανοπέδιο) αντί είχαμε πιάσει μεγαλύτερη έκταση??? Ποιος χρειάζεται σπίτι σε ένα τεχνητό νησί ή σε παρθένο νησί όταν υπάρχουν φυσικά έρημα τοπία (έτοιμα) πάνω σε στερεά γη?
Αυτό που θέλω να πω, ότι άλλο η πρόοδος με την σημαισία της λέξης και άλλο αυτό που κάνει ο άνθρωπος... Η φθορά είναι μέσα στην φύση δεν αντιλέγω αλλά είναι προσεγμένη. Όπως και το σώμα σου που (αυτόν τον αιώνα) αντέχει να ζει για 100 χρόνια. Αν όμως τρως κάθε μέρα: τρία αρνιά, πίνεις ένα βαρέλι κρασί, καπνίζεις για πέντε ανθρώπους και κοιμάσαι για τρείς ώρες... τότε νομίζω ότι είναι βεβιασμένη φθορά. (με λίγα λόγια, όταν πέρνεις το αυτοκίνητο για το τετράγωνο παρακάτω- που το κάνουν!!!- όταν δεν υπάρχει λόγος να αφήνεις το φως ανοιχτο-- όταν δεν υπάρχει λόγος να πετάξεις τα σκουπίδια στην θάλασσα από το να το τσαλακώσεις και να το βάλεις στην τσέπη σου! όταν θες να κάνεις δοκιμή με πυραύλους γιατί θες να είσαι έτοιμος για πόλεμο, αδυνατώντας να κατανοήσεις την Ειρήνη και άλλα πολλά μικρά ή μεγάλα...)