- Παρελθόν -

     Έψαχνα με τις ώρες (για να μην είμαι τραγικό, κάποια λεπτά) για να βρω το κατάλληλο γνωμκό ώστε να παρουσιάσω το θέμα "Παρελθόν. Τελικά δεν κατέληξα σε κάποιο αφού όλα ήταν σωστά και ωραία αλλά ήθελα απλά να μην παραπλανηθώ και ξεφύγω από το θέμα μου και αυτά που θέλω να πω εγώ.
     Το "μην σκαλίζεις το παρελθόν" το έχετε ξανα-ακούσει. Το "τρέχω  να ξεφύγω από το παρελθόν μου" και αυτό.  Και διάφορες τέτοιες εκφράσεις που πάνω κάτω δείχνουν μια στάση απόμακρη και αμυντική προς το παρελθόν. Γιατί όμως; Γιατί τα άτομα με ένα δύσκολο, (ή) "βρώμικο", (ή) αμαρτωλό παρελθόν χρησιμοποιούν και πράττουν αυτά τα γνωμικά; Για αυτό ποτέ δεν γλυτώνουν και ποτέ δεν ηρεμούν. Γιατί το διώχνουν. Το αγνοούν. Το θάβουν.
     (Σαν νεαρός ενήλικος πλέον), είχα ένα ψυχοφθόρο εφηβιικό παρελθόν. Μου προκάλεσε ψυχοσωματικά και κάποια ψυχολογικά. Μου δημιούργησε ουκ ο λίγες δυσκολίες στην καθημερινότητά μου ( μέχρι και πέρυσι). Όποιος διαβάσατε και στα προηγούμενα (αν έχετε διαβάσει) μου ήταν δύσκολο να κάνω καινούργιες παρέες, ήμον εσωστρεφής, δεν είχα έναν φίλο ή μία φίλη που να ξέρει τα προσωπικά μου, σάπιζα στην τηλεόραση και έχανα (κυριολεκτικά) την ζωή μου. Δεν ζούσα. Μέχρι τον Αύγουστο του '11 που είπα ότι θα αλλάξω. Αλλά δεν ήξερα απο που να αρχίσω. Καθώς το έψαχνα (για 1μιση μήνα...) και ανέλυα τι θα ήθελα να αλλάξω και μέσα από αυτό έβρισκα τις πράξεις και τις κινήσεις που θα έπρεπε να κάνω, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι αυτό που έπρεπε πρώτα από όλα να κάνω (για να μπορέσω να φέρω εις πέρα τις πράξεις που θα με οδηγήσουν στην αλλαγή) ήταν... να τα βρώ με το παρελθόν μου!
     Στην αρχή ήθελα να πάω σε ψυχολόγο. Ήθελα έναν ειδικό να συζητήσω, να του πω αυτά που σκέφτομαι και να μου πει τις επιστημονικές του απόψεις πάνω στα θέματά μου. Αλλά επειδή όλο το σκεφτόμουν και μόνο στα λόγια (το έλεγα και στην μητέρα μου) και στην σκέψη έμενα... άρχισα να ψάχνομαι μόνος μου. Στην αρχή με μια κολλητή μου. Μετά έψαχνα διάφορα θέματα στο ίντερνετ (1. σε όποιο μπορούσαν να λυθούν μέσω ίντερνετ, 2. τα πιο πολλά κείμενα στα αγγλικά διότι στα ελληνικά αποτελέσματα μειονεκτούσε κάπως). Και στη συνέχεια έκανα μια πιο βαθιά αναζήτηση στον εαυτό μου (βαθιά όμως). Και ένα μικρό (εώς και μεγάλο, για να είμαι ειλικρινής) η τύχη (μοίρα, Θεός, κάρμα) έφερνε τις απαντήσεις στο πιάτο. Όλα αυτά με σκοπό το να κατανοήσω και να αναλύσω κάθε πράξη του παρελθόντος καθώς και να τα μοιραστώ και να το κατανοήσω.
     Μέσα από τα παραπάνω θυμήθηκα στιγμές. Στιγμές που είτε με πονούσαν είτε είχαν αφήσει κάποιο στίγμα στην ζωή μου με αποτέλεσμα ένα χαρακτηριστικό στον χαρακτήρα μου. Ακολούθησα την διαδρομή του χαρακτήρα μου και πως εξελίχθηκε. Χρόνο με το χρόνο, γεγονός με γεγονός. Έπρεπε να δεχτώ και να αποκαλύψω κάποια γεγονότα ώστε να απελευθερωθώ. Έβλεπα ποιο ακριβώς χαρακτηριστικό και φόβο μου πρόσθετε το κάθε γεγονός. Συζητώντας (είτε με την κολλητή μου είτε με τον εαυτό μου) κατάλαβα ότι έπρεπε να ανοιχτώ. Να γίνω ευάλωτος. Να εκτεθώ. Έπρεπε να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, τα ελαττώματά μου. Αφού τα εξωτερίκευσα, ήταν πιο εύκολο πλέον. Είχα κάνει την αρχή να πω αυτά που φοβόμουν, να τα πω και στον ίδιο τον εαυτό μου (αθάνατε χατζηγιάννη!). Είχα πλέον τον φόβο μου μπροστά μου. Με ονοματεπώνυμο, με μορφή. Ήξερα (πιο σωστά είχα παραδεχτεί) πλέον το τι με πόναγε. Επίσης ανακάλυψα καλύτερα τον εαυτό μου και κατάλαβα περισσότερο τις πράξεις μου και τον τρόπο αντίδρασείς μου. Είτε αυτός ήταν σωστός είτε ήταν λάθος.
