Χριστός Ανέστη!

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά!

 (στο παρακάτω κείμενο γράφω την προσωπική μου άποψη και σχέση με τον Θεό. Όσοι είναι κλειστόμυαλοι και αρνητικοί μπορεί να βρουν το κείμενο προσβλητικό. Εγώ απευθύνομαι σε όλους. Είτε πιστεύετε είτε όχι, είτε είστε άλλη θρησκεία είτε καμία. Δεν αναγκάζω κάποιον να ενστερνιστεί τις απόψεις μου ή να του αλλάξω τις δικές του. Σκοπός μου είναι να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να γνωστοποιήσω τις απόψεις μου. Γράφω αυτήν την εισαγωγή όχι για να είμαι επιθετικός αλλά επειδή ξέρω ότι κάποιοι θερμοκεφαλιάζουν μόλις ακούνε την λέξη Θεός/Θρησκεία και νιώθω την ανάγκη να πω ότι απλά "συζητάμε".)

     Δεν είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει? Κάθε χρόνο, εδώ και δύο χιλιάδες δώδεκα χρόνια ο Χριστός περνάει τα πάθη Του, σταυρώνεται και ανασταίνεται! Κάθε χρόνο, με την ίδια πίστη. Μας δίνει το Άγιο Φώς Του, το αίμα και το σώμα Του για να μεταλάβουμε (η κοινωνία μετά την βραδινή ανάσταση είναι άφεση αμαρτιών- έτσι μου έχουν πει, δεν το έχω ψάξει).
     Ούτε και φέτος πήγα να παρακολουθήσω τα πάθη Του την μεγάλη εβδομάδα στην εκκλησία παρόλο που το ήθελα πολύ. Αλλά πήγα σε όλη την λειτουργία της αναστάσεως. Και αυτό που παρατήρησα ήταν ότι υπήρχε πολύς κόσμος. Πέρυσι που είχα ξανακάτσει μετά τις 12 - την ώρα που όλοι φεύγουν, είχα παρατηρήσει ότι ήμασταν συνολικά κάτω από 15 άτομα, μην σας πω κάτω από 10. Αλλά φέτος η εκκλησία ήταν γεμάτη! Και προσπαθούσαν να καταλάβω το γιατί. Λόγω οικονομικής κρίσης, δεν έφυγαν για διακοπές οι περισσότεροι και άρα ήρθαν εκκλησία? Μήπως δεν κάνανε κανα μεγάλο τραπέζι ή έξοδο και προτίμησαν την εκκλησία? Ή μήπως τώρα που νιώθουν ότι η καιροί είναι δύσκολοι και περνούν ζόρια στρέφονται περισσότεροι προς τον Θεό?  Όποια να είναι η αιτία το αποτέλεσμα μόνο θετικό είναι. Δεν πειράζει αν τον θυμούνται μόνο στα δύσκολα αλλά είναι καλό που στα δύσκολα στρέφονται σε αυτόν. Που δεν τα παρατάνε και δεν ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν μόνοι τους αλλά ζητάνε την βοήθεια Του.
     Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι γενικότερα και τις κυριακές του χρόνου αλλά και στην ανάσταση δεν βλέπω σχεδόν καθόλου παιδιά. Οφείλω να ομολογήσω ότι εχτές είχε περισσότερα παιδιά από ότι μπορεί να έχει μια κανονική κυριακή. Αλλά γιατί υπάρχουν τόσο λίγοι νέοι και παιδιά που έρχονται στην εκκλησία? Οι υπόλοιποι που βρίσκονται? Ετοιμάζονται για την έξοδο και το γλέντι μετά την ανάσταση? Δεν πιστεύουν καν στον Θεό και έρχονται για βόλτα μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας να κάνουν μια επαναλαμβανόμενη πράξη (να πάρουν το Φως) και να γυρίσουν σπίτι? Αναρωτιέμαι και θλίβομαι γιατί δεν νιώθουν τον Θεό. Γιατί να μην τον πιστεύουν και είναι τόσο αντιδραστικοί απέναντί του. Μήπως γιατί και αυτό τους το πέρασαν σαν υποχρέωση και σαν αγγαρεία? Ή απλά δεν μελετάνε τον Θεό?
