Φοβάμαι μήπως δεν θυμάμαι [μικρό κείμενο]

     Κάθε βράδυ που πέφτει η νύχτα και ετοιμάζομαι για ύπνο αγχόνομαι. Εκεί στο κρεβάτι λίγο πριν κλείσω τα μάτια, σαν να φοβάμαι. Όχι το σκοτάδι αλλά τις σκέψεις μου. Κοιτάω προς το ταβάνι και προς τα υπόλοιπα αντικείμενα του δωματίου χωρίς να τα βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Κοιτάω προς την κατεύθυνση μιας φωτογραφίας στηριγμένη σε μια μολυβοθήκη και με το μυαλό μου σχηματίζω το περίγραμμά σου μέσα σε αυτήν.
     Προσπαθώ να κοιμηθώ ευτυχισμένος μα μένω με ορθάνοιχτα μάτια λες και αποφεύγω κάποιον εφιάλτη. Με πιάνει ταχυπαλμία. Μια φοβία.
     Τι θα γίνει αν ξυπνήσω το πρωί και τα έχω ξεχάσει όλα? Αν δεν θυμάμαι την προηγούμενη ημέρα, αν δεν θυμάμαι την ζωή μου ολόκληρη... Το βλέμμα μου ξανά γυρνάει στην φωτογραφία που βρίσκεται κάπου εκεί στο σκοτάδι στην θέση της, αν δεν έχει πέσει.  Τότε είναι που με πιάνει ο κρύος ιδρώτας. Δεν με νοιάζει να ξεχάσω την προσωπικότητά μου, ή τους φίλους μου ή την οικογένειά μου. Φοβάμαι μην ξεχάσω εσένα.

     Φοβάμαι μην ξεχάσω το όνομά σου και το πόσο γλυκά ηχεί στα αυτιά μου. Μήπως ξεχάσω την μορφή σου να στέκεται απέναντί μου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω το πως σε γνώρισα. Το σοβαρό περπάτημά σου. Φοβάμαι μην ξεχάσω τον ήχο από το γέλιο σου ή το κλάμα σου. Το νευρικό σου ύφος σου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω την αίσθηση των ζεστών χεριών σου μέσα στην φωλιά των δικών μου. Φοβάμαι μήπως η αγκαλιά σου μου φαίνεται ξένη και δεν τολμώ. Μήπως δεν θέλω πια να φιλήσω τα μικρά χειλάκια σου. Ή μήπως δεν μου είναι οικείο και αγαπημένο το πρόσωπο σου. Φοβάμαι μήπως ξεχάσω την μυρωδιά σου και γίνει μία με του υπόλοιπου κόσμου. Φοβάμαι μήπως δεν σε αναγνωρίσω στο δρόμο... Όλα αυτά. Μα ένα πράγμα περισσότερο.
Φοβάμαι μήπως δεν θυμάμαι να σου έχω πει ότι σε αγαπώ.