     Αυτό έπρεπε να κάνω. Να τα ανακαλύψω και μετά να τα παραδεχτώ. Να μην συνεχίζω να τα κρύβω. Γιατί οι φόβοι δεν είναι ελαττώματα. Οι φόβοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Και τα ελαττώματα (όπως το λέει και η λέξη) δεν είναι καλό να μένουν. Πρέπει να προσπαθούμε να τα εξαλείφουμε ή να τα μετριάζουμε.Κι αφού μπορούσα να το συζητήσω, μπορούσα να βρω και λύση. Γιατί μέσα από κουβέντα και ψάξιμο θα βρισκόταν η λύση. Όπως και έγινε.
     Και αφού ξεκαθάρισα κάθε στιγμή από το παρελθόν και για το τι έχει αφήσει στην ζωή μου - και ανακάλυψα και κάθε αντίδραση και χαρακτήρα της προσωπικότητάς μου - με κατανόησα. Κατανόησα το ποιος ήμουν και το πως έφτασα να είμαι αυτός που είμαι. Όλα ήταν πιο ξεκάθαρα. Φόβοι, σκέψεις, χαρακτηριστικά... Αυτά έκανα στο παρελθόν. Αυτά έκρυβα. Αυτά έπραξα. Αυτά θα αλλάξω. Αυτά θα σας πω. Αυτός είμαι γιατί αυτό είναι το παρελθόν μου. Κάθε κομμάτι μου έγινε πιο κατανοητό, πιο ξεκάθαρο.
     "Οι πράξεις του παρελθόντος καθορίζουν το ποιος είσαι σήμερα."
     Και χωρίς κανένα κόμπλεξ, χωρίς καμιά ντροπή, χωρίς συστολή μπορώ να μοιραστώ με τους φίλους μου, με τους δικούς μου ανθρώπους καθώς και με τον υπόλοιπο κόσμο, τον εαυτό μου. Γιατί δεν ντρέπομαι πλέον να μιλήσω για αυτόν. Δεν ντρέπομαι να κρύψω τον χαρακτήρα μου, ούτε γεγονότα από αυτόν. Η προσωπικότητά μου είναι αποδεχτή από εμένα, άρα θα γίνει και για τους υπόλοιπους.
    Και κλείνω επαναλαμβάνοντας. Το παρελθόν σου είναι Εσύ. Μην τρέχεις μακριά του, μην το θάβεις, μην το κρύβεις, μην το απαρνιέσαι. Μην συμβιβαστείς μαζί του. Αποδέξου το. Όποιο και αν είναι, ότι και να έχει γίνει είναι το παρελθόν σου. Αν είσαι καλός άνθρωπος, δεν θα πρέπει να ντρέπεσαι για ότι και να είναι το παρελθόν. Και στην τελική το παρελθόν είναι παρελθόν. Αλλά επειδή έχεις διαμορφωθεί μέσα από αυτό και οι μελλοντικές σου πράξεις κρίνονται μέσα από τα γεγονότα του παρελθόνοτς, συμφιλιώσου! Δεν χρειάζεται να το αγαπήσεις, απλά να το δεχτείς!
     Εγώ το έκανα. Τώρα πια οι φίλοι μου και οι φίλες μου (οι πραγματικοί- όχι αυτοί για τα μάτια του κόσμου) ξέρουν τα πάντα για μένα. Είμαι ελεύθερος. Είμαι πιο ήρεμος. Συζητάω πιο εύκολα. Δεν έχω τόσα προβήματα. Δεν έχω πλέον ψυχοσωματικά. Ούτε είμαι εσωστρεφής και αντικονωνικός. Απαλαμβάνω την ζωή και προσπαθώ να μην μένω πίσω. Γιατί αν είσαι προσκολημένος στο παρελθόν, εκεί μένεις. Εγώ το κουβαλάω μαζί μου, με χαμόγελο και προχωράω μπροστά. Η ζωή είναι υπέροχη.

[ Συγγνώμη αν σας κουράζει η δομή, αν έχω ορθογραφικά ή οτιδήποτε άλλο. Υπενθυμίζω δεν τα περνάω από word, ούτε είμαι ειδικός στα κείμενα ή φιλόλογος. Απλά θέλω να μοιραστώ πράγματα, να ανταλλάξουμε γνώμες και εμπειρίες και να αλληλοβοηθηθούμε. Έτσι για να υπάρχει ακόμα ανθρώπινη επαφή εν έτη 2012. Τα λέμε στο επόμενο "θέμα".]