Οι μεγάλοι βάζουν φρένο στην εξερεύνησή σου

     Έχετε ακούσει ποτέ από κάποιον μεγαλύτερό σας  το γενικό "δεν ξέρεις εσύ", ή το "...θα με θυμηθείς", ή πιο συγκεκριμένα για να μπώ στο θέμα το "άκουσε με, κάτι ξέρω παραπάνω"? Όλο και κάποιο από αυτά θα σας έχουν πει... Ε, λοιπόν αυτά και κάτι τέτοια είναι από αυτά που με εκνευρίζουν πάρα πολύ.
     Αυτή η άποψη παντογνωσίας είτε προέρχεται λόγω ηλικίας είτε από εμπειρίες, πέρα του ότι συνοδεύονται από συμβουλές, κρύβουν μέσα τους κάτι το ενοχλητικό. Μπορεί να γίνεται με καλή θέληση για να σου δείξουν έναν δρόμο ή για να έχεις μια δεύτερη γνώμη καταλήγει στο να πρέπει να αποτυπώσεις την δεύτερη γνώμη και να πάρεις τον δρόμο που σου προτείνουν.
Με απλά λόγια και χωρίς να μιλάω γενικά, εννοώ ότι δεν σε αφήνουν να πάρεις μια απόφαση. Δεν σε αφήνουν να έχεις επιλογές. Θέλουν να σου δείξουν τον δρόμο αλλά καταβάθος σου κλείνουν τα μάτια και σε σπρώχνουν προς αυτόν.
     Γεννιέσαι μικρός. Πολύ μικρός. Χωρίς να μπορείς να σκεφτείς, να περπατήσεις... χωρίς να μπορείς να κάνεις σχεδόν τίποτα. Καθώς περνάει ο καιρός κάποια πράγματα τα μαθαίνεις παρατηρώντας τον κόσμο γύρω σου. Παρακολουθείς. Κάποιες φορές σου δείχνουν πως κάνεις κάτι. Με μια φορά είναι αρκετό. Μετά νευριάζεις αν στο πάρουν από τα χέρια και βάζεις τα κλάματα. Αλλά στο τέλος ή θα το μάθεις ή θα τους το δώσεις πίσω να σου ξαναδείξουν τον τρόπο.
     Αργότερα είσαι λίγο μεγαλύτερος. Καταλαβαίνεις, συνεννοήσε. Και πρέπει να μάθεις κάποια περισσότερα πράγματα.  Τότε σου εξηγούν, στο δείχνουν μία φορά και περιμένουν. Σε παρατηρούν από μακριά και πολλές φορές μπορεί να μην σε βοηθήσουν, εσκεμμένα, ώστε να τα καταφέρεις.
     Αυτή η άποψη. η τεχνική όμως χάνεται όταν γίνεσαι έφηβος και οδεύεις προς την ενηλικίωση. Όταν δηλαδή αρχίζεις να φτιάχνεις χαρακτήρα και να έχεις, ας πούμε, κάποιες απόψεις. Ακόμα και όταν ενηλικιώνεσαι συνεχίζει το ίδιο. Αρχίζουν να σου λένε πως πρέπει να κάνεις κάτι αλλά αυτή τη φορά επιμένοντας ότι πρέπει να γίνει "έτσι" αλλιώς θα έχει "αυτό" για συνέπεια. Και αυτή τη φορά δεν είναι τόσο καλοπροαίρετο. Αλλά προς το επιβλητικό.
     Καταστάσεις και γεγονότα που εσύ τα ζεις εκείνη την στιγμή. Πράγματα που σκέφτεσαι για το μέλλον. Όνειρα που κάνεις αγνοώντας την πραγματικότητα. Όλα αυτά βρίσκουν ένα τεράστιο εμπόδιο στις υποδείξεις των μεγάλων. Πιστεύοντας ότι σε βοηθούν, σε περιορίζουν.
     Δεν σε αφήνουν να έχεις μια άποψη. Να ανακαλύψεις κάτι νέο. Ακόμη κι αν είναι λάθος, αν πληγωθείς, αν απογοητευτείς... Μπορεί να θέλουν να τα γλιτώσεις αυτά, αλλά δεν σε αφήνουν να ζήσεις!
     Λάθος που λίγοι αντιλαμβάνονται. Από αυτούς που το κάνουν αλλά και αυτοί που το λαμβάνουν και δεν μπορούν να δουν ότι ξαφνικά ελέγχονται και υπακούνε στα θελήματα κάποιου άλλου και έχουν σφραγίσει τον εαυτό τους από κάθε δικό τους "θέλω".
     Δεν πειράζει αν πονέσουμε, αν γνωρίσουμε τον σκληρό κόσμο, αν δυσκολευτούμε, αν φάμε τα μουτρα μας. Είναι πιο ανώδυνο το να πάμε από τον εύκολο δρόμο με λυμένα τα προβλήματα από τους γύρω μας, τους πιο "σοφούς". Αλλά είναι πιο ικανοποιητικό να ζήσουμε την καθημερινότητα, την ζωή μας, μόνοι μας.
     (αν και δεν θα ήθελα να αναφέρω απόφθεγμα... αλλά για να καταλάβετε με μία πρόταση τι θέλω να πω σε αυτό το post...)
     Θα κλείσω με το γνωστό "Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να 'ναι μακρής ο δρόμος