Σε κάνει χειρότερο άνθρωπο! Μίσησε το.

     Είναι το πιο δυνατό συναίσθημα μετά την αγάπη. Σε τυφλώνει, δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά... έχει σχεδόν τις ίδιες επιπτώσεις με την αγάπη αλλά είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι το μίσος! Το μίσος που νιώθουμε κάθε μέρα, που μαθαίνουμε να το νιώθουμε έτσι απλά, το αποδεχόμαστε λες και είναι απόλυτα φυσικό. Μερικές φορές συνδυάζεται και με την εκδίκηση. Πάνε μαζί. Μισείς κάποιον για κάτι και θες να τον εκδικηθείς. Είναι τόσο ισχυρά συναισθήματα. Τα υποστηρίζεις με όλο σου το είναι, τα πιστεύω.
     Κάποια στιγμή όμως αρχίζει και σε τρώει. Αν είσαι σε κοινό χώρο με τον άνθρωπο που μισείς, είναι η πρώτη σου σκέψη. Σκέφτεσαι πως θα ήθελες να ξεσπάσεις όλο σου το μίσος πάνω του. Και σιγά σιγά αρχίζει και φαίνεται, όλο αυτό, στον χαρακτήρα σου, στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Το νιώθουν και οι άλλοι γύρω σου, ότι έχεις μια αρνητική ενέργεια.
     Κάπως έτσι ένιωθα και εγώ πέρυσι τον χειμώνα. Για άτομα στην δουλειά, αλλά και στην σχολή μου. Κάτι άτομα αχώνευτα, που αηδίαζα στην κυριολεξία να τους βλέπω και απέφευγα φανερά να τους μιλήσω ή έστω να βρεθώ δίπλα τους. Πήγαινα στην σχολή με μισή καρδιά. Γιατί ήξερα ότι για κάποιες ώρες θα έπρεπε να είμαι στην ίδια αίθουσα με τα συγκεκριμένα άτομα. Και στην δουλειά όταν πήγαινα ήλπιζα ότι απλά δεν θα εμφανιστούν. Τόσο πολύ με ενοχλούσαν που έχανα την ουσία, ότι θα είμαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Και στην δουλειά, δεν το ευχαριστιούμουν γιατί δεν έβλεπα το χρόνο να σχολάσω, πράγμα που έκανε τον χρόνο να περνάει πολύ αργά!
     Ώσπου έφτασε το περσινό καλοκαίρι. Άρχισαν οι διακοπές και πήρα λίγο χρόνο για τον ευατό μου. Μακριά από τους ανθρώπους που δεν χώνευα. Και ήρθε και το τέλος του καλοκαιριού που άλλαξα εαυτό. Αλλά τότε δεν σκεφτόμουν εκείνα τα άτομα. Δεν υπήρχνα καν μέσα στο μυαλό μου. Μέχρι που άρχισε ξανά η σχολή και ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο χώρο. Τότε ξανά, ύστερα από ένα καλοκαίρι και περνόντας μια εβδομάδα στην τάξη, είδα ότι κανείς τους δεν έχει αλλάξει και ότι έχουν μείνει το ίδιο κακότροποι όπως πέρυσι.
     Αλλά εγώ είχα αλλάξει. Ούτε με πείραζε το τι έλεγαν, το τι βλακεία πετούσαν μέσα στο μάθημα, ούτε αν θα ήμουν δίπλα τους. Απλά κάποιο απόγευμα περπατώντας για το σπίτι ήρθα σαν μια απλή και αναμενόμενη απόφαση ότι δεν θα ξανασχοληθώ μαζί τους. Δεν ήθελα να "μου γυρνάνε τα έντερα" μόλις τους βλέπω. Το κυριότερο- δεν ήθελα εγώ να αφήνω τον οργανισμό μου να γεμίζει με μίσος, να αγχώνεται, να του ανεβαίνει η πίεση και γενικότερα δεν ήθελα να είμαι τέτοιος άνθρωπος.
     Ήταν πολύ πιο εύκολο από ότι νόμιζα. Αφού εγώ με τον εαυτό μου δεν είχα κανένα πρόβλημα έτσι δεν υπήρχε λόγος να έχω πρόβλημα με κανέναν άλλον άνθρωπο, όχι μόνο στην τάξη, αλλά και γενικότερα. Αποτίναξα από πάνω μου και από μέσα μου κάθε ίχνος συναισθήματος μίσους και θέλησης για εκδίκηση. [βέβαια, δεν έγινα φίλος με αυτούς, αλλά μπορούσαν να ανταλλάξω ελάχιστες κουβέντες. Απέφευγα βέβαια να είμαι όπου ήταν και αυτοί διότι σαν άνθρωποι από μόνοι τους ήταν κακότροποι.]
     Αυτό που θέλω να πω, όχι μόνο για συγκεκριμένα άτομα είναι ότι, στην καθημερινότητά μου πλέον με εκνευρίζουν λιγότεροι άνθρωποι. Δεν θυμώνω τόσο εύκολα. Δεν δίνω σημασία σε ανθρώπους που απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους. Δεν μπορώ πλέον να νευριάσω με πολλούς, παρά μόνο να τους λυπηθώ. Να τους λυπηθώ γιατί αυτοί νευριάζουν, χλευάζουν, βρίζουν, μισούν, ενοχλούν... δεν ζουν. Δεν ευχαριστιούνται και πολλά πράγματα. Και το ξέρω- το έχω καταλάβει.
     Γιατί όμως κανείς κανείς δεν μας προειδοποιεί για το μίσος? Γιατί δεν μας εξηγούν ότι η αγάπη είναι πολύ καλύτερη από το μίσος... ή τέλος πάντως αν όχι η αγάπη,η ανέχεια τέτοιων ανθρώπων που με μεγάλει δυσκολία θα εκλείψουν από τούτο τον κόσμο. Κάθε φορά που κάποιος σας εκνευρίζει, χαμογελάστε του. Δεν θα ξέρει από που του ήρθε. Όταν κάποιος αρχίζει να σας κατηγορεί για κάτι που όντως δεν έχει βάση, συμφωνείστε. Θα μείνει άλλαλος. Δυστυχώς μου ξεφεύγει η ορολογία, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περιμένει. Δεν θα μπορέσει να βρει στήριγμα να συνεχίσει. Και αυτό δεν θα το κάνετε για να νιώσετε ικανοποίηση, αλλά γιατί έτσι θα παραμείνετε ήρεμοι και με την ψυχή σας άθικτη!!!
     Καλό μήνα να έχουμε, με πολύ αγάπη, λιγότερο μίσος!!!