Μια μικρή παύση για χαλάρωμα

     Η ζέστη μας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα. Στην Αθήνα δεν είναι να κυκλοφορείς και πολύ. Οι βουτιές στην θάλασσα έχουν αρχίσει να αυξάνονται και βρισκόμαστε λίγες ώρες πριν φύγει ο πρώτος μήνας του καλοκαιριού.
     Ζέστη, ιδρώτας, κούραση, ύπνος, ανεμιστήρας, κλιματιστικό, παγωμένο νερό, σκιά. Αυτά χαρακτηρίζουν τις μέρες μας, αυτές τις μέρες. Τρέχουμε για την δουλειά, ή για να βρούμε δουλειά, ή για να πάμε μια βόλτα και μέσα σε δυο ώρες έξω στον δρόμο είσαι έτοιμος να πέσεις "τ' ανάσκελα". Η μόνη διαφορά από την τρεχάλα του χειμώνα είναι η αφόρητη θερμοκρασία.
     Μέσα σε αυτήν την εξάντληση έκανα και εγώ την "παύση" μου. Σχόλασα από την δουλειά στις 3 το μεσημέρι. Θα επέστρεφα σπίτι με το πόδια. Ήταν μια κουραστική μέρα και τα νεύρα μου χάλια. Και μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα. Πήγα και πήρα παγωτίνια. Όχι πολλά. Σε ένα κουτάκι ίσα ίσα να με συνοδεύσουν στον δρόμο για το σπίτι. Άρχισα να περπατάω σιγά σιγά και να τρώω τα παγωτίνια μου. Χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Άδειο το μυαλό. Υπήρχε μόνο το περπάτημα και τα παγωμένα παγωτίνια που με γλύτωναν από το λιώσιμο του μεσημεριανού ήλιου. Περπατούσα και χάζευα τους ιδρωμένους ανθρώπους μέσα στο αυτοκίνητο. Τους μηχανόβιους που το στυλ με το μαγιό ήταν τόσο αντισυμβατικό. Τα παιδιά που αγκομαχούσανε να κάνουνε ποδήλατο. Άκουγα τα τζιτζίκια και όσα πουλιά δεν είχαν σκάσει από την ζέστη. Έτσι ήταν η διαδρομή μου μέχρι το σπίτι. Ούτε μία σκέψη ούτε μία ενόχληση. Εγώ και τα παγωτίνια.
     Με το που έφτασα σπίτι έβαλα το μαγιό μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και οδήγησα προς την παραλία. Πάλι καμία σκέψη. Άφησα κάθε βιαστικό να με προσπεράσει, δεν κόρναρα ούτε μία φορά, δεν έβαλα ούτε καν την τέταρτη ταχύτητα. Πήγαινα εντελώς χαλαρά.
     Στην θάλασσα βρήκα μια σκιά κάτω από κάτι δέντρα (που να βρεις ομπρέλα μεσημεριάτικα) και άπλωσα την πετσέτα. Αμέσως πήγα μπήκα θάλασσα. Πήγα μέσα μέσα για να αποφύγω την πολυκοσμία. Οι φωνές ίσα που ακουγόντουσαν σαν βουητό. Έκανα βουτιές και όλα ησύχαζαν κάτω από την θάλασσα. Πριν νιώσω ότι κουράζομαι βγήκα, ξάπλωσα στην πετσέτα, έβαλα και μια μπλούζα πάνω από το κεφάλι μου και έπεσα για ύπνο. Εκεί, να ακούω τα κύματα και τις ρακέτες. Οι φωνές δεν με απασχολούσαν και πολύ. Ύστερα από κανα σαραντάλεπτο ξύπνησα.
     Επίστρεψα σπίτι και έκατσα να φάω το μεσημεριανό. Χάζεψα λίγο στο ίντερνετ και μπήκα για μπάνιο. Αν και μετά το μπάνιο ήθελα κι άλλον ύπνο, ήμουν αρκετά χαλαρός και ξέγνοιαστος ώστε να συνεχίσω την μέρα μου. Πήρα τα τηλέφωνά μου και κανόνισα βόλτα.
     Αυτό ήταν. Όλη η τρέλα της μέρας, όλο το άγχος, τα πάντα! έστω και για αυτές τις λίγες ώρες τα είχα κάνει πέρα. Δεν κάθησα να σκάσω, να εκνευριστώ για άλλη μια μέρα με καύσωνα. Έκανα ένα μικρό διάλειμμα για τον εαυτό μου και για τις αντοχές μου.
     (Γι αυτό ίσως σας φαίνεται και το κείμενο κάπως "χαλαρό". Καλοκαίρι είναι. Όσο μπορώ- και το επιτρέπουν τα θέματα που με απασχολούν- θα προσαρμοστώ σε ένα πιο αέρινο τρόπο θεμάτων και γραψίματος.) Όσα προβλήματα κι αν έχετε, δεν ζητάω να τα ξεχάσετε ούτε να τα αφήσετε για μία μέρα. Μόνο λίγες ώρες. Ελάχιστες. Πάρτε ένα παγωτό στο χέρι ή το μεσημεριανό φαγητό στην παραλία. Πηγαίντε για μπάνιο μόνοι σας, ή καθήστε στο μπαλκόνι σας, δείτε καμιά ταινία είτε σπίτι είτε στον κινηματογράφο (πάντα μόνοι σας- απολαύστε την παρέα του εαυτού σας χωρίς καμία σκέψη) πηγαίντε για αργό περπάτημα, μπλοκάρετε κάθε σκέψη από το μυαλό, μην σκεφτείτε τίποτα, μην αφήσετε να σας εκνευρίσει τίποτα...και χαλαρώστε! Μια μικρή παύση στον καύσωνα του καλοκαιριού. Είναι υπέροχα!!! Μόνο λίγες ώρες.