Η υπόσχεση στον εαυτό μου

          Από την μία έχω μια φωτογραφία κάποιων γυμνών οπίσθιων και από την άλλη πέφτουν οι τίτλοι της ταινίας "Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο" (The perks of being a wallflower)... Η ώρα 1'20πμ. Όχι και πολύ αργά αλλά ούτε και νωρίς.
          Αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω και βλέπω ταινίες που μου ρίχνουν την διάθεση. Με κάνουν να αναπολώ, να σκέφτομαι να μετανιώνω, να στενοχωριέμαι... Να χαλιέμαι.
          Ζώντας στο περιθώριο. Σαν να μου ταιριάζει ο τίτλος. Γιατί κάπως έτσι έζησα εγώ. Το συνειδητοποίησα λίγο αργά, αλλά έκανα προσπάθειες να το αλλάξω. Πήρα κάποιες αποφάσεις.
          Δύο χρόνια μετά αποδείχτηκαν λάθος. Οι μισές τουλάχιστον. Οι άλλες έπιασαν τόπο. Παρόλο αυτά οι υπόλοιπες που αποδειχτήκανε τώρα λάθος, ύστερα από τόσο καιρό ήταν οι χειρότερες. Γιατί με είχαν κάνει να πιστέψω ότι όλα είναι καλά και με αυτήν την εντύπωση εγώ πορεύτηκα. Και ξαφνικά, γκρεμίστηκαν οι ψευδαισθήσεις και έμεινα εγώ να χαζεύω σαν χάνος και να μην ξέρω πως να αντιδράσω.
          Έτσι άρχισαν να με πιάνουν πάλι τα "ψυχολογικά" μου και οι "φάσεις" που περνάω. Σκεφτόμενος διάφορα. Μα πιο πολύ σκεφτόμενος το πως αφήνω την ζωή μου να περνάει χωρίς ουσία. Χάνω το κάθε λεπτό εξαιτίας μερικών ηλίθιων σκέψεων. Αλλά και μερικών χειρότερων αποφάσεων απραξίας και ατολμίας.
          Ατολμία στο να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στο να κάνω την ζωή που θέλω. Να κάνω πράξη τις σκέψεις μου, να πω δυνατά αυτά που θέλω και να δημιουργήσω. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Μικρό ή μεγάλο, σπουδαίο ή χαζομάρα. Αρκεί κάτι δικό μου, από μέσα μου, να δημιουργηθεί. Να αποκτήση σάρκα.
          Απραξία απέναντι στο να Ζώ. Αυτό έκανα πάντα, αυτό κάνω και τώρα. Ρίχνω το φταίξιμο στην οικονομική κρίση, ρίχνω το φταίξιμο στην αβεβαιότητα.
Δεν μπορώ να αντισταθώ στην επιθυμία να ανεβάσω το απόφθεγμα που πάντα με κάνει να γεμίζω ελπίδα αλλά δυστυχώς ποτέ δεν το χρησιμοποιώ σαν κίνητρο να σηκωθώ και να πράξω:

      "Το πιο κοινό πράγμα στην ζωή των ανθρώπων δεν είναι ο θάνατος, αλλά το ότι δεν ζούνε"

          Με αυτό εδώ το καθ'όλο προσωπικό post, δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι από αύριο κιόλας θα προσπαθήσω να αλλάξω. Γιατί ξέρω ότι μπορώ και θέλω να κάνω πολλά. Μα πιο πολύ θέλω να Ζήσω. Και ίσως κάποια στιγμή αποτελέσω παράδειγμα για έναν άνθρωπο. Αυτό θα μου φτάνει.
                                                                                                                            Ζήσε, Καλό Ξημέρωμα!