     Έχω βαφτιστεί, είμαι χριστιανός ορθόδοξος και μέχρι τα 16 μου είχα την τυπική σχέση που είχε κάθε (μέσος) έφηβος με την θρησκεία. Δεν πήγαινα εκκλησία, δεν πολυ-πίστευα και τα γνωστά. Μέχρι που στην δευτέρα λυκείου, η καθηγήτρια των θρησκευτικών ήταν η σπίθα να αρχίσω να ψάχνομαι περισσότερο για τον Θεό. Ήταν η κατάλληλη καθηγήτρια και με ενέπνευσε να δω την σχέση μου με την θρησκεία με άλλο μάτι. Από τον χαρακτήρα της στην καθημερινή ζωή της, από τις πράξεις της και γενικότερα όλο της το είναι ήταν μια καθηγήτρια που πίστευε. Έτσι με παρεκίνησε να την ρωτάω πράγματα και ήξερε να μου απαντάει. Και δεν απάνταγε αόριστα, απάνταγε με πράγματα μέσα από έργα του Χριστού ή από προσωπικές της εμπειρίες (ο άντρας της ήταν και αυτός θρησκευτικός και σαν οικογένεια είναι πολύ πιστοί). Οι απαντήσεις της ήταν δομιμένες σωστά. Μέσα από συζητήσεις μέσα στην τάξη, από προσωππικές έξω από την τάξη ήδη ένιωθα ότι είχα αρχίσει να πιστεύω μόνος μου στον Θεό και να φεύγει η "πίστη που μου έχουν δώσει"- δηλ. ότι πιστεύω απλώς γιατί δηλώνω χριστιανός (όπως κάποιοι που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο αλλά όταν τους ρωτήσει κάποιος τι ομάδα είναι απαντάνε μία, έτσι γιατί πρέπει να δώσουν απάντησει).  Επίσης μια συμμαθήτριά μου- φίλη μου- που άρχισε και αυτή να βλέπει με άλλο μάτι την θρησκεία με βοήθησε ανταλλάσοντας και αυτή απορίες μαζί μου και προσπαθούσαμε να αναλύσουμε, να εξηγήσουμε και να βρούμε λύσεις.
      Σιγά σιγά άρχισα να το ψάχνω. Άρχισα να διαβάζω πράγματα και βιβλία με θρησκευτικό περιεχόμενο και να πηγαίνω κάπως ποιο συχνά στην εκκλησία (μην φανταστείτε κάθε κυριακή- αλλά από εκεί που πήγαινα μόνο Πάσχα, θα πήγαινα μία φορά τον μήνα ή το δίμηνο, κάτι ήταν κι αυτό). Μετά από κάποιο διάστημα, μέσα στην τάξη συζητήσαμε για την εξομολόγηση. Και εκεί κάτι "άναψε" μέσα μου και ένιωσα ότι ήθελα να πάω και εγώ. Αφού συζητήσαμε δυο τρεις φορές με την καθηγήτρια και αφού συζήτηγα και με την φίλη μου πόσο θα θέλαμε να πάμε και οι δυο, μετά από δυο εβδομάδες βρήκα το θάρρος να πάω. Δεν ήταν εύκολο αλλά ούτε και ακατόρθωτο. Είχα γράψει σε ένα χαρτί αυτά που με προβλημάτιζαν,τις πράξεις που με έκαναν και ένιωθα άσχημα και αυτά για τα οποία ήθελα να ζητήσω συγχώρεση. Και κάπως έτσι άρχισε η πιο στενή επαφή μου με τον Τριαδικό Θεό.
     Όταν με ρωτάνε αν πιστεύω τους απαντάω ναι, με κάποια επιφήλαξη. Όταν με ρωτάνε αν είμαι χριστιανός ορθόδοξος πιστός τους απαντάω ότι προσπαθώ. Δεν μπορώ να πω ότι πηγαίνω πολλές φορές στην εκκλησία. Δεν μπορώ να πω ότι έχω περιορίσει κάποιες αμαρτίες μου. Δεν μπορώ να πω ότι σε μια δύσκολη στιγμή δεν θα Τον ξεχάσω. Είμαι άνθρωπος. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι σωστός δούλος του Θεού αλλά μπορώ να πω ότι προσπαθώ. Έχω ελλατώσει και όσο μπορώ περιορίζω τις αμαρτίες μου, προσπαθώ να Τον θυμάμαι και να προσεύχομαι όσο πιο συχνά γίνεται. Προσπαθώ να είμαι στον δρόμο Του και προσπαθώ να μην αφήσω την σημερινή εποχή με όλα αυτά που βλέπω, ακούω, μου μαθαίνουν, να μην χάσω την πίστη μου.
     Όπως έχετε διαβάσει (όσοι και αν) είχα κάποια ψυχοσωματικά και ψυχολογικά. Κάποια στιγμή πριν ακόμα πάρω απόφασει να αλλάξω σαν άνθρωπος, ζήτησα βοήθεια από τον Θεό. Το ψυχοσωματικό μου με είχε κουράσει (εδώ και 6 χρόνια) και δεν άντεχα άλλο. Έτσι προσευχήθηκα. Και τον ρώτησα τι έπρεπε να κάνω (γιατί είχα ζητήσει παλιότερα να μου περάσει αλλά δεν...). Και μέσα σε λίγο καιρό, μέσα από το διάβασμα και το ψάξιμο μου βρήκα κάποια απάντηση. Άλλαξα κάτι στην ζωή μου και στον χαρακτήρα μου και... ορίστε. Το ψυχοσωματικό μου πλέον έχει να εμφανιστεί εδώ και 9 μήνες. Ο Θεός με βοήθησε και σε αυτό.
