Στρατιώτης πεζικού #Εσσό, Ορκίζομαι!

      Από την μέρα που γεννήθηκα ήταν γραμμένο. Με συνόδευε σε όλη την ενηλικίωσή μου. Δεν θα γλίτωνα. Όπως κανένα αρσενικό. Ήταν λόγος να αντέξω κάθε χτύπημα που μου δημιουργούσε πληγή "μέχρι να πας φαντάρος θα γιάνει"¨. Και να που ήρθε η ώρα. Και τι κατάλαβα...?
     Σαν ήρθε η ώρα πριν λίγους μήνες να κόψω την αναβολή μου έτρεμα στην ιδέα του στρατού. Δεν μου άρεσε, δεν μου πήγαινε και είχα όλες αυτές τις αντιρρήσεις που έχουν πολλοί. Ότι θα μου φάει χρόνο από την ζωή μου, ας γίνει εθελοντικός, να βρω ένα βίσμα, είναι αυστηρά κλπ. Δεν μπορούσα τότε, που μόλις είχα ξεμπερδέψει από την σχολή και ήμουν ελεύθερος πια, να πήγαινα φαντάρος. Ήθελα να ευχαριστηθώ λίγο...
     Αλλά ταυτόχρονα ήξερα ότι δεν μπορούσα και να γλιτώσω. Και από το να περνούσε ο καιρός και να υποχρεωνόμουν να πάω σε μεγαλύτερη ηλικία και να διακόψω πιο σημαντικά πράγματα που θα έκανα στην πολιτική μου ζωή, κατέληξα ύστερα από σκέψη ότι είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω αυτήν την περίοδο. Να το τελειώσω κι αυτό νωρίς, πριν αρχίσω να ασχολούμε με την προσωπική μου ζωή (χωρίς δημόσιες υποχρεώσεις) και να εξελιχθούν και λίγο τα πράγματα γύρω από την κρίση.
     Έτσι πήγα και έκοψα την αναβολή. Συνειδητοποιημένος αλλά όχι και χαρούμενος. Το έκανα αλλά δεν το ήθελα. Απλά έπρεπε. Όμως είχα πάρει την απόφαση ότι μέχρι να μου έρθει το χαρτί κατάταξης θα άλλαζα νοοτροπία. Έτσι κι έκανα. Τρείς μήνες μετά και μια βδομάδα πριν μπω, δεν είχα ούτε άγχος, ούτε νεύρα, ούτε στεναχώρια. Είχα αποδεχτεί και είχα συμβιβαστεί ότι έπρεπε να πάω/να το κάνω. Και πήγα...
     Μόλις πέρασα τον πρώτο έλεγχο και πήγα στο κτήριο για ρούχα και γιατρούς είχα βυθιστεί σε μαύρο πένθος. Σκεφτόμουν ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος μου. Ήθελα να βγω και να γυρίσω σε κάτι χρονάκια. Πήγαινα από εδώ και από εκεί σαν χαμένος (και ψαρωμένος) χωρίς να σκέφτομαι πολλά. Μόνο ένα. 9 μήνες. Εννιά ολόκληροι μήνες. Και εκεί που δεν είχα ίχνος άγχους πριν μπω και νόμιζα ότι είχα ετοιμαστεί ψυχολογικά, τσούπ! όλα (τα μέσα θετικής ενέργειας) είχαν γκρεμιστεί.
     Δυο μέρες δεν χαμογέλασα ούτε ελάχιστα. Δεν μιλούσα σε άνθρωπο. Ούτε τους δικούς μου δεν έπαιρνα. Δεν μπορούσα να μιλήσω με κάποιους που είχαν την ελευθερία τους ενώ εγώ θα ήμουν κλεισμένος το λιγότερο για έναν μήνα. Χάλια μαύρα.
     Για να μην τα πολυλογώ όμως, αφού πέρασαν οι δυο-τρεις μέρες, που όταν συνήλθα κατάλαβα ότι ήταν οι μέρες προσαρμογής, ήμουν κάπως καλύτερα. Και με έκαναν και ομαδάρχη. Με αυτόν τον ρόλο άρχισα να πιάνω περισσότερη κουβέντα με τα παιδιά. Άρχισα να ανοίγομαι και να γίνομαι κοινωνικός.
     Ύστερα από μια βδομάδα είχα βρει και την παρέα μου. Την "κλίκα" μου. Που χάρη σε αυτήν, πέρασα έναν πολύ ωραίο πρώτο μήνα εκπαίδευσης. Οι μέρες πέρασαν ευχάριστα, με λίγο νοσταλγία για τα κοντινά πρόσωπα... αλλά όχι μοναχικά.
     Τώρα όσο αφορά τον στρατό σαν θεσμό. Ότι είχα ακούσει δεν ίσχυε τίποτα. Δεν έχει καμιά σχέση η παλιά θητεία με την τωρινή κατάσταση. Ήταν ένας μήνας διακοπών. Δωρεάν μάλιστα. Το άγριο πρωινό ξύπνημα και το κρύο το έχει. Την εκπαίδευση μέσα στον ήλιο, όρθιος, ακίνητος, την έχει. Την εξωτερική και εσωτερική πειθαρχία την έχει. Τα καψόνια τα έχει. Αλλά είναι όλα σε λογικά πλαίσια. Τίποτα δεν είναι υπερβολικό. Κι αν είναι, το καταπίνεις γιατί είναι αρετές του καλού στρατιώτη η εσωτερική πειθαρχία.
     Το φαί, δόξα το Θεό, ήταν καλό. Βέβαια πολύ λυπηρό το να πετιούνται στα σκουπίδια τέτοιες ποσότητες. Από καθαριότητα, αν δεν την κάνεις θα τα βρεις τρις-χειρότερα, οπότε να εύχεσαι να τύχεις (όπως εγώ) σε παιδιά/άντρες που δεν είναι τελείως μαμόθρεφτα και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να καθαρίσουν και όχι να τεμπελιάσουν. Είτε αυτό είναι για τουαλέτες (κοινώς "μερέντα") είτε για λάντζα/μαγειρία.
     Μπορεί πάλι, κάποιοι άλλοι νεοσύλλεκτοι να έχουν διαφορετική γνώμη. Μπορεί να φταίει ότι ήταν ο πρώτος μήνας. Πάντως από ότι λένε στην μονάδα είναι πιο χαλαρά, οπότε θα είναι καλύτερα από το κέντρο. Επίσης μάθαινα ότι άλλα κέντρα ήταν πιο χαλαρά από το δικό μας. Με βάση αυτά σας βεβαιώνω ότι θα κουραστείτε λίγο, θα νευριάσετε λίγο... αλλά μην ακούτε τίποτα από ότι λένε οι "παλιοί". Ακούγονται πιο τραγικά ενώ είναι πιο απλα. Και κάποιοι έχουν ζήσει πιο τραγικά, που τώρα υπάρχουν σε σπάνιες περιπτώσεις. Παρέα θέλει και όλα περνάνε.
     Όπως καταλαβαίνετε είμαι και εγώ ένα φανταράκι πλέον, που εκτελεί το καθήκον του στην μαμά πατρίδα. Χρόνο πολύ δεν έχω για το blog μου, αν και όποτε θα μπορώ θα ξεκλέβω λίγο για να αναρτώ νέα θέματα και σκέψεις mou. Αύριο μαθαίνω την μετάθεσή μου. Όπου γης και πατρίς. Θα σας γράφω από κάποια ξενιτιά!!! χαχα... καλή συνέχεια. Υπομονή.