Γνωρίζοντάς με λίγο καλύτερα/Αλλάζοντας την (τον τρόπο) ζωή μου!
     Πριν 6 μήνες κάτι μου την "βάρεσε" και είπα να αλλάξω την καθημερινότητά μου. Δεν μου άρεσε πια αυτή η ρουτίνα. Ούτε  ευχαριστιόμουν την ζωή που έκανα. Για 19 ολόκληρα χρόνια ήμουν κολλημένος μπροστά από μία τηλεόραση 16ώρες/24ώρο. Δεν έβγαινα πολύ, δεν αθλούμουν, γενικά δεν σηκωνόμουν καν από τον καναπέ.  Ήξερα κάθε κουτσομπολιό, κάθε διάσημο. Ήξερα ποιος έχει πει τι και σε ποιον, το λεπτό που το έχει πει... είχα γίνει τόσο "εξπέρ" πάνω στο θέμα "tv" που θα μπορούσα να κανόνιζα εκπομπές. Τηλεόραση και υπολογιστή. Ήταν το μόνο που έκανα. Όσπου κάποια στιγμή η τηλεόραση μαζί με την "κρίση" άρχισε να γίνεται ένα σκουπίδι. Και αυτό με ξύπνησε! Συνειδητοποίησα ότι η τηλεόραση ήταν γενικότερα σκουπίδι, ότι έχανα πολύτιμο χρόνο από την ζωή μου και ότι αν συνέχιζα έτσι θα σάπιζα...  Έτσι λοιπόν, πήρα την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου. Να κλείσω την τηλεόραση μια για πάντα! Και ναι! Ήταν πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Βέβαια στην αρχή συμπλήρωνα τις κενές ώρες μου με τον υπολογιστή. Αλλά κι αυτό σιγά σιγά το ελάττωσα. Από το να βλέπα ξένες σειρές, να είμαι όλη την ώρα στο facebook και το twitter και να καταβροχθίζω κάθε άχρηστη πληροφορία από ότι ενημερωτικό και ειδησιογραφικό site-blog υπήρχε, άρχισα να ψάχνω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Έσβησα το facebook, έσβησα και το twitter, σταμάτησα να διαβάζω τόσες ειδήσεις...και ασχολήθηκα με θέματα που ήθελα. Όπως "πως να ζήσω πιο ευτυχισμένα", "πως να γίνω καλύτερος άνθρωπος" "πως να αλλάξω την ζωή μου" (και ότι παρομοιο μπορούσα να βρω στο wikiHow, eHow etc) και διάφορα άλλα τέτοια που σε κάποιους μπορεί να φαίνονται αδιάφορα μέχρι και γελοία αλλά εμένα μου δώσανε έμπνευση να "δημιουργήσω".
     Σε τι να δημιουργήσω? Πάνω σε αυτά που μου άρεσαν. Και αυτά που μου άρεσαν ήταν διάφορα "καλλιτεχνικά". Άρχισα να γράφω κείμενα. Άρχισα να σχεδιάζω cocncept φωτογραφήσεων. Σε πιο ελεύθερο χόμπι, άρχισα ξανά να ζωγραφίζω, με ξυλομπογιές, όπως έκανα όταν ήμουν παιδί (με την ίδια ζωγραφική ικανότητα) που θυμάμαι ότι μου άρεσε τρελά και ήθελα να γίνω ζωγράφος (και ας μην έχω την ικανότητα). Άρχισα δηλαδή να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, που μου φτιάχνουν την διάθεση και που με κάνουν να αισθάνομαι ότι δημιουργώ.
     Καθάρισα και το δωμάτιό μου. Κάτι σαν το space clearing αλλά όχι τόσο τελετουργικά. Απλά πέταξα ότι σαβούρα υπήρχε στο δωμάτιο (μου πήρε 3 μέρες!), τακτοποίησα γραφείο-ντουλάπα όπως τα ήθελα εγώ και μετακίνησα 2 επιπλάκια. Και αμέσως ένιωθα πιο "ελαφρής".
     Λίγο αργότερα από αυτά γράφτικα και "παγκράτιο". Ένα είδος πάλης/πυγμαχίας. Είναι η "γυμναστική" μερίδα της αλλαγής. Γυμναστήριο δεν πρόκειται ποτέ να πήγαινα ή να κατάφερνα να μείνω αν έκανα εγγραφή και έτσι βρήκα κάτι εναλλακτικό. Νιώθω ακόμα μια δυσφορία και μια άρνηση όταν πηγαίνω, ότι θα ψωφήσω στην κούραση και ότι δεν είναι για εμένα αυτά (με την γυμναστική έχω υπογράψει συμφωνητικό διαζυγίου πριν βγω από την κοιλιά της μητέρας μου...)  αλλά κάθε φορά σκέφτομαι την υγεία μου, την ευεξία μου και ως δια μαγείας μετά από μιάμιση ώρα που τελειώνει το μάθημα είμαι έτοιμος να παίξω και μπάσκετ! Βγαίνω με τόση ενέργεια, με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη μου και ξέρω ότι είμαι ζωντανός και ενεργητικός!
     Όλα αυτά βέβαια σιγά σιγά. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και όλα ήταν τέλεια. Τα δούλευα όλα, μέρα με την μέρα. Θα μου πεις ότι δεν έκανα και κάτι το συγκλονιστηκό και θα σου απαντήσω ότι έχεις ένα δίκαιο, αλλά για εμένα που καθόμουν όλη μου την ζωή μπροστά από μια τηλεόραση και δεν κουνούσα ούτε το δαχτυλάκι μου, αυτά ήταν μια αρχή.
     Εκτός όμως από αυτές τις μικρές αλλαγές άρχισα να αλλάζω και το "εγώ" μου. Για να καταλάβετε, σαν χαρακτήρας. ήμουν αντικοινωνικός, έκανα τρελή σάτιρα και όλοι το περνούσαν για κακία και κόμπλεξ, ήμουν ψιλο-καταθλιπτικός, εσωστρεφής και πολλά άλλα αρνητικά. Τόσα πολλά που είχα καταφέρει να έχω ψυχοσωματικά... Αλλά αυτά λέω να τα αναλύσω στην επόμενη ανάρτησή μου! (έτσι για να έχουμε να λέμε κάτι).
     Μέχρι τότε  καλή μέρα να έχετε και αν νιώθετε πτώματα μην ξεχνάτε ότι το σαββατοκύριακο είναι κοντά!!! (και κάπου εκεί θα τα ξαναπούμε και εμείς).

[υ.γ. το facebook το άνοιξα ξανά ύστερα από έξι μήνες (έξι ολόκληρους μήνες, τς! επιτυχία,ε?). Όχι γιατί ένιωθα την ανάγκη- ούτε καν- αλλά για πιο άμεση και δωρεάν επαφή με τους friends]