Αναμένοντας τον έρωτα

     [ Συγγνώμη για την ανακατεμένη σύνταξη- όχι ότι άλλες φορές είναι καλύτερη- αλλά ας πούμε ότι είμαι κάπως περιορισμένος ]

     Το τελευταίο διάστημα ακούω συζητήσεις περί ενός θέματος το οποίο ήταν το τελευταίο που νόμιζα ότι θα άκουγα εδώ που είμαι. Ακούω συνέχεια για σχέσεις και για έρωτα.
     Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι υπάρχουν άντρες που μιλάνε για σχέση και για έρωτα. Όχι σε μεγάλο ποσοστό αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιοι. Αλλά ας μην ξεφεύγω. Οι σκέψεις μου τριγυρνούν γύρω από τον ρομαντισμό του έρωτα.
     Με πιάνει μια μελαγχολία, ένα αίσθημα μοναξιάς διότι αυτή την περίοδο είμαι μόνος μου. Δεν έχω μια σχέση, δεν έχω κάποιον να πάρω τηλέφωνο και να μου δώσει αγάπη. Ζηλεύω που βλέπω τους γύρω μου με το κινητό στο αυτί  όλη την ώρα. Και νιώθω μόνος.
     Οι πρώτες μέρες, η αρχή, των εποχών με εμπνέουν στο να ερωτεύομαι και στο να ψάχνω το ζευγάρι μου (αν δεν έχω/ αν δεν το έχω βρει). Έτσι γίνεται και τώρα. Ο χειμώνας έχει αρχίσει να μπαίνει για τα καλά.
     Και είναι αυτό το γκρίζο του χειμώνα που με μαγεύει. Και με κάνει να αναζητώ το ταίρι μου, τον άνθρωπό μου. Ένα ταίρι με το οποίο θα χαζεύω έξω από το παράθυρο τα γκρίζα σύννεφα να μαζεύονται και να ακούμε τον δυνατό αέρα να σφυρίζει. Ή έστω να περιμένω από αυτό ένα ποτήρι ζεστής σοκολάτας ή τσαγιού όταν θα είμαι άρρωστος και θα κουκουλιάζουμε μαζί κάτω από το πάπλωμα.
      Κάτι τέτοια ψάχνω απεγνωσμένα να βρω. Το ψάχνω περπατώντας στους δρόμους εκεί που σκάει το κύμα και ο αέρας σε θερίζει αναγκάζοντάς σε να καλύπτεσαι μέχρι τα μάτια. Κι όμως η υπέροχη αίσθηση ότι το καλοκαίρι έφυγε και ξεκινάει καινούργια περίοδος, σου δίνει αντοχή να περπατήσεις μέσα στο κρύο και να χαζέψεις είτε τα δέντρα που τα μαστιγώνει ο αέρας είτε τα κλαδιά τους που είναι σχεδόν έτοιμα να ξεριζωθούν αλλά κρατούνται εκεί γερά.
     Ψάχνω να βρω τον άνθρωπό μου για τον επόμενο διάστημα (είτε για πολύ ή έστω για λίγο) που θα τρέχουμε μαζί όταν έστω μια ψιχάλα θα ακουμπήσει το μέτωπό μας ώστε να γλιτώσουμε την καταιγίδα, αλλά και σε κάποια ασταμάτητη βροχόπτωση θα βγούμε με μια ομπρέλα στο χέρι να περπατήσουμε αγκαλιά.
     Ο χειμώνας έχει τον πιο απλό τρόπο να σε φέρει πιο κοντά στην σχέση σου. Απλά, για να μην κρυώνετε είστε συνέχεια αγκαλιά... κι εγώ τουρτουρίζω μόνος. Παρόλα αυτά ελπίζω ότι κάπου, σε μια καφετέρια δίπλα σε ένα τζάκι θα δω μια παρέα κοριτσιών να γελάει και να προσπαθεί να ζεσταθεί. Ίσως αν έχω πιάσει εγώ το τζάκι να τους προσφέρω μια θέση. Μπορεί να την συναντήσω στην ουρά εισητηρίων στο σινεμά, περιμένοντας για κάποια κοινωνική ταινία (που μου αρέσει να βλέπω περισσότερο τον χειμώνα). Ή πάλι σε κάποιο σπίτι κοινών γνωστών, που θα μαζευτούμε για μια ήσυχη βραδιά ενώ έξω στο παρμπρίζ αυτοκινήτων θα πιάνει πάγος. Ίσως προμηθωποιηθώ να την γυρίσω σπίτι.
     Χειμώνας. Τόσες ωραίες ευκαιρίες να βρεις τον έρωτά σου. Έχεις τόσο χρόνο να περάσεις μαζί του, λόγω καιρού που περιορίζει τις κινήσεις και εξόδους σου. Ενώ τα πουλιά έχουν βρει ήδη το ταίρι τους εγώ το ψάχνω. Κι όμως εγώ ακόμα στο περίμενε και στην αναζήτηση. Και εδώ που είμαι όμως... που να τον βρω? Ουρανοκατέβατο... Δεν παίζει! Ακόμα και στον δρόμο να ήλπιζα, είναι αδύνατο, λόγω περιοχής.
     Έτσι για αυτόν τον χειμώνα απλά θα περιμένω να περάσουν οι μήνες. Αλλά πάντα πιστεύω στο φτερωτό αγγελάκι του έρωτα. Μπας και με πετύχει κατά λάθος κανά βέλος του. Και ξεκολλίσω από την ουρά. Αλλά μέχρι τότε τον αναμένω και θα τον προσδοκώ!