     Ξέρω πολλούς που δεν θα το πιστέψουν. Ξέρω ότι κάποιοι θα πουν "δύναμη του μυαλού". Άλλοι θα πιστέψουν ότι λέω χαζομάρες. Εγώ όμως ξέρω και από προηγούμενες "επαφές" με τον Θεό ότι υπάρχει. (όχι, και φυσικά δεν μιλάω μαζί Του, ούτε τον βλέπω - τουλάχιστον όχι κυριολεκτικά).
Δεν είπα ποτέ ότι το να είσαι πιστός είναι εύκολο. Πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο ζωής σου. Πρέπει να αλλάξεις σαν άνθρωπος. Να αρνηθείς κάποια πράγματα και να τα απαρνηθείς για πάντα. Έχεις κάποιους περιορισμούς. Και για μένα ήταν δύσκολο να ακολουθήσω τον δρόμο του Θεού. Έπρεπε να αλλάξω ένα κομμάτι μου, να αρνηθώ κάποιο πράγμα στην ζωή μου, έπρεπε να στεριθώ κάτι που μου ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο και μέχρι τελευταία στιγμή πάλευα να μην. Αλλά έπρεπε. Ακόμα στερούμε πράγματα αλλά δεν με πειράζει. Ούτε για μένα είναι εύκολο αλλά γίνεται μέρα με την μέρα. Κάθε φορά που βλέπω πως ενεργεί ο Θεός μέσα στην καθημερινότητά μου. Πως με προσέχει, πως μου δίνει απαντήσεις. Πως με αγαπά.
     Θα σας πρότινα να αρχίσετε να διαβάζετε πράγματα γύρω από την θρησκεία και θα δείτε ότι κάτι μέσα σας θα αναζωπυρωθεί. Θα νιώσετε και εσείς ότι αυτά που γράφονται είναι σωστά, είναι αγνά και ότι κοντά τους νιώθετε καλύτερα. Η μόνη δυσκολία στην θρησκεία είναι το να στερηθείς και να αρνηθείς πράγματα. Αλλά γιατί να είμαστε τόσο αλλαζώνες? Τόσο ματαιόδοξοι? Ο Χριστός σταυρώθηκε για εμάς, βασανίστηκε για εμάς και εμείς δεν μπορούμε να προσαρμόσουμε τον τρόπο ζωής μας στα λεγόμενά του??!!
     Κάπου είχα διαβάσει ότι και το να αμαρτάνουμε είναι καλό. Γιατί έτσι γυρνάμε στον Θεό μετανιωμένοι και προσκολλώμαστε σε Αυτόν με περισσότερη πίστη. Επίσης ότι ο Θεός, ό,τι και να κάνουμε ποτέ δεν παύει να είναι εκεί για εμάς. (το γράφω όπως το διάβασα/θα μεταφέρω την ιστορία όπως την θυμάμαι και μπορεί να προσθέσω και δικά μου) Φανταστείτε ότι ο Θεός είναι ο Ήλιος. Και εμείς όταν αμαρτάνουμε να είναι σαν να μπαίνουμε σε μια σπηλιά. Όσο πιο πολύ αμαρτάνουμε τόσο πιο βαθιά προσωράμε στην σπηλιά. Βαδίζουμε πιο μέσα και πιο κοντά στο σκοτάδι. Αλλά και στα βάθη της σπηλιά οι ηλιαχτίδες του ήλιου καταφέρνουν και φτάνουν. Αλλά και να μην φτάνουν μέχρι τα βάθη όταν νιώσουμε την ανάγκη να θα κάνουμε λίγο μπροστά και θα είναι εκεί να μας φωτίσει τον δρόμο προς την έξοδο και να βγούμε από την σπηλιά.
     Ελπίζω να σας έδωσα μια ιδέα για το τι και πως πιστεύω εγώ. Ελπίζω σε όσους ήδη πιστεύουν να είναι μια παραπάνω γνώση. Σε όσους δεν, να είναι μια κινητήρια αρχή για να πιστέψουν.  Δυστυχώς δεν μπορώ να πω ότι θα ήθελα. Είναι άλλο θέμα "η θρησκεία σήμερα", "Η πίστη και τα έργα Του στην ζωή μου"... αλλά προσπάθησα να γράψω λίγο από όλα. Ο Θεός να σας φυλάει. Το Άγιο Φως να σας φωτίζει και να σας δίνει δύναμη. Και ο Χριστός να σας απαλλάξει από μελλοντικά βάρη
     Σας αφήνω να γιορτάσετε. Να έχετε υγεία και να είστε καλά!!!